Selamat Datang di Indonesia

We waren dus in Jakarta gebleven... Velen vragen zich waarschijnlijk af wat er met Japan gebeurd is...wel, wegens tijdsgebrek en budgetaire redenen (Japan leek toch wel heel duur te zijn !) , hebben we dit jammergenoeg uit ons programma geschrapt...maar , ooit komt de dag !

In Jakarta zijn we opgehaald door een chauffeur met nederlandstalige gids en hebben we eerst de botanische tuin aldaar bezocht . Ze hebben er prachtige bomen en bloemen , maar het jammere is dat de mensen overal zomaar hun afval gooien en het park wordt dan ook niet naar behoren onderhouden. Vandaaruit zijn we naar mini -indonesia gereden , een soort 'pretpark' waar je alle typische huizen en klederdrachten van alle indonesische eilanden kan bewonderen , zoals ; Sumatra, Sulawesië,...

daarna een 3 uur -durende autorit naar Bandung waar we overnacht hebben. Niet veel speciaals, maar in Bandung hadden ze lekkere 'Starbucks' koffie , véél beter dan die zogenaamde lekkere Javaanse koffie(zij gebruiken geen filter , dus heb je lekker veel koffiegruis in je bekkie als je da drinkt !)

23 april : om 5:30u opgestaan om de vulkaan Tangkuban Perahu (een nog steeds actieve vulkaan, die enkel zand spuit als ze in werking treedt) te bezoeken en dan vervolgens 2 u via' the bush' af te dalen naar de krater.

Niet alleen was ik nog doodmoe , maar ook een beetje depri... Julietje verjaart en we zijn er weeral eens niet bij...shame on us ! Julie bij deze , nogmaals dikke proficiat (we hebben je natuurlijk ondertussen aan de telefoon gehad) en we beloven hierbij plechtig dat we volgend jaar er zeker zullen zijn (voila, iedereen is er getuige van !)

De afdaling naar de krater was heel vermoeiend , maar super ! Het was de inspanning waard. Bij de krater aangekomen zagen we tal van actieve bronnen ,

maar het stonk er als de pest , je moet weten dat zwavel echt wel naar rotte eieren ruikt...en van eieren gesproken , je kon daar je eitje in zo'n bron koken .

In de namiddag zijn we dan naar een muziekschool voor kinderen geweest en hebben ze een leuke show opgevoerd met de Angklungs

,waarna we dan zelf les kregen om zo'n muziekinstrument te bespelen en als slot kwamen de kinderen ons uitnodigen om met hen te dansen, wat ik natuurlijk met veel plezier deed . Aangekomen in het hotel hebben we direct naar ons 'meiske' gebeld en ze dacht, ocharme, dat we haar vergeten waren, maar het was een drukke dag geweest en konden niet vroeger bellen ! Julie, we vergeten je nooit hoor en denken zelfs altijd maar meer aan je ! ( het gemis wordt met de dag eigenlijk groter...)

De volgende dag was weer avontuurlijk , een zeveneneenhalfuur -durende treinreis van Bandung naar Yogjakarta, in 'executive' class, beschimmelde gordijnen en smerige toiletten , inbegrepen ! In Yogja verbleven we in het Prambanan Guesthouse , eigenaar was een Belg , Ludo Wauters en is de broer van de welgekende Koen & Kris Wauters . Het grootse deel van de gasten waren dan ook Belgen en Hollanders , hartstikke leuk !

De reden van ons bezoek in Yogja was om de fantastische zonsopgang in de tempel Borobudur , mee te maken .

Dus voor een derde dag op rij weeral voor dag en dauw uit de veren, maar het geluk zat ons weeral niet mee...regen , regen en nog eens regen . Sunrise > nul en we hebben de tempel daar bezocht met onze regencapes aan, als 2 belachelijke ' blauwe smurfen'(zie foto's) , maar het moet er inderdaad uniek zijn bij een mooie zonsopgang. De avond heeft het goed gemaakt door met 4 hollanders en 1 koppel van Limburg lekker te gaan eten,drinken en ervaringen uit te wisselen . Het was een vrolijke bende...:)

26 april : Terug weer heel vroeg opgestaan , maar met de glimlach ! Bali....here we come ! Yes , eindelijk platte rust . We hebben dan ook niet op een frank gekeken en de ganse week zaten we in een domein met 12 privé villa's. Schitterend... met eigen privé zwembadje en niemand die je kon zien of storen !

