HAPPY NEWYEAR and the end is near...

Aan iedereen prettige feestdagen en een gelukkig nieuwjaar van ons allen toegewenst !

27 november . Er verschijnt een grote glimlach op mijn gezicht als ik bedenk hoe ik hier nu momenteel een deel van ons Ozzie-avontuur (2) zit te typen...op een parking aan Kata Tjuta ( de olga's, een rotsformatie bestaande uit verschillende hoofden en op een 50 km van Uluru of Ayers Rock, het red centre van Australie) in mn campingstoeltje voor de mobilhome en mét ...vliegnetje aan ! De vliegen zijn hier echt een pest , ze kruipen in je oren , mond, neusgaten en zelfs in je ogen...het is verschrikkelijk ! Eerst vonden we mensen met een vliegnetje over hun hoofd belachelijk, maar algauw hebben we er allemaal eentje aangeschaft, want het is dus echt niet te doen, om zot van te worden !

Ik heb een paar uur de tijd om mijn verhaal een beetje bij te werken want de mannen zijn de' valley of the winds' hiking gaan doen ( een trektocht van een kleine 8 km, maar met een paar beklimmingen) De vrouwen zijn dus lekker bij de camper gebleven,

ja Annick kan niks anders met haar gebroken voet en rolstoel en ikzelf heb mij gisteren een beetje teveel geforceerd tijdens de' Kings Canyon' hiking, niet dat deze zo moeilijk en zwaar was voor een normaal persoon , maar ik met mijn superslechte rug heb toch weeral eens goed de pijn ondervonden van het vele op en neer gaan over de rotsblokken. Maar het was meer dan de moeite waard... Kings Canyon is prachtig...maar waarschijnlijk nog veel mooier als het een stralende dag is, want daar hadden we weer de pech...regen ! Ook 's morgens was er een kleine tegenslag , waar we eigenlijk goed hebben kunnen om lachen...iedereen fris en monter uit de veren om 4u30, want we gingen de sunrise gaan bekijken...om 5u15 waren we ter plaatse en waren we allen er klaar voor , 1 probleem... we stonden op de sunset look -out !!! :) Verkeerde kant dus , maar we hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om lekker op het gemak te ontbijten...met de vele vieze, vuile, vliegen om ons heen ...grrr...kill, kill, kill !!!

Met Annick gaat het ondertussen elke dag een beetje beter, ze kan al op haar voet steunen , maar om te wandelen heeft ze toch nog haar krukken nodig en dit kan ze dan ook niet lang vol houden (vroeger , weinig spinazie gegeten hé en zodoende geen kracht in haar armen !) dus is een rolstoel voorlopig nog de beste oplossing, maar die zijn niet overal voorhanden en men kan daar geen bergen mee beklimmen hé (Rieno, aan de andere kant, is een echte popey aan 't worden van die rolstoel te duwen :))

In Alice Springs is er ook iets héél bizaars gebeurd met een Aboriginal en Annick...ik was er niet bij en kan alleen maar haar verhaal doen... we hadden ons opgesplitst om de stad te verkennen, ( dit doen we regelmatig en we spreken dan op een bepaald uur terug af of roepen elkaar via de walkie talkie op)

Na anderhalf uur hoor ik Annick oproepen over de walkie met de vraag waar we waren en bleek dat we eigenlijk heel dicht bij elkaar in de buurt waren, we vinden elkaar terug en ze zegt: ' Nu moet je eens kijken ...' Wat gebeurd er... ze staat recht uit haar rolstoel en loopt op haar voet rond ( ze kon er toen nog absoluut niet op steunen !) Mijn mond valt open van verbazing en ze doet mij haar verhaal... Een aboriginal was recht op haar afgestapt en is haar been en voet beginnen aanraken en andere rare dingen beginnen doen, Rieno wou met de rolstoel vlug wegrijden maar een andere aboriginal zei;' no wait , he good doctor !' De' toverdokter' ging dan onder zijn t-Shirt , wreef over zijn buik en dan terug over Annick haar voet...en plots was zijn hand heel in bloed... A & R zijn dan vlug een shoppingscenter binnengegaan want het was allemaal een beetje akelig en de man riep hen nog na dat ze moest rechtstaan en dat ze ging kunnen wandelen... na enkele minuten ondervond Annick niks meer van last of pijn aan haar voeten en kon ze rechtstaan...wij stonden daar allemaal met onze mond wagenwijd open van verbazing en hadden schrik dat ze op de 1 of andere manier betoverd was...de betovering heeft niet lang geduurd, enkele uren later was het over en kon ze er terug niet meer opstaan , maar het is wel sedert die dag dat het alsmaar vlugger, beter en beter wordt...dankzij de wonderdokter ?!

Onze indrukken over aboriginals zijn eigenlijk niet zo positief, ze zijn echt een lelijk volk die allemaal op elkaar lijken,ze roepen, ze stinken en ze drinken en zijn héél afstandelijk tegenover een ander ras...dit is absoluut geen rascistische opmerking , maar mijn eigen oordeel en inderdaad ze zijn niet allemaal zo , maar in Alice Springs was het echt erg !

In Alice hebben we de motorhome opgehaald waar we de volgende 3 weken mee rondtrekken door midden -en zuid Australë, ons rijdend hotel op wielen...weliswaar een beetje kleiner dan een paar jaar geleden in de States. Toen hadden we een mobilhome van bijna 10 meter mét slideout, nu is hij amper 7m en heeft geen afgesloten slaapkamer, enkel een cab-over (slaapplaats boven de stuurcabine) en een diningarea die omgetoverd wordt tot 2 pers.bed...dit wordt de slaapplaats voor onze invalide !

We hebben ook een bezoekje gebracht aan The Royal Flying Doctors ( wie herrinnert er zich de serie nog ?) Wel, ze bestaan dus echt en zijn van grote onschatbare waarde voor dit desolaat gebied...we hebben een mooie uitleg gekregen en konden dan een kijkje nemen in het museum en de mannen hebben er een vliegtuig geland ...met de flightsimulator !

En nu ga ik terug naar binnen in de camper, verse tonijnsalade maken voor de mannen die straks moe en uitgeput gaan terug keren van hun hiking en ik moet hier weg want ik ga een moord plegen ...op een paar honderd vliegen ....grrrr !!!

Uluru of Ayers Rock,

een magische rots die midden uit het niets verschijnt , hij is 348 m hoog en 3.6km lang, een wandeling rond het hele rood gesteente is ongeveer een goeie 10 Km of zo'n 3,5u wandelen, ikzelf ben aan de wandeling begonnen maar na ongeveer 3 km ben ik mn kar gekeerd( nog altijd last van rug en heupen), dus heb er maar zes gedaan ,maar Christoph en Rieno mét Annick in de rolstoel hebben hem helemaal rond gelopen ( chapeau voor Rieno...in zo'n 35° die rolstoel constant voortduwen !)

We hebben er ook de sunrise en sunset meegemaakt , mooi , maar het is natuurlijk een toeristische attractie en het krioelt dan ook van 't volk hé ...maar het blijft iets magisch hebben, voor de aboriginals is dit heilig land en als je ook maar iets ervan wegneemt ( zand, steentje, plantje ) dan hangt er een vloek boven je...dus, wij die overal steentjes meenemen...hier niet hoor !

Na 3 dagen het rood gebergte (de ozzies vinden er niks speciaals aan ...ze zeggen...it's just a rock...wij vonden het ...whauw !) te aanschouwen hielden we het voor bekeken en zijn we zuidwaarts gereden door de outback...eindeloze lange wegen waar je tot aan de horizon kan kijken, een beetje vergelijkbaar met Namibië, met het enige verschil hier kom je binnen het uur nog af en toe een roadtrain of collega's motorhometoeristen tegen wat in Afrika niet het geval was ! Na een uur of zes rijden zijn we in the middle of nowhere gestopt om op een reststop te overnachten. Prachtige zonsondergang hebben we daar gezien, waarna de hemel dan in prachtige kleuren oplichtte om vervolgens in de pikdonkere duisternis een miljoen aan sterren naar voor bracht ! PRACHTIG ! We voelden ons zo in een decor van zo'n sneeuwschuddertje ( ken je nog wel van uit de kindertijd ?!) ...van aan de horizon links, rechts, hoe je je ook draaide of keerde...sterren...schitterend !

De morgenstond heeft goud in de mond en zodoende na een heerlijke nacht onder de sterrenhemel door gereden naar Cooper Pedy. Dit is een actief opaalmijnstadje waar de meeste huizen onder de grond zijn gebouwd, kwestie van een beetje verkoeling te hebben want het is er meestal bloedheet ! Je kan daar een permit voor 1 dag kopen waar je dan als toerist kan gaan delven op sites die reeds uitgedolven zijn maar waar er soms toch nog 1 of andere lucky bastard een steen van serieuze waarde weet uit te halen. De dollartekens verschenen weeral in Neute's ogen en hij zag het weeral helemaal zitten en droomde daarbij stilletjes van die ene steen die hem een ferme smak geld ging opbrengen, want opaal kost dus massa's geld, ik ben daar echt van verschoten. Er zitten mooie exemplaren tussen , maar zou daar toch nooit mijn geld kunnen aan geven...ik boek er liever nog een reisje mee :)

Van delven is er niks van in huis gekomen ...too hot ! ...maar we zijn wel zo'n ondergronds huis gaan bezoeken die nog door drie dames is uitgedolven geweest...heel mooi gedaan moet ik zeggen, maar zou daar toch niet willen wonen...je ziet niet veel van de buitenwereld hé :)

Na een nacht hadden we het daar ook gezien en zijn we via nog 1 tussenstop in Port Augusta terecht gekomen in South Australia, meer bepaald , de kust van Adelaide. Daar zijn we 3 nachten op een megacamping blijven staan en konden zo met de shuttlebus een uitstap maken naar Glenelg, een mooi kuststadje op 20 km van Adelaide.Wij zijn er via een mooie strandwandeling naartoe geweest...ons invalideke met het busje natuurlijk :)

Nog een paar dagen en het einde van de camper is in zicht en ik moet eerlijk zijn...het zal niks te vroeg zijn, heb al een paar dagen slecht geslapen op dat matrasje vanboven, de ruimte wordt me te klein , ik wil wat privacy, snak naar een beetje rust ( iedereen lacht hiermee...reeds een jaar bijna niet moeten werken,

maar ik verzeker je , van het één naar het ander reizen ...kruipt op den duur in je kleren hoor !) en zodoende ben ik een beetje ambetant tegenover manlief en onze reiskompanen...maar wie mij kent weet dat dit niet lang duurt en de volgende dag...is een nieuwe dag !

We hebben nog overnacht in Victor Harbor, zijn de volgende dag naar een park gereden waar je o.a. Koala's kon zien en vasthouden

,ik ben in de camper gebleven voor mijn 'me-time' en verder aan mijn verhaal te werken , de rest is het park gaan bezoeken en het is dan ongelooflijk beginnen gieten , stormen en bliksemen...daar zat ik helemaal alleen en verlaten op een lege parking met de bliksem héél dicht bij me ...ik was eigenlijk niet zo op mijn gemak , maar Christophke is vroegtijdig teruggekomen om me te beschermen :) Die avond zijn we nog op een verlaten camping terechtgekomen, geen electriciteit, regen en storm, maar wél goeie flessen wijn én internetverbinding !

We hadden de smaak van de wijn te pakken en dus zijn we de volgende dag naar de Barosso Valley gereden waar we de wijngaard van Jacob's Creek

zijn gaan bezoeken.(met een Jacobs in ons reisgezelschap moesten we die er wel uitpikken hé !) Ze hebben er een prachtig visitorscenter met restaurant én degustatieruimte , waar we natuurlijk al de verschillende soorten hebben geproefd !:) Met onze voorraad wijn op zak zijn we verder gereden naar Murray Bridge. We gingen eerst nog een ander rivierstadje aandoen maar door de zware regenval van de laatste dagen was de Murrayriver uit haar oevers getreden en was er een deel van de baan weg ( waar waren we dat nog tegengekomen? ...Kreta...maar zo erg was het gelukkig niet )

De laatse dag van de mobilhome hebben we overnacht op een camping rond Adelaide waar een vriendelijke gast uit het Roeselaarse goeiedag kwam zeggen, hij was samen met zijn vriendin bijna een jaar aan het rondtoeren in Australië...met de tent ...chapeau ...niet voor mij, maar die mensen waren 15 jaar jonger als ik, dus kan je nog meer tegen een stootje hé.

Alles ingepakt, camper uitgekuist, de restjes van confituur, boter, afwasproduct,e.d. weggegeven aan het Belgisch koppel en hup vertrokken voor 3 nachten downtown Adelaide...in een luxe appartement met een echt bed ! De wasmachine draait op volle toeren want we moeten weer dringend propere kleren hebben (alhoewel we weeral veel teveel mee hebben !) voor de verderzetting van onze reis naar... weten we nog niet. Van hieruit hebben we nog niets gepland, we zijn alle 4 van 1 ding overtuigd...we willen zon ,zee en relaxen...

West Australië wordt een optie , maar daar kampen ze met immense droogte en waterschaarste , kennen ze geen luxe hotels of resorts...schrappen dus . Fiji en Vanuatu spelen ook al een eindje in ons hoofd , maar daar is het regenseizoen...wordt geschrapt...een cruise vanuit Sydney naar Nieuw Caledonia passeert ook de revue , maar het schip zelf staat mij niet aan ( ben meer gewoon hé!) Opnieuw naar de whitsunday-islands gaan lijkt mij ook erg interessant maar daar zijn er momenteel overstromingen dus dat wordt ook niks...uiteindelijk valt onze keuze op ...Bali .

Ja, voor ons wordt dit de derde keer , maar prijs/kwaliteit komt dit het beste eruit. Voila, we slaan aan het surfen en algauw zijn vlucht en , hmm,luxe 2 bedroom villa geboekt...ik verlang ernaar ...

13 december . Aangekomen in Bali en we herinneren ons direct weer hoe vochtig het hier is...de hitte valt op je en zonder ook maar iets te moeten doen , parelen de zweetdruppels op je voorhoofd en bovenlip ! Er staat een vriendelijke Balinees op de luchthaven te wachten met het 'Christoph Note 'bordje

, de valiezen worden in de shuttlebus geladen en weg zijn we naar de droomvilla om te relaxen en heerlijk niks te doen ... en mooi is het er wel hoor...een villa met opp van 300 m³ met swimmingpool van 20 meter.'s Morgens komen er een kok en meid je ontbijt klaarmaken ...ja, we worden verwend ! Ook op de eerste avond was het echte Belgische verwennerij, we zijn terug naar het restaurant Manneken Pis geweest ( zie verhaal van mei in Bali !) de mannen hebben er stoofvlees met frietjes en verse mayonnaise gegeten , Annick wortelpuree met worst en ikzelf een heerlijke vol au vent...mmmhhhmmm , dat was lekker ! We hebben meteen terug voor 2 avonden verder in de week geboekt !

Wat er ook zo zalig is aan Bali , dat zijn de massages hé...wat anders dan het 'wrijven' van bij ons...hier wordt je van top tot teen 'gekneed' en aan hele democratische prijzen ! Voor de prijs van 1 massage in Belgie van een anderhalf uur , krijg je er hier zeker 6 voor in de plaats !!! Dus maken we daar gretig gebruik van ...

We hebben met z'n allen een skootertje gehuurd waarmee we lekker konden rondtoeren , stoppen aan een verlaten strandje, genieten van een lekkere nasi goreng in een simpele warung (= lokaal restaurant) voor amper 2 euro en 's avonds de bars mee konden afschuimen :)

Natuurlijk zijn we beroepshalve (erg hé !) weer een gevangenis gaan bezoeken

... normaal gezien was het voorzien om in Adelaide een high securtiy prison te gaan bezoeken maar doordat Annick nog niet helemaal zonder krukken kon gaan, hebben we dit moeten afzeggen. Hier in Bali is er een heel bekende gevangenis van Kerobokan waar heel wat buitenlanders gevangen zitten , oa de broer van Gordon Ramsey (de welbekende topchef ) en Schapelle Corby , een Australische die 20 jaar gekregen heeft en waar er een heel mediacircus in Australië door is ontstaan. Ik ben sedert het begin van onze reis naar Australië gefascineerd geraakt door deze vrouw daar ik in de luchthaven van Schiphol een boek van haar gekocht heb ' Bali Bajes '. Daarin doet ze haar verhaal hoe ze naar Bali op vakantie ging om haar zus te bezoeken en hoe ze opgepakt is in de luchthaven van Denpasar doordat ze 4 kilo drugs in haar boardbag gevonden hadden .Waar zij helemaal niks van wist en mee te maken had ... zo beschrijft zij het toch in haar boek ! Het boek las als een trein en was in 2 dagen uitgelezen, ook Annick raakte in de ban van Schapelle en gedurende onze rondreis in Australië vroegen we ons dikwijls af hoe het zou zijn met Schapelle daar in die vreselijke gevangenis van Bali ... als we met de 'ozzies' over haar praatten , zei iedereen ons dat ze ' guilty as hell ' is ! Daar ging ons geloof in een onschuldige !!!

Maar Christoph heeft hier in de welgevreesde Kerobokan prison een rondleiding kunnen versieren...misschien gaan we wel Schapelle zien ?!

Christoph vertelt jullie hoe het bezoek is verlopen :

Bezoek aan de gevangenis 'LAPAS DENPASAR' ofwel Kerobokan prison.

17 december : Ik laat mijn reisgezelschap achter en ga met mijn gehuurd scootertje, op zoek naar de

beruchte gevangenis Lapas Denpasar in Kerobokan. Ik kom eraan rond +/- 17 pm en vraag of ik de governor kan spreken. Tuurlijk..., vrijdagavond... de governor is naar huis en komt pas de maandag terug om 9 uur. De gevangenis ligt pal midden in de woonwijk Kerobokan, hoeveel boeken hier al overgeschreven zijn...

20 december : Twee dagen later, ik weet dat number one aanwezig zal zijn, trek mijn stoute schoenen aan en ga terug naar Lapas Denpasar. Aangekomen stap ik op de eerste de beste bewaker af en vraag hem om the governor te spreken. Antwoord : today not possible, on monday no visit. Hij had niet begrepen dat ik voor de governor kwam en ik maar proberen uit te leggen dat ik niet op bezoek kwam voor een gedetineerde, maar dat ik samen met nog drie andere personen een rondleiding wil krijgen in de gevangenis. Er komen nog enkele bewakers bij en ik krijg de indruk dat ze me buiten willen werken en... op dat moment komt er een kloeke vent binnen met een ander kleurtje van uniform met sterren op de schouders van zijn leren jekkie... Ik doe alsof ik enorm enthousiast ben en stel me voor. Ik leg hem uit wat ik wilde en hij zegt me doodleuk dat hij naar de office zou gaan van Governor Siswanto, hij neemt mijn paspoort en tewerkstellingsattest mee en verdwijnt. Twee minuten later komt hij met een brede glimlach terug en vraagt waar de drie anderen zijn... Ik vertel hem dat ze in de villa aan het wachten zijn. 'Go and get them, we will wait for you. You can meet the governor and will have a walk in the prison.' Ik vlieg met mijn scooterke gezwind richting Seminyak om het nieuws mede te delen.

Een uurtje later staan we alle vier aan de gate en worden we opgewacht door de vent met sterrekes op zijn schouders, we worden naar binnengeleid, geen controle, enkel onze fototoestellen en mobieltjes moeten we afgeven en gingen dan rechtstreeks den bureau binnen van de governor. Ik kan jullie verzekeren, de directeur in de gevangenis van Brugge, kan alleen maar dromen van zo'n bureau om nog maar te zwijgen van de camerabeelden, die er te bewonderen zijn... in kleur en uitermate zuiver van beeld en van heel het complex, tot in de cellenblokken toe.

Er wordt een tolk bijgehaald want de governor spreekt geen woord engels. Hij laat ons weten, hoe oud de gevangenis is, welke categoriën gedetineerden er zitten, spreekt over de overbevolking en vraagt hoe het in het Belgenland er aan toegaat. De governor wordt geflankeerd door een paar hogergeplaatsen, die naar de tolk zitten te luisteren en af en toe eens ja knikken dan weer nee knikken en af en toe eens een lachje, je kent dat wel hé... terwijl een andere constant zit foto's te nemen van ons. Jongens toch, jongens toch. Als de governor zich excuseert omdat hij naar een vergadering moet, vragen we hem of we onze fototoestellen mogen terugkrijgen, omdat we nog een foto van hem willen hebben.

Geen probleem, een bewaker gaat onze toestellen halen en er worden nog een paar kiekjes genomen van het hele gezelschap. De governor laat ons nog weten dat we onder begeleiding de hele gevangenis mogen bezoeken, vrouwenafdeling, mannenafdelingen en mogen fotookes nemen, niet te geloven. We hebben verstandig gedaan en niet overdreven.

Langs de bezoekruimte, worden we naar een hekken gebracht, die de ingang tot het complex is. Je moet wel weten dat de bezoekruimte een plaats is waar geen tafels en stoelen staan, ge mag daar lekker op uw kont op de grond gaan zitten en wordt beperkt tot een uur... laat me niet lachen, ik ben ervan overtuigd dat je daar zolang blijft als je wil, als je maar... je weet wel.

Bij de ingang staan er een tiental bewakers en het zagen er geen doetjes uit. Toen ze door de head van de security werden ingelicht dat we collega's waren uit Belgia, begonnen ze te glimlachen of was het grijnzen... :) ??? Ik denk dat het het laatste was. Ik zeg niet dat ze allemaal zo zijn, maar ik ben ervan ingelicht dat er een groep van bewakers is, die zeer machtig is en die de gevangenis runt. Gevangenen moeten voor alles betalen en ik kan je verzekeren, de dingen die ik er heb zie rondslingeren, in het cellulair gedeelte van de vrouwenafdeling, horen niet thuis in een gevangenis.

Eenmaal aangekomen op deze afdeling, die bestaat uit een grote plaats met kleine gebouwtjes, voorzien van golfplatendaken, kwestie dat je je kunt opwarmen bij een buitentemperatuur van +/- 36 buiten..., was het appel :) Daar stonden dan al die vrouwen op een klein binnenplaatsje voor de cellen en wie deed de telling ??? Je gaat het nooit geloven, een gedetineerde... 'k ga het hier zelfs met naam en toenaam zeggen, het was Renae Lawrence, one of the Bali nine... Tussen het groepje vrouwen konden we ook Miss Schapelle Corby onderscheidden, we hebben zelfs nog een babbelke gedaan met dat mens op haar overbevolkte cel, me dunkt is ze zo weg als een ei, haar oogjes spraken boekdelen... De vrouwelijke bewakers stonden er op te kijken of vielen ze bijna in slaap... ? Alleen de mannelijke bewakers, die onze rondleiding verzorgden waren duidelijk niet op hun gemak, dat we met Schapelle aan de babbel waren geraakt. Men kwam ons vriendelijk vragen om de rondleiding verder te zetten en op deze manier verlieten we de vrouwenafdeling. Toen ging het richting 'werkplaatsen' zoals we het bij ons noemen...

Het eerste dat we aandeden was er eentje waar men zilver in sieraden omtoverde en de gedetineerde die de boel daar runde, wilde ons zijn ... visitekaartje... geven, want op dat moment was er één van zijn werknemers aanwezig, die in één van zijn winkels buiten werkte... om de spullen te komen ophalen, kan je je het al voorstellen ??? Lekkere handel daar, er gaat daar ook wat voor moeten afgedokt worden om dat te kunnen bereiken en hoogstwaarschijnlijk een deel van de winst delen... Amaai, ik word er een beetje ziek van, miljeerde, miljeerde ! Ik doe alsof ik enthousiast blijf met dit bezoek, pas op, het is een hele ervaring om dat spel eens binnen te mogen, maar als je je ogen daar de kost geeft, dan zie je heel wat... Om het kort te maken, we hebben de moskee en de Katholieke Kerk nog van ver mogen bewonderen, het tennisplein, het basketterrein en plots was het bezoek teneinde, ze moesten appel doen op de mannenafdeling... We passeerden nog de high security,

waar men de leeuwekooien zag, weliswaar ondergronds, benauwend kleine ruimte met een dakje erboven van...golfplaatjes... . Geen tijd meer gehad om van dat cachotje een kiekje te nemen. Maar ja. Toen we weer aan de binnengate waren, werd het plots weer een beetje aangenamer... men kon weer meer lachen, er kon weer een babbelke vanaf, pootje schudden, weer een pootje schudden... we kregen dan te horen dat de maandag, eigenlijk een dag was voor de bewakers is, om te ontspannen... Ik begon me op dat moment af te vragen, wanneer dat appel van de mannenafdeling moest gemaakt worden...

In ieder geval moet gezegd worden, dat met de komst van governor Siswanto, er een grote verbetering is op het gebied van hetgeen niet door de beugel kan. Maar pas op, als de kat van huis is, dan dansen de muizen... Mister Siswanto, doet hier zijn best voor, maar volgens mij zal hij hier het onderspit moeten delven, alhoewel ik hem steun in zijn poging om het beter te laten gaan... Ik ben wel voorzichtig hé, met mijn uitspraken... :) Ik kan iedereen verzekeren, als je daar ooit binnengeraakt aan de verkeerde kant, dan zijt ge niet jarig zenne...

Mister Siswanto, bedankt voor het bezoek aan uw instelling, die tot in alle uithoeken van de wereld een naam heeft en in een negatief daglicht gesteld werd, misschien mede door uw inspanningen zal hier verandering inkomen. CN.

?

Voila, mijnen vent heeft dat weer goed uitgelegd ,hé

Na een paar uur in de Prison te zijn geweest , hebben we ons 's avonds opgemaakt om het 3 jarig bestaan te vieren van Manneken Pis waar we voor uitgenodigd waren ...en 't was in orde hoor... er waren heel wat Belgen aanwezig, de hapjes waren heerlijk Belgisch en de DJ was top ! ( jaren-80 sfeertje !)

Ook het Indonesisch personeel was in topvorm...ze hadden buiten hun eigen groepje met 'lekkere' arak likeur...man, man ,man ...daar moest ik ook weer eens van proeven hé, en niet 1 , 2 maar 3 ad fundums achter elkaar ...bah , slecht !(kan tot 45° alcohol bevatten) Maar ik was niet de enige, we hebben ons er alle 4 aan laten vangen en de dag nadien vertrokken we met het vliegtuig richting Lombok. Ik verzeker je , nadat we de avond voordien 't café weer hadden gesloten en allerlei alcoholische drankjes de slokdarm gepasseerd waren...moeten we jullie niet uitleggen hoe we ons voelden zeker ? Rieno was eigenlijk een klein beetje aan' t sterven en kreeg zowaar een 'arak-attack' :)

Lombok

was ook weer een beetje thuiskomen...zalig is het er , nog zo ongerept en geen massatoerisme en natuurlijk de 'home-town' van Tini , het meisje waar ik voordien (verhaal van Selamat di Indonesia) al, heb over geschreven. Wij hadden ze natuurlijk al terug gezien in de maand mei , maar voor Annick en Rieno was het nu ook 2 en een half jaar geleden en het was dan natuurlijk ook weer een fantastisch weerzien ! We zijn bij de familie op bezoek geweest , dat was een avontuur op zich om daar te geraken . Met onze scooter zijn we Tini haar zus gevolgd en het begon te watergieten , echt , het kwam met bakken uit de lucht. Je moet dan ook weten dat de wegen in héél slechte staat zijn en dat de modder zo de straten afloopt. We waren echte waterkiekens die in het dorp toe kwamen , maar 1 voordeel heb je daar wel...je moet niet beschaamd zijn dat je haar niet goed ligt , of dat je mascara helemaal is uitgelopen of dat je voeten helemaal onder slijk zitten ...dat is daar allemaal heel normaal! Voor dat je het 'huis' kan bereiken in het dorp moet je zelfs heel wat kunstjes uitvoeren om de slijkerige heuveltjes te beklimmen... en dan het huis , als ik dat een huis mag noemen... we zijn er ooit eens vluchtig geweest maar nu zijn we daar ontvangen geweest als koningen. De mama had speciale rijstkoekjes gemaakt en afgrijselijke lombok koffie (maar dat heb ik wel niet gezegd), die mensen waren zo blij om ons alle 4 terug te zien en het deed mij ook wel wat. Je kunt je niet voorstellen hoe die mensen daar leven ...geen tafel , geen stoel, enkel een rietje matje waar ze dan ook op slapen ...mens toch , verschrikkelijk...maar ze zijn natuurlijk ook niks anders gewoon. Echt , ik heb de dag nadien beelden gezien van ergens een tentenkamp in Pakistan , ewel , die mensen hebben het nog veel beter !!!