Veel hebben we niet gedaan op Bali , we hebben er in 2008 al de tempels en bezienswaardigheden bezocht. Dus hebben we 3 dagen een skooter gehuurd en rondgetoerd ,(window)shopping gedaan,ben ik voluit in een pas-gebetonneerde oprit gevallen, zijn we naar het strand geweest en heb ik van de mooigebruinde lichamen van de Ozzie surfers gekeken, van een 5u-durende schoonheidsbehandeling en massage genoten en lekker gegeten...vooral het laatste restaurant was super...we zagen een naambordje 'Mannekepis' en dachten , daar moeten we eens gaan want misschien hebben ze daar wel 'Belgium food'. ( ja , echte Belgen zijn toch culinair verwend ,hé) en wat heb ik daar gegeten ... worst met wortelstoemp en Christoph natuurlijk een steak champignon met verse frietjes ! Heerlijk was dat... komt daar nog bij dat de eigenaar de vroegere gebuur is van Christoph , namelijk Yanniek van Du Phare geweest , hij zit nu +/- 2 jaar in Seminyak, Bali... it's a small world !

Na onze week ontspanning was het eiland Lombok aan de beurt , dit hebben we ook de vorige keer met Bali gecombineerd en toen hebben we daar een 8-jarig meisje leren kennen , Tini, die op het strand ananas verkocht . We (wij , Annick & Rieno) hebben toen Tini een ganse dag meegenomen , kleren, boekjes en schriftjes gekocht en zijn dan ook nog bij haar thuis geweest. Wat je een huis kan noemen...een barak met een rieten mat op de vloer and that's it ! Het kind had ons hart gestolen en we vonden dat we haar nu zeker eens terug moesten opzoeken, maar zonder adres was al onze hoop op het strand van het hotel gericht waar ze 2 jaar geleden 'pineapple' verkocht. Dus bij aankomst in het hotel zijn we onmiddelijk naar the beach getrokken en jammer maar er was geen Tini te bespeuren. De plaats waar ze vroeger met een paar meisjes zaten te verkopen was leeg... Christoph zag een eindje verder toch een groepje zitten en we gingen die meisjes vragen of ze Tini kenden . Ongelooflijk , maar 2 van die meisjes kenden ons nog...en kenden Tini ! Het jammere was dat zij daar niet meer kwam , maar al vlug stond de zus daar en die zei dat ze Tini de volgende dag ging meebrengen... ik was echt in blijde verwachting (we hadden een t-shirt voor haar laten maken en hadden nog allerlei kleine cadeautjes voor haar mee) Spannend...zou ze ons nog kennen , zou enthousiast en blij zijn ?! Nog geen half uur later , lagen we wat in te dommelen en hoorde ik in de verte ...CRRRISTOPH, MA-GALI ... ik keek op en daar kwam ze aangelopen ,Tini

...na 2 jaar nog bijna niks verandert...en ze kon onze naam nog zo goed en was dol-enthousiast ! Ze vertelde dat ze geweend had toen we weg waren en dat ze dacht dat ze ons nooit meer ging zien...het was een emo-moment waarbij ik toch diep van binnen aan mijn'kleine meid' thuis zat te denken , die zovele kilometers ver weg is ...Julie , we missen je hoor ! Dikke kus xxx

Helaba, eventjes overnemen van Magali. Ondertussen is het onze tweede dag op Lombok. Deze morgen tamelijk vroeg opgestaan en naar het ontbijt gegaan. Ik was bijna vergeten dat het ontbijt hier zo uitgebreid was. Werkelijk alles was voorhanden, het zweet brak me letterlijk uit, wat ik hier weeral allemaal achter men kiezen moest zien te krijgen... Overdaad schaadt, ik weet het, maar toch. Ietsje later op het prachtige strand gaan bakken

en we kunnen het geweten hebben, want we zijn verbrand. M.a.w. binnen een paar dagen zullen we weer vervellen voor de verandering. Terwijl we lagen te roosteren kwam Tini aangewandeld en ja, ze had een ananas mee voor mij. Zelfde prijs als 2 jaar geleden, maar het heeft gesmaakt zeg en je moet weten ananas verbrand vet hé :) We hebben ons ook gewaagd aan een uurtje aquagym, wederom voelde ik men buikje krimpen... Tegen de late namiddag, hadden we een scooter versierd via een vriendinnetje van Tini en natuurlijk aan een zeer lage prijs omdat het voor ons was. De prijzen om een scooter te huren via het hotel zijn torenhoog. Kleine percentjes, grote ventjes zeg ik altijd. Met de scooter, een lekker ommetje gemaakt en in een klein restaurantje gaan eten, samen met Tini, haar broertje en haar vader. We hebben weeral een goeie daad gedaan vandaag. 's Avonds nog in het hotel, aan de bar op het strand genoten van een heerlijk drankje, onder de sterrenhemel met een rustig muziekje op de achtergrond. Wat is het leven toch fijn hé :)

Voilà, mijn kleine bijdrage zit er weer op, morgen lekker gaan scooteren en het eiland verkennen. Doedeledoe, Neute :)

Ondertussen zitten we weeral vele kilometers verder, hebben we terug afscheid genomen van Tini en hebben we nog heerlijke massages gehad in Bali...