Daar zaten we dan zeiknat op een rietje matje in een barak , maar het was er eigenlijk best gezellig, wij praatten en de kinderen vertaalden voor de ouders. We hadden voordien boodschappen gedaan in de plaatselijke supermarkt ( olie, waspoeder, chocolade, fruit ,...) , Tini had een gsm gekregen van Annick en Rieno en iedereen was natuurlijk supergelukkig . Als dank kregen we van de mama elk een sarong ( die stonk en waar er waarschijnlijk beestjes in zaten !) en de volgende keer gaat ze eten voor ons klaarmaken ...neen, dank U ...da zie ik nu nie echt zitten :)

Na een paar uur zijn we met de ganse familie gaan eten ( 12 man in totaal= -/+ 75 euro voor alles) en het was een echt feest voor hen...en het was eigenlijk ook een feestdag want het was Kerstmis. Daar zat ik met een vreemde familie Kerstmis te vieren en de mijne waren zover weg...maar ik heb heel veel aan iedereen gedacht. Al jaren zeg ik dat ik niet wil thuis zijn met Kerstmis omdat ik heel het gedoe van eten en cadeautjes een beetje beu was...maar ik heb het zo gemist ...volgend jaar Kerstmis thuis mét eten , mét cadeautjes en zeker mét Julie !

In Lombok hebben we ook beslist om de overgang van oud naar nieuw ,niet in Australië, maar in Bali te vieren. Het weer in Australië zit eigenlijk niet mee en op Bali hebben we alles wat we moeten hebben ...voor de helft van de prijs ! Dus Manneken Pis wordt dit jaar ons feestadres !

Verder zijn we nog met Tini en haar zus naar de plaatselijke markt geweest en hebben ze er elk een jeansbroek mogen kopen ( daar zijn ze zot van en voor hen kost dit massa's geld...voor ons 10 euro voor 2 jeansbroekjes !) Wat schitterend was , is hoe ze hun jeansbroeken passen... ze nemen de jeansbroek vast en doen die rond hun nek...als dit goed aansluit...dan past hij ?!?

We hebben het hier met z'n allen ook gedaan en het klopt wel hoor ! Raar hé ?!

Nadat ze elk nog een zakcentje gekregen hadden , hebben we voor de derde keer afscheid genomen, maar het viel mij niet zo zwaar als de vorige...we komen hier toch nog terug ! We weten dat we de familie toch weer een paar gelukkige dagen gegeven hebben, al is dit maar een peulschil in hun onvoorstelbare leven...

Terug in Bali hebben we genoten van onze echte laatste dagen van dit ongelooflijk sabbatjaar. We hebben er opnieuw een schitterende villa met privézwembad kunnen huren via via, weer een paar keer langsgeweest bij Yannic en Alice van Manneken Pis (ondertussen ons stamcafé hier geworden :))

en van genieten was er plots de 2de dag geen sprake meer... we stonden op en Annick en ik deden ons beklag tegenover elkaar dat er zo veel beweging in de villa was geweest 's nachts tot Rieno opmerkte dat de stereo weg was ! Er was ingebroken in de villa ! Gelukkig hadden we de avond voordien alle waardevolle spullen meegenomen naar de kamer. Je moet weten dat een Balinese villa bestaat uit allemaal open ruimtes en enkel de slaapkamers kan je op slot doet . Bad en WC zijn zefs in openlucht ! Christoph had gelukkig nog op het laatste moment zijn laptop mee naar binnen genomen ,want die was in de living aan het opladen. Het enige wat er van ons nog lag was de laptopcase en daarin zaten nog verschillende SD-kaartjes , waaronder eentje van 16 MB en er zat ook een USB-stick in , die oa heel wat gegevens en backup's van ons bevatte ! Ja ...dat hebben ze natuurlijk ook gepikt hé ! Het eerste moment ben je daar toch echt niet goed van , vooral dat je weet dat je ze hebt horen rondlopen en dat we dachten dat het 1 van ons was ! De meid heeft dan onmiddelijk de huisbazin gebeld en er kwam nog volk en nog volk en voordat we het wisten zat heel het kot vol...maar om politie te krijgen ...da's andere koek ! Hier kennen ze enkel de taal van het geld , dus als je wilt een klacht indienen of aangifte doen...money talks ! Bende corrupte zakken ! We hebben hier nog met niemand van de familie of vrienden via de telefoon of internet over gepraat om jullie niet nodeloos ongerust te maken ! Die dag was dus volledig om zeep...hetzelfde als mijn oudejaar ! Al jaren verlang ik ernaar om Oudejaar in een warm exotisch land te vieren , dan ben je hier en dan wordt je ziek ! We hadden dus geboekt voor het Oudejaarsdiner bij Manneken Pis. En net voor we daarheen gingen kreeg ik weer krampen van je welste...( had al weer een paar dagen last van diarree) Ik wou nie plooien en heb het toch een uurtje volgehouden in het restaurant, niks gegeten en in de gietende regen terug naar de villa. Christoph heb ik terug naar 't restaurant gestuurd en daar lag ik dan, ineengekropen van de pijn en om de 5 min. moeten spurten naar 't toilet met op de achtergrond het geknal van het vuurwerk, die mijn geknal goed camouffleerde :) Tegen middernacht was mijn ventje terug en zijn we samen het nieuwe jaar ingestapt: ik met immodium en hij met afebryl. Ja , ik had het mij toch anders voorgesteld ! Ik was echt boos , maar een dierbare collega heef mij deze morgen via mail nog verteld dat ik niet moet boos zijn want de gezondheid is het belangrijkste en alles hangt zo aan een zijden draadje ...en hij kan het weten ! Dus niet meer boos zijn , ik voel me stukken beter vandaag en weet dat ik dit dubbel en dik zal vieren eenmaal terug in België , voila si , over en uit !

We kijken heel tevreden terug naar het afgelopen jaar , we zijn zo bevoorrecht om dit té hebben kunnen doen. We hebben héél wat gezien en samen beleefd. De laatse 3 maanden zelfs met onze beste vrienden, alhoewel we er alle vier over eens zijn ...moesten we het kunnen overdoen , dan zou Australië niet meer de bestemming geweest zijn. Pas op , we hebben er ook mooie dingen gezien en gedaan. Maar het is er zo Westers, nergens krijg je een cultuurschok en het is er véél te duur !!! Hadden we het op voorhand geweten, dan hadden we waarschijnlijk toch Zuid -Amerika of misschien wel de Indonesische eilanden verkozen. Maar je hoort me niet klagen hé...velen dromen van zo'n avontuur en ik kan maar 1 ding zeggen ...als de mogelijkheid zich voordoet en je bent een reiziger...doen is de boodschap ! Niet wachten tot het té laat is ...en na al die avonturen kan je dan zeggen...m'n thuis is waar m'n stella staat :)

Neen, echt , ik weet nu hoeveel familie , vrienden , België (bestaat dat nog ?) en mijn dochter voor ons betekenen ...meer dan ik dacht en ik ga blij zijn om alles en iedereen terug te zien en ja, misschien wel blij om weer te gaan werken ( hoe lang dat zal duren , weet ik niet ?!)

We hebben weer iets nieuws om naar uit te kijken , het inrichten van ons appartementje en als we dan weer op onze plooi zijn ...kan ik beginnen dromen van een nieuwe vakantiebestemming ( de skireis in maart ligt al vast :))...want reizen , ja , we doen het toch graag hoor!

Bedankt iedereen om ons verhaal te volgen , het deed ons deugd om jullie reacties te lezen...het boek gaat hier voorlopig dicht...en ooit nog wel eens opengaan :)

Dikke zoen en tot héél gauw ! xxx

MERRY CHRISTMAS

We willen jullie allen een zalige Kerst toewensen !

Vlug eventjes de tijd genomen om mij te bezinnen over deze dag ...terwijl het bij jullie nog vroeg in de morgen is , zit ik hier in mijn ' bain de soleiltje'te denken aan het thuisfront die deze dagen met muts en handschoenen de vrieskou en sneeuw moet trotseren ...'t is toch raar hé ...

Gisterenavond hebben we hier in Lombok ( Indonesiê) kerstavond gevierd met top en short aan !

Hoe we hier beland zijn kunnen jullie volgende week lezen in het 2de verhaal van Australië...nog eventjes geduld ...

Ondertussen zijn mijn gedachten bij mijn dochter en familie want hoe leuk het ook is om eens ergens anders Kerst te vieren ...hoe erg ik ook ' la familia ' mis ,hoor ! Het is niet hetzelde hé ... en een Indonesische Kerstman...da's ook nie echtwat het moet zijn hé!

Maar we gaan hier nog met volle teugen genieten (vooral van de zon en temperaturen dan ) want binnen een 10-tal dagen is het over en uit met het schone leven ...back to reality !

Geniet nog van de feestdagen ...

Dikke zoen xxx

G'day from down under !

Eindelijk even de tijd om jullie op de hoogte te brengen van de avonturen 'down under'...

Op 9 oktober zijn we samen met Rieno en Annick ( onze reisgenoten voor de volgende 3 maanden)vertrokken voor een nieuw avontuur , in een nieuw continent...namelijk Australië.

De reis is begonnen met 1 overnachting in Schiphol daar we 's morgens vroeg onze vlucht naar Maleisië hadden...geen oog dicht gedaan en elk uur van de nacht gezien ! Versleten toegekomen in Kuala Lumpur (want ook op de vlucht had ik amper kunnen slapen) In Maleisië zijn we 6 dagen op het Langkawi eiland verbleven, kwestie van te aclimatiseren en de jetlag al een beetje te overbruggen voor we aan onze rondreis door Australië begonnen.Nog nooit in de vele verre reizen die we gemaakt hebben is er zo'n probleem geweest met het uurverschil, 6 dagen en nachten lang konden we de slaap amper vatten, verschrikkelijk !

Gelukkig deden we het overdag heel kalmpjes aan en was het lekker relaxen in het mooie Sheraton Beach Resort.

We hebben enkel het 'stadje' bezocht en zijn naar de Langkawi Heights gegaan met de langste kabelbaan van Azië waar we boven dan een prachtig zicht hadden op het regenwoud.Ook hebben we eens een 'taartjesdag' gehad...Annick is verjaart op 15 oktober en ik had gevraagd in het restaurant of ze iets speciaals konden doen met het ontbijt...ze kreeg een taartje van de zingende obers, ook had ik housekeeping gevraagd om de kamer een beetje te versieren...ze kreeg bloemen op bed en een...taart; 's namiddags zijn we ons gaan laten verwennen met een zalige 2u-durende massage, ook daar...taart en tenslotte gingen we 's avonds gaan dineren en na ook die ober te vertellen dat het haar verjaardag was...surprise....taart !!! To much cake in one day ! Maar Langkawi was een mooi begin van alweer een nieuw vermoeiend avontuur...

16 okt. Aankomst in Sydney, we wapenen ons al tegen de uitgebreide douanecontrole, geven ieder snoepje en koekje dat we bij ons hebben aan op het aangifteformulier want hier wil je niet beboet worden voor een onnozel ding dat je niet aangegeven hebt...dat hebben we toch gezien op 'boardercontrol' (Grenscontrole).De lange rij wachtenden voor ons liegen er niet om, hier géén gezever...tot wij aan de beurt zijn...'t kan nie rap genoeg gaan...G'day en go on, no time...ferme controle, ja ,ze zien nu ook wel eenmaal dat wij brave burgers zijn hé !

Het aantal wachtenden op de taxistandplaats was ook van...f **k ! Zeker 10 rijen lang, maar al bij al ging dit verbazend snel.

De eerste paar uur in Sydney heb ik doorgebracht in bed, kapot en versleten van de vorige dagen nie te slapen. Na een lekkere verfrissende douche zijn we te voet naar Cooggeebeach gegaan en hebben we de eerste indrukken van de Ozzies on the beach kunnen waarnemen op zondag...de mensen komen met heel hun hebben en houden naar het strand waar ze lekker in groepjes samen hangen,drinken, bbq eten,sporten...echt tof om te zien, een aangename relaxte sfeer en dan heb je de beergardens,de place to be, want daar kan je drinken en roken ! In Australie zijn ze héél streng op gebied van roken, dit verschilt natuurlijk ook van provincie tot provincie, maar in Queensland bv mag je niet roken binnen een straal van 4 meter waar ze eten verkopen, dat geld ook voor de terrassen van cafés en restaurants, ja , rokers worden hier echt wel afgestraft...een pak sigaretten, Marlboro, 20 stuks > 11 euro, aub !!!

Schandalig duur, ik heb gelukkig nog bijna een maand van mijn farde uit Maleisië kunnen gebruik maken, maar Christoph heeft het na bijna een maand opgegeven en is nu al sedert de 9de nov gestopt met roken ! Chapeau, hij heeft het af en toe wel moeilijk maar dan gaat hij lopen...wat dan weer ten goede komt van de conditie...nie van de kilo's want we eten hier veel te goed en té veel :) Ikzelf ben er nog niet klaar voor om te stoppen en probeer mij te beperken met 5 sigaretten per dag, wat me aardig lukt, want heb nu op datum van vandaag (23/11) nog maar 1 pak dure sigaretten gerookt !

Sydney hebben we na 1 nacht verlaten (komen toch nog terug) en we zijn doorgevlogen naar Cairns, het tropische noorden van Queensland. Van hieruit hebben we de huurwagen opgenomen en zijn begonnen aan een rondreis.

De eerste 2 nachten waren op voorhand geboekt, de rest moeten we ter plaatse zoeken en regelen. We opteren voor de volgende 2 nachten in een app te slapen in een resort in Port Douglas, dit is het voordeligste en we hebben alles wat we moeten hebben( volledig ingerichte keuken met afwasmachine,wasmachine , droogkast, strijkijzer) Er kan zelf gekookt worden, wat ook weer helpt in de besparing...alhoewel we de 2de avond take away pizza gaan halen zijn...eerste kennismaking met de verschillende Australian beers ( Pure Blond, VB, XXXXgold,...) en ons hoofd stond niet meer op koken

Volgende bestemming: Daintree Rainforest, het regenwoud doet volledig zijn naam eer aan, het valt met bakken uit de lucht, we hebben het geluk met een 4X4 te rijden want bepaald ogenblik komen we aan een 'floodway' waar het water over de baan stroomt en zodoende je met een gewone wagen niet meer doorkan ! We hebben ook weer een tegenslag van formaat...camera stuk ! Christoph volledig over z'n toeren en ik vind het diep in mn binnenste nog niet eens zo erg ( ben het een beetje beu van te poseren en foto's te trekken !) Maar hier zitten we dan in het regenwoud zonder fototoestel en een kodakwinkel kom je hier niet tegen ! Gelukkig kunnen Annick en Rieno een paar kiekjes voor ons maken .

We checken in in een hostel , 4 beddorm( de goedkoopste oplossing) en gaan 's avonds op pad voor een begeleide nightwalk met gids en ultrazaklamp. Nooit in mn leven had ik gedacht dat ik 's nachts in een regenwoud spinnen, lizards, krekels , padden en andere vieze beesten zou staan bewonderen , maar I did it en het was een hele leuke, prachtige ervaring. De nacht in de dorm was minder, het was er muf, slecht bed en ik hoorde constant iets achter mijn oor( 's morgens zag ik dat daar een megakrekel lag , bah !)

Vanuit het regenwoud zijn we naar de Atherton tablelands gereden waar we mooie watervallen en nog mooie stukjes rainforest gezien hebben en een hele speciale vijgenboom

... en heeft Christophke een nieuwe camera gekocht want hij zat al 4 dagen zonder en dat werd hem toch een beetje teveel ! Via een inlandhighway zijn we naar een dorpje gereden , Charters Towers, in de middle of nowhere. Langs die verlaten wegen kom je echte mastodonten van vrachtwagens tegen die ze 'roadtrains' noemen en tot 53 meter lang kunnen zijn ! Ze vlammen over de baan en wijken voor niks en niemand ! De vele dode kangoeroes langs de baan zijn daar het gevolg van, maar Ozzies vinden dat niet erg want voor hen zijn de kangoeroes 'a pain in the ass !' En wij hebben er na 10 dagen nog geen enkele (levende gezien)...

In Chartes Towers hebben we ,net als in Atherton ,in een caravanpark overnacht...alles voor het goedkoopste hé...we worden nog echte roma-zigeuners !

en hebben we voor de eerste maal in Australië een prachtige zonsondergang gezien !

De volgende dagen waren MEGA ! We hebben halt gehouden in Airlie Beach , een heel gezellig kuststadje waar we een prachtig 2 bedr. appartement voor 4 dagen gehuurd hebben en we 3 dagen met een 8 persoonskajuit gaan varen zijn langs de Whitsundayislands,die deel uit maken van het great barrier reef.

Onze catamaran noemde Whitsunday Blue, de captain Rob, een gezellige ozziewaterval die wel graag een pintje lust en onze host was Charlie, een hele leuke Engelse meid, die ons verzorgde va n ontbijt tot diner (heel lekker trouwens !) en die je allerlei duik - en snorkeltips kon geven want zijzelf was divemaster.Maar de beste tip heb ik van mijn vriend Rieno gekregen...ik ben al een paar keer gaan snorkelen maar eigenlijk nooit nie lang want ik sla al vlug in paniek als mijn neus afgedekt is, begin dan te hyperventileren en rare dingen te doen...:) Ook vind ik het akelig als ik direct geen grond meer onder mijn voeten heb, wat hier dus ook weer het geval was, je moet vanaf de boot de diepe zee in en ik begon natuurlijk weer te paniekeren en naar adem te happen. Rieno is bij mij komen zwemmen en heeft mij verteld dat ik op het gemak mijn duikbril moest aandoen, snorkel in de mond , kop in 't water en onder water beginnen zingen...1,2,3,4 ...hoedje van , hoedje van ...1,2,3,4 ....hoedje van papier....nie te geloven maar het werkt , je ademhaling kalmeert en je kan van de wonderen van de zee genieten...

magisch...dankjewel Rieno (thanx, mate ! )

Christoph was ondertussen mee met de duikers en had dus ook zijn pleziertje , jammer , hij heeft al vele malen gedoken ( initatieduiken in de zee) maar heeft nog nooit een brevet afgelegd, alhoewel ik hem er altijd toe aanspoor én hij heeft nogthans een hele goeie opleiding gekregen (met dank aan Jacky Dooms)

We hadden op de boot nog het gezelschap van een ouder Nederlands koppel , die heel goed meeviel en nog van een Australische dame, die wat minder meeviel want ze zweeg niet en stelde constant vragen. Maar het was weer een schitterende ervaring, de zonsondergang met een zacht muziekje en een lekker wijntje...we voelden ons weer rijk hoor ! En 's nachts lekker in slaap gewiegd worden van de lichtjes golvende baren....heerlijk !

De volgende dag, vroeg uit de veren en ik was weer vertrokken hoor....1,2,3,4...hoedje van papier

Mooi, mooi,mooi ... al die vissen en koralen in verschillende kleuren en vormen ...mooi,mooi,mooi !

We zijn ook naar Whiteheaven beach gevaren, het prachtigste wit zand en blauw water die ik ooit gezien heb ,

ook kon je de pijlstaartroggen rond je benen zien zwemmen ,on-ge-loof-lijk ! Jammer van de vele toeristen die er waren , maar ja, daar maken wij ook deel van uit. Al bij al, dit was weer een schitterende ervaring en ik zou onmiddelijk weer met die catamaran vertrekken.

Aan alle mooie dingen komt een eind, nadat we de ansichtkaartjes gepost hadden , zijn op 2 november uit Airliebeach vertrokken naar Rockhamptom (stad die op de steenbokskeerkring ligt) en hebben we 's avonds tijdens het diner onze ogen de kost kunnen geven . De eerste dinsdag van de maand november ligt Australië plat, kleed iedereen zich op en dragen de dames een hoed want dan is het the Melbourne Cup, een betere versie van Waregem koerse

Jiiiiihaaaa...de volgende 2 dagen hebben we op de boerderij gespendeerd... old Macdonnel had a farm....ieja, ieja ,ho ...Annick had een foldertje gezien van een boerderij in de outback waar je kon paardrijden , motobicken, koeien melken...en het was reuzeplezant. Zo hebben we eerst instructieles gekregen om goed met een vitessebrommer te rijden ( ja ,we zijn tenslotte geen 16 meer hé)

en mochten we dan ermee the farm rondrijden en naar de zonsondergang gaan kijken (jammer, het was bewolkt, geen zonsondergang !) In de namiddag zijn we koeien gaan melken , kalfjes de fles gegeven, de kangoeroes wat gestreeld (onze eerste echte levende en Annick heeft zelf een babykangoeroetje de fles gegeven ) en wat gespeels met Pink Floyd , de plaatselijke kaketoe. 's Avonds lekker gegeten en nog wat aan het kampvuurtje gezeten, met wat Ozzies gepraat om dan terug te keren naar ons kamertje( die omsingelt was van de padden) en moe in slaap te vallen met allerlei nachtelijke dierengeluiden... 6 uur de volgende morgen wakker geworden door de gietende regen...och neen en vandaag gaan we paardrijden! A la guerre, comme a la querre, het paardrijden gaat door en we krijgen lekkere gele regenpakken om onze horsetrip te maken. Eerst leer je nog hoe je het voer van de paarden maakt , mag je de paarden voederen, leer je ze zadelen en hop hop hop...paardje in galop, neen , niet galoperen ,niet draven , gewoon een mooie wandeling maken ( jammer van het weer en de gele outfits) en met zn allen (7 pers) een paar stieren in een omheining drijven, voila, dat hebben we ook weer gedaan se ! Na afscheid te hebben genomen van boer Harms, Calamity Jane en skippy the bushkangoeroe zijn we doorgereden tot laat in de avond, in de gietende regen naar Hervey Bay. Dit is voor ons de uitvalsbasis voor Fraser Island, het grootste zandeiland ter wereld en ook gekend voor z'n vele dingo's( soort wilde hond, misschien ooit de film met Merryl Streep gezien 'A cry for help'?!)

Honden zijn op het eiland niet toegelaten omdat ze willen voorkomen dat er zou 'gemixt ' worden met dingo's. We verbijven op Fraser Island in het mooie Kingfisher resort, is eens iets anders dan caravans, appartementen of boerderij :) 's Avonds hebben we er ook overheerlijke kangoeroefilet gegeten...there just a pain in the ass

De volgende morgen hadden we een ganse dag uitstap op het eiland met een overlandtruck en een babbelgrage gids,..Kirsty. De eerst stop was Lake Mackenzie

, een ongelooflijk prachtig meer waar het zalig zwemmen was ( de enige plaats waar je trouwens vrij kon zwemmen, in de zee moest je dat hier niet proberen....jaws !) Verder werden we gedropt aan een regenwoud waar je zelf kon doorlopen ,heel mooi maar jammer genoeg hadden we maar 3 kwartier, voor ons veel te weinig tijd , maar dat heb je met een grote groep hé ! Dan hebben we een stukje beach highway gereden , een autostrade op het strand ( in zand) met verkeersborden en hebben we daar de eerste dingo gezien( heel toevallig want normaal tijdens de dag houden ze zich schuil voor de warmte) Aan het strand stond er een klein vliegtuigje klaar waarmee je over het eiland kon vliegen ( tegen betaling natuurlijk) en dat hebben we dan ook gedaan omdat de prijs eigenlijk wel heel goed meeviel, het was heel mooi om alles zo eens uit de lucht te zien, maar ik beklaag het me toch nog dat ik dit niet gedaan heb boven het great barrier reef ( de prijs was wel 4x zoveel) ...

Nie klagen... het was een mooie dag. De volgende dag hoorde ik voor de eerst maal tijdens onze reis , vlaams praten, ik ben met de vrouw een babbeltje beginnen slaan en het waren nog streekgenoten ook. De vrouw is van Oostende en de man van Brugge, maar ze wonen in Brussel en zijn nu met hun 3 kinderen een wereldreis met de zeilboot aan het maken voor...3 jaar !!! Chapeau hoor, 3 jaar , dat zou ik waarschijnlijk niet zien zitten en als ik nu zie hoeveel geld wij al, in bijna een jaar tijd,kwijt zijn....dan zouden we dat niet kunnen ook :) Het toevallige is dan ook nog dat de man de zoon is van Dr Stellamans, die bij ons op het werk komt...de wereld is toch klein hé ...nu , ik wens de familie alle succes met hun avonturen ( we hebben emails en websites uitgewisseld hé !)

Noosa beach was onze volgende bestemming , dit is een beetje het Knokke van de Sunshinebeach, mooi maar duur. Wederom hadden we een aangenaam appartement met groot terras en een huisdiertje... one eye (dit is de naam die we zelf gegeven hebben) One eye was een kookaburra vogel met , ja hoe raad je het ...één oog. Van het moment dat we klaar waren om te aperitieven, was hij daar, natuurlijk om iets lekkers proberen te krijgen, maar dat lieten we niet toe, maar hij liet zich ook strelen. Op een avond is het hem toch gelukt om wat salamihapjes van de tafel te stelen en toen hebben we hem echt moeten verjagen want hij werd wat te wild en wou altijd maar meer ...Christoph z'n vriendje was weg...

In en rond Noosa hebben we nog prachtige wandelingen gedaan langs de kust en in stukjes bos met regenwoud(ik word een echte natuurliefhebber), zijn we naar een hele leuke markt geweest in Eumundi en hebben we nog een heel stuk kust afgereden waar we halt hebben gehouden in Peregian beach waar ze een magazijn hadden met ontelbaar veel UGGS

, in alle kleuren, maten en modellen en waar we alles vernomen hebben over de 'echte' UGGS van bij ons. UGG is eigenlijk geen merknaam , maar is eigenlijk de Australische benaming voor de lelijke schapenvacht boot, afkorting van UGGLY BOOT > UGG. Nu , de Uggs worden al jaren en jaren verkocht in Australië, maar zijn pas een echte hype geworden sedert dat een slimme Amerikaanse firma een patent heeft genomen op de naam UGG. Hier heb je dus verschillende merken die Uggs maken en het voelt echt wel veel beter aan dan de 'echte' Amerikaanse UGGS die in China gemaakt worden !!! Het erge is dus doordat die Amerikanen een patent op die naam hebben, niemand niet meer de boots met de naam UGG mag verkopen zonder dat hij daardoor strafrechtelijk vervolgd word... is dat niet erg ? En dat terwijl UGGS echt Australisch zijn en die Amerikanen daar eigenlijk geen zak mee te maken hebben, terwijl de echte Australische Uggs hier 4X zo goedkoop zijn, betere schapenvacht hebben, maar als 'vals worden beschouwd door de douane ...erg...maar ik ga mij er toch een paar kopen, dat risico ga ik nu eens nemen voor mezelf, jammer voor alle mensen die het mij gevraagd hebben om er mee te brengen , maar ik doe het niet. Ten eerste zou ik al een valies extra moeten aanschaffen voor alle aanvragen ,ten tweede de kans zit erin dat ik aan de douane tegengehouden word, dus dat riscico neem ik enkel voor mijn eigen en ten derde het zijn andere tekentjes op de achterzijde en jullie zouden denken dat het valse zijn ,terwijl dat eigenlijk niet zo is ...tot zover de UGG-historie !

Na de beach richting Brisbane, dat we wegens tijdsgebrek niet hebben kunnen bezoeken, en dan vervolgens verder naar Surfers Paradise, waar Rieno zijn traditionele Hard Rock T-shirt moest gaan kopen. Wij zijn ondertussen naar de beach gewandeld

en hebben de vele surfers gadegeslagen en zijn na een uur of 2 terug vertrokken en ik was blij dat we daar niet bleven overnachten, want het was er te druk...waar we wel zijn blijven overnachten was bij O'Reilly's in het Lamington National Park. We hadden daar een prachtige canopysuite met jaccuzzi, zaaaalig. Het park zelf was ook heel mooi met een prachtig regenwoud, wandelpaden en waterval ( natuurlijk niks te vergelijken met de Victoria Waterfalls )

Allee, nadat onze longen weer goed gevuld waren met gezonde zuurstof zijn we verder zuidwaarts gereden, naar Byron Bay, een hippe kuststad waar er geen enkele accomodatie meer vrij was en daardoor noodgedwongen 30 km verder in Ballina terechtgekomen zijn. In Ballina hadden we het getroffen met onze onderburen ( we hadden daar weer een appartement gehuurd) onder ons zat er een marginaal geval, Lesley genaamd , die de ganse dag dronk en luide muziek speelde en op haar terras haar vrienden entertainde met de helft van haar decoltée bloot, de venten hadden mooi zicht

De volgende dag zijn we dan weer naar Byron bay gereden waar we hebben genoten van de zee mét wilde golven

! Ik kon geen minuut blijven staan door de geweldige onderstroming, maar het was een zalig gevoel, ook al lagen er massa's kleine kwalletjes op het strand(wel nie die gevaarlijke), het was een stralende dag...maar is wel geëindigd in mineur...'s morgens had Neute de nieuwe camera laten vallen ( met een brok af als resultaat), ' s' namiddags waren zijn teenslippers naar de wup en had christoph nog maar gezegd dat alle slechte dingen uit 3 bestaan en ik maak de laptop van Rieno en Annick naar de kl*t*n ! Ik had er echt niet om gedaan, Rieno toont zijn foto's van de dag en ik gooi mijn bijna leeg glas wijn om, recht op het klavier !!! Ramp o ramp ! In het begin deed hij het nog ,maar na enkele minuten was het over...mens toch, ik voelde mij zo schuldig en kon dan ook geen oog dicht doen de ganse nacht ! Heb die avond nog met Julie gebeld en zij troostte mij met te zeggen dat alles ging in orde komen eenmaal alles was opgedroogd van binnen...en gelijk had ze ...de volgende morgen deed hij het weer ...oef !

Iedereen gelukkig en happy en verder richting Sydney gereden met nog 1 tussenstop in Port Macquerie, kwestie van de afstand te overbruggen en waar we nieuwe 'sletsen' gekocht hebben voor mijn wederhelft .

De rit naar Sydney was aangenaam en mooi en rond halfdrie zijn we daar toegekomen. We moesten daar wel nog een slaapplaats vinden voor 4 nachten (hadden eigenlijk al iets geboekt via het internet maar daar was dan uiteindelijk geen slaapplaats meer vrij) Je gaat het niet geloven maar tot 12 u s' nachts hebben we rondgereden om een slaapplaats te zoeken !!! Alles , maar dan ook alles was volboekt, we hebben in het informatiebureau binnen geweest om hulp te vragen , maar ook daar zeiden ze dat we zeker 30 km buiten Sydney moesten rijden om iets te vinden...heel de stad zat vol...en ik verzeker je ...het is een grote stad hoor ! We zijn dus een half uur buiten Sydney gaan rijden , naar Manly waar alles ook vol zat, op de duur kregen we de slappe lach van vermoeidheid en van ellende ! Om 23u zijn we terug de stad ingereden en hebben we halt gehouden aan een hostel die ons dan naar een ander hostel heeft doorverwezen voor 1 nacht . Om 1u 's nachts lagen we doodmoe in ons stapelbedje ...we waren al van 8u s'morgens de baan op !!!

Volgende dag , huurwagen binnen gedaan en ingecheckt in een ander jeugdhotel in the rocks, een prachtige locatie in Sydney , met een megaterras én uitzicht op de Sydney opera en Syndney harbour bridge.Oef...eindelijk een beetje rust want ik geraak weer oververmoeid en ben een last tot iedereen en voel hetzelf ook wel zo aan. Sydney vind ik persoonlijk een hele leuke stad, mega mooie winkels met prachtige etalages, mooie speciale wijken met aangename terrastjes en restaurantjes en dan natuurlijk het prachtig zicht vanaf de haven op de Sydney Harbour bridge

en het welbekende operagebouw, die megagroot is maar, eigenlijk van buitenaf en dichtbij bekeken ,niet zo mooi is. De volgende morgen redelijk vroeg opgestaan om eens met mijn ma te bellen en haar het prachtig uitzicht via skype ,op de bridge en de opera te tonen vanaf het mooie dakterras...jammer ,de zon scheen te fel en ze kon niks zien . Maar het was wel een heel leuk gesprek en het deed me goed haar te horen. En dan...ging ik naar beneden en wie zat daar aan de receptie met tranen in haar ogen , een zak ijs rond haar voet en haar knieën in bloed ...Annick ! Wat was er gebeurd , ze was naar beneden gegaan om iets te halen in de winkel naast de hostel en had daar haar voet op de stoep omgeslegen...niemand was er bij haar , Rieno zat in de douche ,wij zaten op het dakterras en de mensen van de winkel zijn naar de kamer gekomen om Rieno te halen . Het was duidelijk niet om te lachen en we zagen allemaal dat het er niet goed uitzag...Nadat ze haar verzekering op de hoogte gebracht had , zijn ze haar komen halen met de ambulance ...en weg was ze voor een paar uur...wij konden niks doen en zijn dan maar met ons tweetjes de stad ingetrokken, maar onze gedachten zaten bij Annick . Na meer dan 4 uur ,kregen we een sms dat ze terug op de kamer was . Resultaat: gebroken middenvoetsbeentje en een steunbottine(moest eigenlijk in de gips, maar ze wou niet daar we nog zo lang moesten reizen) Ocharme Annick, daar zat ze dan , op haar bedje , helemaal van de kaart en zwart van 't zeer ...en we zijn nog maar halverwege, hoe moet dit verder ? Het beste is om dit dag per dag te nemen en zien hoe het evolueert...Volgende dag heeft Rieno een rolstoel kunnen versieren want Annick kon absoluut niet op haar voet steunen en ze had ook de ganse nacht niet kunnen slapen van de pijn...toch zet ze door en gaan we met de ferry naar Darling Harbour, ook een hele mooie haven met tal van restaurantjes, jammer van het weer...het is bewolkt en echt koud...iets wat we de laatste weken niet meer ondervonden hebben. Annick moet vroegtijdig terug naar het hotel want ze is op ...ik vrees ervoor dat ze naar huis gaat, wat ik in haar geval zeer goed zou begrijpen,maar wat ik wel heel erg zou vinden natuurlijk ! Na een paar uurtjes slapen is ze 's avonds toch met ons nog iets gaan eten en het was eigenlijk nog best gezellig , er was een speciaal avondmarktje, met leuke kraampjes en een gezellige sfeer.

Zaterdag 20 november: vertrek vanuit Sydney naar the red centre van Australie, Alice Springs. Het is een heel gedoe om alles en iedereen op tijd in de luchthaven te krijgen met onze 'invalide' op krukken...ik heb echt compassie met Annick , maar eigenlijk ook met Rieno, want hij werkt hem in 't zweet om alles maar zo aangenaam mogelijk te maken voor Annick...hopelijk gaat alles vlug een beetje beter. In Alice Springs moet Annick terug naar het hospitaal voor een scan en dan zullen we wel meer weten...en ik kan jullie nu eigenlijk al vertellen dat alles de goede kant op gaat want ondertussen zitten we al 4 dagen in Alice Springs , hebben Rieno en Annick terug 6 uur in de kliniek versleten en huppelt mijn vriendin langzaam op het gemak met haar krukken rond...wordt vervolgd ...

Love you all xxx

*** Met dank aan A & R voor een paar foto's...zeker toen onze camera het begaf !

Hier zijn we weer...

Beste virtuele medereizigers,

Ondertussen zitten we al in Australië maar moeten wij jullie nog ons laatste verhaal van Zuid-Afrika laten lezen. Het zal kort zijn, want we hebben veel te weinig tijd...Geland in Johannesburg, een wagen gehuurd en hupla, onmiddellijk vertrokken richting Bloemfontein, waar we hebben overnacht. Niks speciaals gedaan daar, een kleine diner en onder de wol gekropen. Na een rustig, klein ontbijtje doorgereden naar Graaff Reinet. Leuke, gezellige stad en na 1 overnachting in één trek doorgereden naar Knysna,

vlak aan de oceaan, bekend om zijn oesters... Toen we 's avonds gingen dineren en net op het moment dat we wilden oesters bestellen als starter, hoorden we de tafel achter ons, van hun voeten maken omdat de oesters een reukje hadden... dus hebben we de oesters gelaten voor wat het was :) Wel een lekkere maaltijd voorgeschoteld gekregen, ik heb mijn 'klein' buikje terug rondgegeten :) Na de tweede overnachting in Knysna, hebben we een Belgisch koppel opgezocht, die een B&B hebben in Wilderness (Albert en Hilde). Een prachtige B&B,Guesthouse Hoeketwil... spijtig dat zij hun stekje te koop hebben gezet , maar de heimwee naar familie en vrienden werd hen teveel ( en na nu al een paar maanden te reizen , kunnen we hen héél goed verstaan !) Een prachtige locatie, midden in de bergen met zicht op de oceaan. Hun diner was uitstekend en hun gezelschap stelden we zeer op prijs.

Vanuit Wilderness zijn we naar Oudtshoorn (gekend voor de struisvogels)

gereden, naar een B&B, eveneens gerund door een Belgisch koppel .(Villa rustique guesthouse) Vanuit deze stad, zijn we de omgeving gaan verkennen. De Cango Caves, een prachtige grot die zich kilometerslang in de bergketen boort, we hebben er de Swartberg Pass overgereden (een waar avontuur met ons autooke...), prachtige zichten, adembenemend om daarna in het klein stadje Prins-Albert aan te komen.Een plaatsje, waar de gevangenis in het weekend overbevolkt is door zuiplappen, die het te bont maken in het weekend. De maandagmorgen loopt de gevangenis er dan weer leeg om weer het terugkerend cliënteel van het volgende weekend te ontvangen. Klinkt ongelooflijk, maar het is er wel degelijk de realiteit.

Na ons verblijf in Oudtshoorn zijn we verder gereden naar Hermanus, bekend badplaatsje waar je ongelooflijk veel walvissen kan 'spotten' ...en we hebben er héél veel gezien, zelfs tot heel dichtbij de kust.

Onze laatste stop in SA was Noordhoek( +/- een halfuurtje van Cape Town) Een plaats, die we in november 2009 reeds hadden aangedaan. Het verblijf in de B&B van Bram en Margaux (African Queen Guest House), had zo'n indruk op ons gemaakt, dat we onze laatste stop in Zuid-Afrika in diezelfde plaats wilden doorbrengen, alvorens terug te keren naar ons o zo dierbaar Vlaanderen. Vanuit deze locatie hebben we Kaapstad, Muizenberg, op het strand van Noordhoek met Badu (de hond van African Queen Guest House) gaan wandelen en nog meer... Het afscheid was wederom zwaar, Zuid-Afrika... we zijn er aan verkocht en blijft ons favoriete land, waar we zeker nog gaan terugkeren !

Ondertussen, zijn we samen met Rieno en Annick ,na een relaxe tussenstop van zes dagen in Langkawi (een eiland van Maleisië), aangekomen in Australië, Sydney.(en nu we het verhaal 'online' plaatsen, zitten we eigenlijk al véél verder...we gaan morgen 3 dagen op het Great Barrier Reef gaan 'cruisen !)

Het was een kort verhaal,(met weinig foto's , maarvan SA hadden wij al talrijke foto's van onze vorige bezoeken ) Wij trakteren jullie binnenkort op een reisverslag uit Aussie land, groetjes Christoph en Magali xxx

De Namib Desert, de Himbavrouwen, Etoschapark, de Caprivie...mooi, mooi,mooi !

Vanuit Fish River Canyon zijn we richting Aus gereden, het was weer een prachtige rit langs de Oranjerivier ( de overkant is Zuid Afrika).

Aus zelf is niets om over naar huis te schrijven, 1 hotel , een pompstation met klein winkeltje en een paar huizen. Het eten in het hotel was dan weer lekker en ze hadden prima internetverbinding zodat we contact konden maken met het thuisfront . De volgende dag naar Lüderitz ,een kuststadje waar we dachten te kunnen genieten van zon , zee en strand .Niks was minder waar ...het leek er wel een verlaten spookstad ...en dat hebben ze daar een paar km verder in 't echt, Kolmanskop ghost town . Het was vroeger een stadje waar de eerste diamanten zijn ontdekt en zodanig uitgebreid werd met winkels , casino e.d.. Nu zijn daar geen diamanten meer te vinden en is de boel verlaten ! Langs de weg staan er overal wel borden die je eraan doen herinneren dat je door een 'sperrgebied'(diamantgebied) rijdt en zodanig niet van de weg af mag of onnodige stops maken. We zien langs de baan véél schittering in het wegdek en hopen stilletjes dat het kleine diamantjes zouden zijn, maar niks is minder waar natuurlijk Wat wel echt is , zijn de talrijke ' wild horses' die door de vlaktes rennen en soms de baan her en der oversteken. We rijden naar een view point en kunnen daar heel dicht bij die beesten komen , je moet natuurlijk op je hoede zijn , want het blijven wilde dieren. Ze weten eigenlijk nog altijd niet hoe die beesten daar gekomen zijn en hoe ze overleven ( alles is daar zo droog !), maar ze laten hen daar gerust, ze hebben er hun habitat en elk jaar komen er meer en meer bij.

Om 5:30u deze morgen opgestaan en vertrekkensklaar voor weer een lange rit richting Namibische desert met de prachtige rode duinen. Het was me weer een ritje van je welste...hobbel-de-bobbel door de gravel roads . chapeau voor Christoph, ik ben er echt niet zot van...mijn 'zeeweg-trauma' kwam zowaar telkens naar boven

( * ooit eens onze VW Beetle, total loss gereden ...door een put in het wegdek !) Maar aangekomen aan onze lodge , was het mij toch weer de moeite waard ! Mens toch, zo'n uitzicht in het oneindige...ik lig languit op ons zalig bed, te genieten van weeral een prachtige zonsondergang en mijn ventje die in de verte beestjes aan het spotten is !

Volgende dag : 'uitgeslapen' tot 7u , alhoewel we beiden al om 5u wakker waren ( dat heb je als je om 21u in je bed kruipt !) De wind waait ongelooflijk en vandaag gaan we de magische rode duinen bezoeken...als dat maar goed komt . De ranger in ons hotel stelt ons gerust en zegt dat het in Sossuvlei véél minder zal waaien , ook al ligt het maar een half uurtje daar vandaan. We wagen het er op en aangekomen aan de Sesriem informationgate

, kunnen we bijna onze wagen niet uit ...minder wind...m'n voeten ! De parkbeambte meldt ons ook dat het geen zin heeft de duinen te gaan bezoeken en ook een paar Nederlanders, die het park reeds binnen gegaan waren, verwittigen ons dat ' je geen steek voor je ogen kan zien , man !' Dus rechtsomkeer , terug naar onze lodge, een paar uurtjes relaxen en in de namiddag wagen we het er weer op ...zonder resultaat...géén rode duinen voor ons vandaag ! Morger vroeg opstaan is de boodschap en voor we verder de Namibische woestijn intrekken gaan we het nogmaals proberen...

's Avonds lekker springbok gegeten en nog wat mijn Afrikaans bijgeschaaft aan de bar...ze laggen daar allemaal in een deuk toen ik heel vlotjes zei: ' Oe mer ek van die wyn drink , oe beter ek Afrikaans praat !' ...en al zeg ik het zelf...et klonk baie goed !

Allee, 3de keer...goeie keer , zeggen ze. Bij het opstaan wist ik het onmiddelijk, vandaag wordt het weer niks met die duinen. De wind had heel de nacht als een gek tekeergegaan en ik ben zelfs wakker geworden van de kou !( had deze keer geen warmwaterpülle gekregen ) Dit was onze laatse kans om de duinen te zien en we moesten het er op wagen . Van aan de gate is het nog zo'n 70 km naar de mooiste duinen , de eerste 40 km gingen goed, winderig , maar het ging...maar dan...dan zijn we terecht gekomen in een ware 'Desert Storm'...mens toch, nie geweune !

Je kon dus geen steek meer zien , het zand gierde om onze wagen en ik vond het echt akelig. Van stilstaan was er geen sprake want je kon de weg niet af en je moest doorrijden want er waren auto's achter je. Dus Christophje aan 5/u verdergereden tot we aan een parking kwamen , waar we op adem konden komen en ik verzeker je , mijn hart klopte in m'n keel ! Na een halfuurtje zijn we aan de terugweg begonnen , want we dachten dat het beter was...niet dus ...ik heb mijn zetel plat gelegd en de ogen gesloten...dit vond ik echt niet leuk !!! Christoph heeft het toch maar weer gedaan hé, moest ik gereden hebben , ik zat rechtsstreeks de woestijn in ! De mooiste duinen(kunnen tot 320m hoog zijn) hebben we dus niet kunnen zien , maar in het begin waren er wel nog enkele waar we dan toch nog leuke foto's hebben kunnen maken...het zand in oren, neus en mond moesten we erbij nemen

Vervolgens hebben we onze lange rit verder gezet door de woestijn, langs erbarmelijke wegen (waarom heb ik toch geen jeep gehuurd ?) maar met prachtige zichten.Om 17u zijn we dan doodmoe, volledig onder zand en stof in Swakopmund aangekomen. Vooraleer ik mij kon douchen heb ik de reistassen volledig mogen leeghalen en uitkuisen want ook daar had het zand z'n weg gevonden.Swakopmund is de belangrijkste kuststad van Namibië , het ligt tussen de Namib desert en de atlantische oceaan ,gezellig maar vooral veel duitse invloeden en architectuur. Daar hebben we ook gaan informeren om te wisselen van auto maar het kon niet zijn , hadden geen jeeps meer beschikbaar.

' s Morgens bij het ontbijt had ik een spontane huilbui ,Christoph wist niet wat er gebeurde...maar er speelde een liedje van Barbara Streisand en dat bracht herinneringen uit mijn jeugd naar boven, hoe mijn moeder dat liedje altijd meezong...ik was een beetje emo...en miste weer iedereen die me lief was ! Maar verder die dag nog genoten van sauna , manicure en wandeling langs het strand in badjas (ons hotel lag vlak aan zee) ,

leuke foto's gemaakt van de talrijke witte pelikanen ,de was gaan laten doen en 's avonds genoten van een lekker hapje en drankje in Kuckie's bar.

Na anderhalve dag nietsdoen, onze tocht ( met een proper gewassen wagen) verder gezet richting Twijfelfontein. Langs ons traject zijn we tal van kleine stalletjes gepasseerd waar kinderen spelen en himbavrouwen allerlei zelfgemaakte sieraden proberen te verkopen.

Ik stop graag eens om de kinderen lekstokken of snoepjes te geven (dat heb ik altijd voldoende in voorraad mee), maar jammer voor de verkoopsters...aan mij gaan ze niet rijk worden , moest ik overal van die prularia kopen...

Aangekomen in de Twijfelfontein Country lodge kregen we te horen dat we de VIP -villa met privézwembad ter beschikking kregen...waar hadden we dat verdiend ? Het was eigenlijk een vergiftigd geschenk want het was er vuil , vies en vettig :-) Maar het was mega-groot en de pool zijn ze nog komen kuisen , chance dat het maar voor 1 nacht was. In Twijfelfontein zijn we naar de belangrijkste site geweest (Namibië's enigste world heritage site,ze noemen het ook de grootste openlucht art gallery) namelijk de Rock Engravings, deze zijn zo'n 6000 jaar oud.

Het was mooi , maar het heeft ons enigzins teleurgesteld, we hadden er meer van verwacht...

13 augustus. Vandaag trekken we voor 2 dagen naar Opuwo, zo'n 50 km van de Angoolse grens én de streek waar de himbavolkeren wonen ( er wonen ook nog Damas en Namas en andere , maar de Himbas zijn toch wel de gekendste ) En wat een zalige rit was het , geen gravelroad , maar een echte weg zonder hindernissen ! (behalve dat ik serieuze krampen had en m'n grote behoefte daar in the middle of nowhere heb moeten doen...bang rondkijkend of er geen bushmen mij te pakken zou nemen :-)

De Himba's ...dat was schitterend !

Toen we daar aankwamen in dat himbadorp zaten daar 3 vrouwen en het stamhoofd .Wij dachten ...is dat alles wat we gaan zien , maar hoe langer , hoe meer ze van alle kanten kwamen.... We mochten vrij foto's nemen , in hun hutjes gaan en de gids gaf een woordje uitleg over hun cultuur, zo vernamen we dat het opperhoofd zo'n 8 à 9 vrouwen heeft ( want minder ben je een arme man) en dat de vrouwen zo'n 8 à 10 kinderen moet baren ( want anders ben je géén vrouw !) . Hun onderste 4 tanden worden getrokken ( heeft iets met de slavernij van vroeger te maken en is nu een traditie geworden ). Per dag smeren ze zich 2x in met een mengels van rode steen (verpulverd) en een soort gekarnde melk .(dit als bescherming voor de zon , de insecten en voor hun verzorging , want ze gebruiken nooit water om hen te wassen.) Hun parfumeren doen ze dan weer op een speciale manier , ze maken een vuurtje , smijten daar kruiden op en gaan dan boven de rook met hun oksels hangen ...geef mij maar mijn deoroller !

Elke keer we een foto maakten wilden ze deze zien en begonnen ze te lachen met hun eigen ... wat heel grappig was , was toen Christoph hen een filmpje toonde die hij met de I-pod had gemaakt...ze begrepen niet dat dat kleine ding , bewegende beelden kon maken !

Na de rondleiding kwam natuurlijk de verkoop van poppetjes en sieraden aan de gang en nadat de kindjes allemaal snoepjes van mij hadden gekregen hebben ze nog een mooi dansje voor ons gedaan...Het jammere was dat we met zo'n grote groep waren (dit kan je niet zonder gids doen , we zouden het dorp nooit vinden ...en met onze wagen er nooit geraken!), iedereen wil foto's nemen en loopt een beetje in elkaars weg en je hebt maar 2u. Moesten we er alleen geweest zijn , dan had ik er nog een beetje gebleven om te babbelen...alhoewel we elkaar niet verstaan !

Volgende bestemming : Etoscha National Parc

,een wildreservaat van zo'n 22000 km². Weer een ritje van van 6u , met de nodige hindernissen van mijnentwege dan...de buikrampen zijn er niet beter op geworden en als je een 200 km moet rijden vooraleer je iets tegen komt...dan is stoppen-langs-de-kant de boodschap en in de vrije natuur je gang gaan, goed rond je kijken of er geen schorpioen of slang in je omgeving zit ! Als we aankomen in onze campsite besluiten we eerst wat te relaxen , voor de 1 ste keer sinds de aanvang naar Afrika haal ik mijn bikini uit en strijk ik me neer aan het zwembad...zalig ! De I-pod wordt aangezet en ik geniet van de artiesten die in m'n oren klinken, Black Eyed Peas, Deep Purple, Tears for Fears, Dire Straits...het is een uitgebreide mix...en dan komt Michael Jackson met 'the man in the mirror'...ik voel de traantjes m'n ooghoeken vullen (verdomme , wat ben ik de laatste tijd overgevoelig !) en denk aan alle arme kindjes die ik hier al gezien heb, die waarschijnlijk nooit verder dan hun dorp gaan komen ... en aan Michael zelf, ja denk wat jullie willen ...ik ben met z'n songs opgegroeid...ik ben fan...en now he's gone...

In Etoscha hebben wedus allerlei wild kunnen zien, je kan daar zelf met de wagen rondrijden (je mag natuurlijk niet uitstappen ) en post vatten aan een waterhole om de dieren te zien drinken. Aan 1 waterhole stonden er honderden zebra's , springbokjes, wildebeest, giraffen, gemsbokken,struisvogels...echt overweldigend om te zien ...prachtig !

We hebben er zeker een uur gestaan om alles goed af te schieten.Voor het groot wild hebben we toch wel wat moeten rondrijden en het resultaat was niet te vet! Slechts 1 zwarte neushoorn , 2 leeuwen en 1 leeuwin en een stuk of acht olifanten. Jammer geen cheeta's of luipaarden. Toen we bijna aan de andere kant van het park waren ( we hebben dat in 2 dagen gedaan) zagen we een mastodont van een olifant (bull), we deden onze motor uit om het dier goed te bekijken want het stond heel dicht bij ons tussen de struiken...en dan wilden we wegrijden en ...de motor startte niet meer , pfff, we keken elkaar aan en vonden dit zeker niet het geschikste moment noch de geschikste plaats om in panne te staan...met dat ongelooflijk kolosaal beest op de achtergrond ! Er kwam al snel een jeep met 2 Nederlanders to the rescue maar die konden ons persoonlijk niet helpen , dus gingen ze naar de gate hulp halen (zo'n 25 km verder). Daar zaten we dan met de olifant (die ondertussen nog braafjes van de bomen aan het eten was)...we moesten onmiddelijk denken aan onze vrienden die ooit eens in Kenia door een olifant aangevallen waren ! Na een 10 min probeerde Christoph het nogmaals...en hij startte, we waren gered...daaag olifant ! Die avond hebben we zalig geslapen, na een lekkere douche en een culinair diner...met in de verte de geluiden van het vele wild en waarschijnlijk ook van onze dumbo :-)

Van het wildpark naar de Caprivi , dit is een smalle strook helemaal in het noordoosten van Namibië.Het grenst aan Angola, Botswana en Zimbabwe.Hier geen verlaten wegen maar ongelooflijk veel rieten dorpjes , de mensen zijn er ook heel anders , veel donkerder van huidskleur en het is er echt arm.Iemand die hier werk heeft (51 %werkloosheid ) verdient zo'n 80 euro / maand ! Ze hebben er geen elektriciteit of stromend water, constant zie je vrouwen en kinderen met bidons en flessen

water sleuren die ze uit de rivier gaan halen en waarvoor ze toch enkele uren onderweg zijn...erg.... Natuurlijk kan ik het niet laten om bij een groepje kinderen te stoppen om'sweets' uit te delen...die kinderen waren dolgelukkig, maar wat waren ze vuil en stonken ze... verschrikkelijk , weeral worden we met de harde realiteit geconfronteerd, dit is echt Afrika ! En wij komen nadien weer aan in onze 5* lodge...goh...shame on us...ik weet het maar wij zijn die luxe nu eenmaal gewend.Maar het zet je wel aan het denken...

In onze lodge kwamen we een streekgenoot van het Kortrijkse tegen, hij was de plaatsvervangendmanager en woont al zo'n 8 jaar in Nambië. Toffe kerel en hij heeft ons 's avonds meegenomen naar de buren (een camping met toffe bar) voor een drankje...een paar drankjes , zeg maar.

Ja , 't was lang geleden dat we nog eens doorgezakt hadden en voor de eerste keer sinds lange tijd, zaten we na twaalf uur in ons bed...helemaal tipsy van de brandewijn met cola en jagermeisters !

De volgende dag zijn we op en af naar Botswana gereden (lag maar 14 km verder), hebben we daar wat rondgetoerd, gestopt bij de kindjes natuurlijk ,

naar de supermarkt geweest en zo weer in een andere munteenheid betaald en hebben we weer stempels bij in ons paspoort...42 ondertussen en het is nog maar een nieuwe van vorig jaar toen we naar Amerika vertrokken zijn. Dat begint al te tellen , hé...

Op de laatste dag van onze rondreis door Namibië hebben we nog halt gehouden aan the Cheeta Conservation Fund: dit is een opvangplaats voor cheeta's die gewond of als puppie binnengebracht zijn . Ze hebben ook een speciaal programma om met the farmers samen te werken die de cheeta's willen vangen (ergens begrijpelijk want de boeren hun dieren zijn hun inkomsten). Het was een hele educatieve rondleiding en ook de toer met de jeep door het reservaat was top ...cheetas zijn prachtige beesten ,

het snelste zoogdier ter wereld maar toch zo kwetsbaar tegenover andere roofdieren omdat ze niet sterk genoeg zijn.

En dan na 24 dagen rondtrekken door gans Namibië ( iedereen die Namibië wil bezoeken, moet weten dat je héél wat uurtjes 'on the road' bent ) is er tijd voor ontspanning in de hoofdstad Windhoek...alhoewel we hebben een grote gevangenis gezien...misschien gaan we die wel eens bezoeken...beroepsmisvorming hé :-)

Bezoek aan Windhoek Central Prison.

Nu we toch een paar dagen te spenderen hadden in Windhoek, hebben we maar besloten om es een bezoekje te brengen aan Windhoek Central Prison. Eerst hebben we een aanvraag gedaan op het 'Ministry of Safety and Security'. Samen met een schriftelijke aanvraag (eenvoudige vraagstelling aan..) en een kopie van onze tewerkstellingsattesten, om de volgende dag al een bezoek te brengen, dienden we te wachten op een antwoord. Ongelooflijk maar waar, nog geen twee uur later was diene permit al goedgekeurd en mochten we die komen ophalen, getekend door de Commissioner-General from the Namibian Correctional Service himself, Mr. E. Shikengo. Probeer dat maar eens te flikken in den Belgique...

Zogezegd, zo gedaan, de volgende morgen gepasseerd bij de Commissioner-General om onze permit op te halen en dan te vertrekken naar de Prison. Daar aangekomen, mochten we de dienstingang inrijden tot aan de gevangenis zelf.

De bezoekers aldaar, hebben er blijkbaar toch een wandeling voor over van een 1O minuten om vanaan de gate tot aan dat gevang te geraken. We werden er vriendelijk onthaald door de Acting Officer in Charge (deputy commissioner), die ons naar de bureau bracht van de commissioner (directeur) van de gevangenis. Een warme welkom van de directeur, die een korte uitleg gaf over zijn instelling en ons vroeg wat we allemaal wilden zien. Alles wilden we zien en alles hebben we gezien, inclusief een vrijlating. We kregen eerst een rondleiding in de medische afdeling. De mensen die er werken, hebben weliswaar allemaal goede intenties om de zieken en hulpbehoevenden te verzorgen, maar de middelen zijn enorm beperkt. Je moet ook goe weten, dat er die dag 72 gedetineerden op uithaling waren naar het hospitaal om hun HIV medicatie te krijgen. Kan je je dat voorstellen zeg... ??? Andere gebruikelijke medicatie is voorhanden, in beperkte mate, doch deze medicatie kan men niet krijgen in de instelling, hupla allemaal een paar bussen ingepropt en aanzetten maar, met een hele horde guards, wat tot gevolg heeft dat er voor een paar uurkes een serieus tekort is aan personeel. Daarna ging het richting units.

De gevangenis heeft 4 verschillende regimes : Minimum ; Low Medium ; Medium en High Security. (een totaal van +/-1500 gedetineerden en maar 500 man personeel, administratie inbegrepen !) We hebben ze alle vier bezocht, doch de High Security, hebben ze juist de deur van de unit opengedaan. Binnen zijn we niet geweest, want de hele meute stond aan de deur van diene unit, ontevreden omdat ze nog geen water hadden gehad (het was ondertussen al 11 uur) en er wilde eentje telefoneren. Jongens toch, er zat daar 109 man binnen en tussen ons en die uitgelaten bende, één cipier en één captain. Dat was even een moment van ongemak zenne, dan zijt ge op uw hoede. Hupla, deur terug toe en naar de werkplaatsen. Een beetje hetzelfde als bij ons, een smidse, schrijnwerkerij, electriciteitsafdeling en... een garage. Het stond er vol met auto's om te herstellen, te spuiten enzovoort. We vroegen hen wie zo al zijn auto naar hier bracht... ongelooflijk, er werden politieauto's, overheidsauto's, gewone mensen en... het gevangenispersoneel kon er ook zijn auto brengen... :) We zijn er ook tot op het dak geweest om een totaal overzicht van de gevangenis te hebben...in Brugge zie ik da nog nie gebeuren !

Het was echt de moeite en de rondleiding heeft toch zo'n 2 en een half uur geduurd...ook al hadden ze personeel tekort !

Nu voor zover mijn bijdrage, ik ga hier niet te veel over vertellen want je ziet...dan ben je een jaar in loopbaanonderbreking en ga je op een ander de gevangenis gaan bezoeken :-) Grts, Neute.

Voila, ik weet het , het was weer een beetje wachten op het nieuwe verhaal maar we hebben héél weinig internetverbinding gehad en ... so little time, echt waar...het is niet te onderschatten hoe vermoeiend het reizen is, we hebben in Namibië alleen al er 6683km opzitten en ik val hier telkens rond 21u als een blok in slaap en we hebben véél tevéél foto's om te selecteren voor het verhaal en daar kruipt dus het meeste tijd in...dus volgende keer een verhaal zonder foto's (ik heb ook geen fotokrediet meer) ...ok?!

Aja, ondertussen zitten we al terug in Zuid Afrika ! We zijn terug geland in Jo'burg, wagen gehuurd en onmiddelijk vertrokken... hebben al overnacht in Bloemfontein, Graaff Reinet en zitten nu in Knysna (ligt aan de zee en is bekend voor zijn oesters)... en 't scheelt hier ' e veste' van temperatuur...in de negatieve zin dan, maar mijn ventje gaat me wel warm houden :-)

Tot later, dikke kus allemaal xxx

Ons is baie gelukkig terug in ons wonderskoone, gelief suid afrika te wees

Hier zijn we dan eindelijk...

Op donderdag 23 juli zijn we vertrokken richting Johannesburg, SA. De reisplannen zijn dus volledig veranderd , we doen nu 2 maanden een deel van zuidelijk Afrika en daarmee is het hoofdstuk noord en zuid-Amerika afgesloten...dit zal er nog wel eens van komen. De reden hiervoor is dat we vanaf oktober met z'n vieren Australië gaan verkennen ! Dat wordt hartstikke leuk,hé ...

Het weerzien met dochterlief, familie, vrienden heeft ons echt deugd gedaan , maar het was tijd om terug te vertrekken. Elke dag was er wel ergens een feestje of etentje, en het moet gezegd worden, het was altijd met drank in overvloed ('t was wel dorstig weer , hé) ...ik dacht op een bepaald moment dat ik een probleem had

Aangekomen in Jo'burg hebben we de eerste 2 dagen genoten van onze luxueuze riverlodge , zo'n 45 km van de luchthaven. We hadden een schitterende suite met prachtig zicht op de rivier.

De rust en de kalmte, dat hadden we nodig !(gelukkig lopen hier geen gekken meer rond met hun Vuvuzela's !)Momenteel is het hier in zuidelijk Afrika winter...wel , zo'n winters mogen er bij ons altijd komen hoor...overdag een 24 à 25 graden, maar vanaf de zon is ondergegaan dan wordt het tijd voor een fleece. En als je dan 's avonds je bedje in kruipt , ligt daar zo'n lekkere 'hot water bottle' in een fluwelen tasje , je bedje op te warmen...zalig toch ! Verder zijn we nog naar het Magaliesgebergte( what's in a name!)gereden en hebben we Hartebeespoortdam bezocht.

Op dag 3 hebben we besloten om helemaal naar het Noordwesten te rijden( zo'n 5u) om er een safari te gaan doen in het Madikwe Game Reserve, dit ligt aan de grens met Botswana. Weerom een pareltje van een lodge, met een room with a view, megaterras

met buitendouche en zicht op de waterhole waar olifanten zich te goed doen aan hun dagelijks bad ! Nadat we ons 'gesetteld'hadden, hebben we 2 uur op ons terras gezeten , geen woord gezegd tegen elkaar , enkel maar de wildlife rondom ons gadegeslaan... fenomenaal ! Ik voelde me Meryl Streep in Out of Africa en naast mij zat m'n eigen Robert Redford Al vlug zagen we aan onze 'pool' een hyena die heen en weer liep op zoek naar haar prooi...wij kwamen niet in aanmerking...teveel vet rondom :-) Na een heerlijke maaltijd (en baie lekker suid afrikaans wijntjie), waarbij je dan verbroedert met mensen van overal,terug op ons terras gezeten, luisterend naar alle dierengeluiden in de verte en na bezoek te hebben gekregen van een neushoorn en terug een hyena (misschien dezelfde?), lekker in ons bedje gekropen...met opnieuw een zalige warmwaterpülle ...en baie lekker geslaap ! De volgende ochtend waren we vroeg uit de veren, hebben we eerst van een heerlijk ontbijt genoten om dan op game drive te gaan...op zoek naar de Big Five(leeuw, buffel, neushoorn,olifant en luipaard). En weeral hadden we chance...alle 5 in 1 dag (we waren mensen tegengekomen van Zweden, die al tientallen safari's hadden gedaan ,maar nog nooit het geluk hebben gehad om een luipaard te 'spotten') Het luipaard dat wij die dag gezien hadden kwam uit de bush gesprongen, klaar om z'n prooi te vangen( een paar vogels),maar door onze komst was dit net mislukt. We hebben het dier met onze Jeep nog achterna gezeten om er een nice picture van te maken, maar het was teveel opgeschrikt, ochaarme, da beest had door onze schuld z'n lekkere lunch gemist ! Wij daarentegen hadden niet te klagen over onze lunch...mjammie ! Na lunchtijd heb je tot 16u vrij voor de nightsafari begint ,om een beetje te ontspannen aan het zwembad, te genieten van je room with a view of een heerlijke buitendouche te nemen in je naakie (niemand kan je toch zien) en ondertussen zien hoe de olifanten baden, de impala's drinken en de giraffen ook eens hun kop komen opsteken ! Mens toch, voor degenen die dit nog nooit meegemaakt hebben...ooit in je leven eens doen is de boodschap ! (en als het kan ...meer dan eens ook...pas op , safari doen is echt wel geen goedkope bezigheid hoor !) Ik kan er nog uren over vertellen , maar dat zou jullie beginnen tegensteken, denk ik.

Na 3 dagen zijn we uit het prachtige reservaat vertrokken om een vlucht te nemen van Johannesburg naar Zambia, van daaruit met bus naar Zimbabwe om de Victoria Waterfalls te gaan bezoeken. Zimbabwe is een machtig mooi land, maar o zo arm, ze hebben zelfs geen eigen munteeheid meer, alles wordt in US dollar betaald en dat heb je als toerist geweten hoor ! Je kan er ook de straat niet op of er komen kinderen geld vragen, heel moeilijk soms, want je weet dat geld geven niet de oplossing is...en jij gaat gewoonweg s' avonds je 4 * hotel binnen , steekt je voeten onder tafel en kan je tegoed doen van alles wat ze die avond op het buffet aanbieden (niet dat het eten zo denderderend was) Mixed feelings, weet je...enerzijds hou je van die luxe en anderzijds denk je waarom is er zoveel onverdeeldheid op de wereld?!

Maar de Vic Falls waren in één woord ...adembenemend !

Ze zijn de 2de grootste van de wereld ( ik denk de Niagra Falls , de grootste?) en het was absoluut de moeite om dit ook weer eens te zien. Je hebt in het Victoria Falls park verschillende uitkijkpunten , maar naar mate je bij de 'main falls' komt, moet je toch een regencape aandoen of je bent zeiknat...en da's nie van de regen. Lang leve onze blauwe smurfkapjes ! En dan als je bijna op het einde komt , dan krijg je pas echt een kippevelmoment...je gaat aan de rand staan...die machtige watervallen stromen naar beneden ...en dan zien je daar een pracht van een regenboog tussen verschijnen...whauw...nie normaal !

1 augustus. Vandaag ben ik 44 jaar geworden (wat?!) Mijn vent kust me lief en verontschuldigd zich dat hij geen cadeautje gekocht heeft ... géén cadeautje...ik heb dit jaar de grootste cadeau gekregen die je maar kan denken...wie kan da nog zeggen ! :-) Wel haalt hij 2 kaartjes voor me uit, eentje van dochterlief en natuurlijk eentje van A & R. Het doet me deugd en ergens ben ik toch een klein beetje weemoedig omdat ik al wie me lief is vandaag nie zal zien ...maar ik ben in Afrika en m'n grootse liefde is dicht bij me ! Vandaag gaan we op ons eigen een wandeling in de bush maken, te voet, waar je zo maar op een olifant of buffel kan botsen (hadden we de dag ervoor van enkele mensen gezien én leverde ons een hilarisch filmpje op !) en om 16u gaan we de Zambeziriver op voor een sunsetcruise...romantisch hé !

En romantisch was het zeker, zo'n zonsondergang heb ik nog maar zelden gezien, prachtig ! Oordeel zelf maar...

Op onze kamer toegekomen heb ik via Skype nog met de familie kunnen babbelen, heb ik nog enkele leuke berichtjes gekregen via sms en op facebook voor mijn birthday (waarvoor dank!) en hebben dan de avond verder romantisch afgesloten met een uitstekend diner onder een mooie sterrenhemel !

Volgende dag ging het richting Namibië, eerst nog alle grensformaliteiten vervullen bij het buitengaan in Zimbabwe, dan bij het binnenkomen in Zambia...met de nodige dollars ! Ons 5-daagse heeft daar maar liefst 260 dollar gekost alleen aan visums !( 100 dollar bij binnenkomen Zambia, 60 dollar bij het binnenkomen Zimbabwe en terug 100 dollar voor vertrek uit Zambia !) En dan zeggen dat ze geen geld hebben in die landen...miljoenen mensen bezoeken jaarlijks de Falls, dus reken en tel wat the goverment ontvangt aan visums alleen...maar ja, daar is de gewone mens niet meegeholpen...die corrupte overheid vult er zelf wel z'n zakken mee !

In Nambië aangekomen werden we opgewacht door een vriendelijke dame van een plaatselijke touroperator ( we hebben onze 26-daagse al op voorhand geboekt en zodus moeten we ons geen zorgen meer maken over overnachtingen, huurwagen, e.d. en dat blijkt maar goed ook , want internet- of gsmverbinding is hier zogoed als nihil ) We werden netjes naar onze eerste guesthouse in Windhoek gebracht en kregen alle informatie over het land en de cultuur. In die guesthouse zijn we een Hollands koppel tegengekomen die net 3 weken vrijwilligerswerk in een weesdorp in Malawi hadden gedaan (je weet wel, waar Madonna haar 2 kindjes heeft geadopteerd...en naar het schijnt ook echt wel heel veel doet voor de mensen daar ) Amaai, ik heb moeten luisteren naar die verhalen die die mensen te vertellen hadden. Chapeau hoor...3 weken daar in de ellende zitten , voor kindjes zorgen en hen educatief begeleiden en die trouwens allemaal aids hebben ... en daar dan nog moeten voor betalen ... er bestaan toch nog goeie zielen in het leven hé.

De dag nadien onze huurwagen opgehaald en vertrokken richting Kalahari woestijn. Mens wat een ongelooflijk uitgestrekt land is Namibië , het is ongeveer 870.000 km² groot en er wonen maar amper 2 miljoen mensen ! Je kan daar uren aan een stuk rijden zonder ook maar iemand tegen te komen...

En dan kom je op je bestemming in de Kalahari , typerend hier is het rood zand en duinen (alhoewel we voor de eigenlijke duinen nog wat verder moesten zijn) , de lodge was weer tiptop ( alleen maar 8 chaletjes, waarvan er maar 3 bezet waren), het eten super en dan de zonsondergang en die sterrenhemel 's avonds...magisch ! Duizenden sterren in het pikdonder, want je hebt helemaal géén lichtpolutie, on-ge-loof-lijk !!! Na een stevig ontbijtje met de nodige eitjes voor Christophje ( elke dag alweer !) vertrokken naar de Fish River Canyon ( na de Grand Canyon, de grootste ) De rit was zo'n 400 km, maar we hebben er toch wel een kleine zeven uur overgedaan . Zolang je op de grote baan bent , geen probleem, maar al die kleinere wegen zijn ' gravel roads' en daar rij je geen 80 km /u op hoor ! Komt daarbij dat onze wagen geen 4X4 is , want dat was zo'n 500 euro duurder en er is nu al reeds een serieuze 'hap 'uit ons budget ! Misschien had ik wel beter voor de 4x4 geopteerd...we zien wel de komende dagen hoe het verloopt, anders gaan we hem inruilen...

Fish River Canyon is ook weer ...whauw !

Persoonlijk vond ik de Grand Canyon nog spectaculairder, maar wat er hier dan weer beter is...geen massatoerisme zoals in de states. We hadden die canyon precies helemaal voor ons alleen. Ook de lodge , het eten , de mensen weerom super en ja, de zonsondergang en sterrenhemel ...onbeschrijflijk !

Ik weet dat ik in herhaling val ,maar wat ik hier de laatste dagen van natuurwonders al heb gezien en meegemaakt , dat is met geen foto te bewijzen of met geen pen te beschrijven! Africa... we love you !

En nu ga ek slaap , want ek is moeg en by die sonsopkomst moet ek vir dag en dau ut mien bed ! Baie lekker slaap iedereen xxx

Reunited

Yes...het is gelukt ! We zijn in Bangkok aangekomen en daar konden we onze vlucht direct verplaatsen. Dus waren we een dagje eerder in Koh Samui en een dagje eerder bij onze vrienden !

Het weerzien was heel tof en we beseften dat moment eigenlijk maar al te goed hoeveel de dierbaren rondom ons betekenen...wat zal dat geven als we Julie en familie terug zien ?

Onze hereniging moest natuurlijk gevierd worden en dat hebben we weer geweten... ( ('s anderdaags opgestaan met barstende hoofdpijn ) , de drank vloeide rijkelijk door onze kelen (dorstig weer hé !) en het was zoals vanouds...fun en ambiance !

Na onze escapade en het moeilijk uit-ons-bed-geraken , zijn we dan met z'n vieren vertrokken naar een klein paradijsje op Koh Samui . Villaatje met eigen zwembadje , prachtig wit strand met azuurblauwe zee en ...de rust en de kalmte...zalig !

We hebben er eigenlijk niks anders gedaan dan gerelaxd, ontstresst, genoten van elkaars gezelschap en van schitterende massages ! Op een avond zijn we ook naar Rocky's geweest (één van de bekendste resorts op Koh Samui ) voor het BBQ-buffet met cabaretshow , dat laatste stelde niet zoveel voor , maar wij kwamen hoofdzakelijk voor 'the food' en dat was heerlijk!

Op Annick & Rieno hun laatse dag hebben we een skooter gehuurd en zo nog wat van het eiland rondgetoerd , foto's genomen aan idyllische baaitjes

, terug lekker gegeten ( en gedronken )... en voor de rest valt daar eigenlijk niet veel over te vertellen...alleen maar genieten...that's it !

19 mei...vandaag zijn onze vrienden terug naar Belgenland vertrokken ( eventjes hadden we gehoopt dat de reis ging geannuleerd worden door de aswolk die weer de kop opstak, jammer , no luck !)

Het doet raar...een deel van ons wou eigenlijk wel mee , maar aan de andere kant genieten we nog eventjes van het nietsdoen.

Velen hadden gedacht dat we met A & R naar huis gingen komen , sorry, dit is toch het geval niet, jammer voor de mensen die ons missen , maar nog eventjes geduld !

Ondertussen zijn we nog 5 dagen op het prachtige Samui Beach Village verbleven , waar we enkel nog eens een dagje gaan 'skooteren' zijn en nogmaals genoten hebben van zalig massage (we krijgen er nie genoeg van hé!)...en ook hebben we nog zwaar in de drank gezeten met Nat(halie) and Jamie

een koppel uit Melbourne, Australië, die 8 maanden rondreizen...ja man , die konden er ook weg mee, zulle ! De vrijdagavond zijn we samen gaan eten en was alles tamelijk deftig (behalve Neute was deur de neuze :-) en de zondagavond gingen we dat samen nog eens overdoen, wel , van eten is weeral niks in huis gekomen ...het was zuipen tegen 'klikken en bergen' , vanalles hebben ze me daar doen drinken, smirnoff vodka, 'jagabom' is iets met jagermeister en nog wat (ad fundum!) , amaai m'n voeten...'t was weer kruipen en 't ergste van al was dat we de volgende dag vertrokken naar Phuket , dus je kan je wel voorstellen hoe schoon we daar in de luchthaven zaten !

Hier in Phuket is het weer de crémé de la crémé wat het hotel betreft , luxe tot en met ...ver weg van het drukke Patong en met een schitterende beachbar . Het hotel heeft ook zijn eigen yacht en daar het hier nu eigenlijk een kalme periode is , hadden ze een speciale promotie om met het yacht te gaan varen . Dit wilden we ons niet ontzeggen en hebben dan maar 'miljonair-voor-1-dag' gespeeld, lekker decadent !

We waren met zn elf aan boord , maar dan nog voelde het privé aan , het was een zeer luxueuze yacht met alles erop en eraan , prachtig gewoon. Na afvaart uit de marina zijn we naar een klein eilandje (naam ben ik vergeten)gevaren waar je kon snorkelen , jammer de onderstroming was heel sterk en lang heeft het dan ook niet geduurd. Terug aan boord werd ons een heerlijke lunch geserveerd(met tiramisu als dessert, mmmh!) en konden we nadien lekker languit genieten van onze luxebootje ! ( wel leuk als je dan de 'volgepakte' toeristenbootjes langs je ziet varen en de mensen geniepig ziet loeren welke bekende personen wel op die yacht zouden kunnen zitten...ik voelde me een real VIP !) It was a very nice day ...

Eigenlijk valt er niet veel meer te vertellen want we doen hier eigenlijk niks meer , hier is het the ordinary holiday...zon , zee en strand ( en voor 't moment eigenlijk aan 't watergieten !) Heel binnenkort gaan we terug voor een onderbreking ( en megatrouwfeest, waarvan wij trotse getuigen mogen zijn) naar België en ik had eigenlijk nooit gedacht dit ooit te zeggen ...maar ik ( we) zijn blij ...ongelooflijk dat dit uit onze mond komt hé... nog nooit heb ik dit gevoeld, maar het is zo... ik mis alles wat me lief is , mijn vertrouwde omgeving, mijn dochter, familie en vrienden en gewoon...beseffen dat het gras niet altijd groener is aan de andere kant !

Desondanks is dit een schitterende ervaring geweest en hebben we prachtige dingen gezien...we hebben maar liefst 19 keer gevlogen, hebben in 29 hotels overnacht, 2x nachttrein genomen, 1x nacht-en dagbus, 4x skooter en 2x auto gehuurd, ontelbare taxi's en tuk-tuks genomen, 4682 foto's getrokken en hebben we vooral veel opgestoken van de talrijke verschillende culturen ... en zijn we veel geld kwijt ! Bij deze dan ook een oproep aan alle vrienden en familie... wanneer nodigen jullie ons uit om te komen eten :-)?

En aan mijn allerliefste schat...dankjewel voor deze prachtige ervaring , dankbaar dat we op dezelfde golflengte zitten en op naar de volgende met vertek in juli, richting Canada, USA en ergens in Zuid-Amerika ... Love you xxx

* Bij deze dus een onderbreking van onze time-out , verhalen zullen terug te volgen zijn ergens eind juli...dank aan allen voor de toffe reacties ! See you xxx

Singapore & Maleisië

SINGAPORE...hier zou ik kunnen wonen.

Alles is er zo netjes en proper en voor de shopliefhebbers... shop till you drop ! Ze hebben hier echt ongelooflijk veel 'malls' met alle merken die je maar kunt bedenken van Esprit tot Tommy Hillfiger, maar ook de duurdere couturiers zoals Chanel, Dior en Armani zijn alom vertegenwoordigd. Je kan hier echt maanden winkelen zonder dat je 2x hetzelfde winkelcomplex moet doen en je hoeft er eigenlijk ook de straat niet voor op want als je van het ene naar het andere metrostation reist, kom je zo weer in een andere mall terecht. (en dat is zeker niet slecht want in Singapore heb je toch elke dag wel een hevige regenbui.) Maar ze hebben daar op straat wel iets fantastisch opgevonden. Als je uit een shoppingcentre komt en je moet de straat over, dan staat er iemand die je een paraplu geeft, je steekt de straat over en je geeft de paraplu gewoon terug af aan de persoon aan de overkant, waarna je verder kunt shoppen in een andere mall... van service gesproken ! En dan zijn er de talloze restaurantjes en bars langs de rivier (boat quay, clark quay) heel leuk en gezellig 's avonds. We zijn er ook naar Little India geweest, waar, de naam zegt het zelf, de Indiërs een ganse wijk bezetten met hun typische winkeltjes en eetkraampjes... eerlijk gezegd, ook niet voor mij hoor die soort ! (India wordt geschrapt van onze lijst) Na 3 dagen Singapore zijn we vertrokken richting Maleisië met de bus, 5 uur, maar het was heel aangenaam in een goede, propere bus.

MALEISIE was mijn stressweek

, pas op, prachtig land maar alles liep daar precies verkeerd. De 2de dag hebben we er een auto gehuurd en reden we richting Melaka (zo'n 200 km van Kuala Lumpur). Tot aan de afrit ging alles vlotjes, maar dan... om in 't stad te geraken... mens toch, heb ik gevloekt ! De mensen die mij kennen weten dat ik zeker heel goed de kaart kan lezen (ja en ik ben een vrouw) maar als je niks van die borden kan lezen en je dan nog de verkeerde richting uitgestuurd wordt... ja, dan doe je over 17 km anderhalf uur. We waren beiden dan volledig over alles en nog wat geïrriteerd en veel plezier was er dan ook niet meer bij ! (de 1ste keer in 2 maanden dat we op elkaars 'kap' zaten !) Na eindelijk de bestemming gevonden te hebben, zijn we in het eerste beste hotel ingecheckt en het was er één met alles erop en eraan. We hadden een clubroom en daarbij kon je op de 21ste verdieping gans de dag gaan drinken en hapjes, taartjes eten en de kamers waren supergroot en super luxueus. Dus na al die stress zijn we naar het 21ste geweest en hebben we genoten van de extraatjes... 3 glazen witte wijn voor mij en ik weet niet meer hoe ik op mijn kamer ben beland ! Onnozel droenke... nie normaal. Rond 20 uur m'n bed in (naar 't schijnt) en natuurlijk was ik om 02 uur 's nachts klaarwakker en heb ik dan maar tot 07 uur zitten surfen op het internet.

Na een heerlijk ontbijt en een zalige plons in het supermooie zwembad waren we klaar om Melaka te verkennen. We hebben een uur op de hop on - hop off bus staan wachten (die niet afkwam) en zijn dan maar te voet naar de rivier

getrokken om een boottochtje te doen. We waren daar om 15 uur en moesten om 17 uur terugkomen want ze hadden geen goesting blijkbaar... om 17 uur stonden we daar terug en zeiden die leuke meiden... six o'clock... man, man, man... om te ontploffen ! We hadden ondertussen wel al de oude stad van Melaka bezocht, heel mooie, historische stad met Portugese en Hollandse invloeden. Na de teleurstelling van de sightseeingbus en de riviercruise zijn we dan met een typische soort risjka gaan rijden, helemaal versiert met plastieken bloemen, kan je verzekeren... die vent heeft serieus moeten steken met ons in dat karretje... en naar waar reed hij met ons... naar de chinese tempel, de hindoe tempel, de boeddha tempel... mens toch... genoeg tempels voor ons !

Volgende dag gingen we van Melaka naar de Cameron Highlands rijden, maar deze keer was de regen de spelbreker ! Het viel met bakken uit de lucht, de ruitenwissers konden het niet aan en na 2 serieuse accidenten te zien op de baan (en die mannen rijden echt zot) zijn we toch een hele poos gestopt aan een 'naftestation'. Dan zijn we weer aan de wirwar van autowegen rond Kuala Lumpur toegekomen en zagen we dat we de Cameron Highlands niet voor de donker konden bereiken. We zijn dan maar de Genting Highlands ingetrokken. Een hele klim naar boven maar een prachtige natuur !

We hebben daar 's anderdaags een kabellift genomen die je 3,6 km door die prachtige natuur vervoert... adembenemend... als je boven komt is het minder want dan kom je in een pretpark terecht, maar de op - en afdaling waren de moeite waard. Om het af te leren zijn we dan naar de Batu Caves gereden, een Hindoe tempel in een grot(die je bereikt na eerst 277 treden te beklimmen), heel speciaal, maar je moet er wel oppassen voor de apen die er rond lopen, mensen die ook maar iets van eten of plastieken zakken dragen vallen ze aan...

Wonder boven wonder zijn we snel op onze bestemming in Kuala Lumpur geraakt, hebben we nog naar de welbekende Twin Towers

kunnen gaan kijken en werkte onze visakaart 's avonds niet meer in 't restaurant. Ja, Maleisië, 't was precies niet voor ons weggelegd en we hadden ook te weinig tijd om alles te kunnen doen wat we wilden doen. We gaan nog eens moeten teruggaan

Ondertussen wachten onze vrienden op het eiland Koh Samui in Thailand ... we verlangen ernaar... maar eerst moeten we nog een nacht in de hel van Bangkok overnachten waar een ware oorlog is uitgebroken ... als dat maar goedkomt... hopelijk kunnen we onze vlucht 1 dag vroeger rebooken...