Ik loop een beetje achter met onze verhalen , but...so much to see...so little time :-)

Ciao, Big Hugh

Met alle chinezen ...maar nie meer met den dezen !!!

Shanghai...amaai, amaai ! (met dank aan Eddy Wally

) ...wat een verschil ! We zijn hier toegekomen en het was 5° , je moet weten dat het er in Vietnam 36° was ! Onmiddelijk hebben we alle dikke* kledij uit de valies moeten halen . (* dikke : elk een gilet (gelukkig is die van mij in fleece) en dan heb ik nog 3 zomerpulltjes boven elkaar aangedaan! )

Shanghai is een grote stad met een hele mooie boulevard aan de rivier , een mooie oude stad , een nieuwe wijk met leuke westerse restaurants en bars , heel wat hoge torens en buildings van waaruit je een prachtig zicht op de skyline van Shanghai hebt...tenminste als het weer mee zit ! Het water is daar de eerste dag met bakken uit de lucht gevallen,

wij verlangden al een tijdje in de broeiende hitte voor een goeie regenvlaag , maar dit was erover ! Van ellende zijn we eens goed doorgezakt en heb ik sinds lange tijd weer eens de beentjes kunnen strekken op de beats van goeie muziek .

Vanaf 1 mei is er ook de wereldexpo 2010 in Shanghai , natuurlijk had ik daar geen rekening mee gehouden en hebben we dat gemist. We zijn wel tot aan de site gegaan maar meer dan het Japans paviljoen konden we niet zien . De volgende dag was het weer ietsje beter en hebben we de stad tenvolle per metro ontdekt...metro in, metro uit...en we waren voor de chinezen een enorme attractie, zeker Christoph...een kale man zijn ze daar precies niet gewoon en dat er 2 westerlingen de metro nemen , ook niet ( we hebben daar geen enkele andere westerling op de metro gezien). s' Avonds hebben we een prachtige show van de Shanghai World Acrobatics gezien, vergelijkbaar met het cirque du soleil, mooie muziek en decors en straffe stunten !

En dan zijn er de chinezen...

Quote: Ik ben dankbaar voor de goeie opvoeding , mijn respectvol en sociaal karakter die ik heb gekregen !

De chinezen zijn de grootste onbeschofte boeren ,egoïsten, 'kieszakken' en onbeleefdste mensen die ik ooit ben tegengekomen. Ze trekken constant hun neus op, rochelen dit dan in vol ornaat uit waar ze ook staan... op straat , in de winkel , de taxichauffeur uit z'n venster( je moet dan hopen dat er geen klein windje opzet zodat heel die fluim misschien jouw kant terug naar binnen waait !) , in de metro... echt degoutant !

Gans de dag door hoor je overal die geluiden en zie je de 'fluimen' overal liggen . Als ze op straat lopen, dan lopen ze gewoon rechtdoor , gaan voor niemand uit de weg; in de metro kunnen ze niet wachten tot je bent uitgestapt , neen, ze drummen je gewoon terug naar binnen zodat je je moet haasten om uit te stappen ( gelukkig heb ik dan een vent die hetzelfde , of misschien over-reageert, zodat er toch wel een paar van die chinezen blauwe plekken zullen aan overhouden hebben !) en het is een wonder als er je 1 verstaat...met handen , voeten en een speciaal fotoboekje moesten we daar alles uitleggen en/of vragen .Daar komt dan nog bij dat ze alles eten ...ja , echt , wat wij daar allemaal gezien hebben aan die kraampjes...ze eten alles met poten (behalve tafelpoten), alles dat vliegt (behalve een vliegtuig) en alles dat in de zee zit (behalve een duikboot) -:))

Na Shanghai zijn we doorgereisd naar Xi'an , dit ligt meer naar centraal China toe en was dus nog kouder en buiten beschaving ! Na onze eerste ( héél koude )nacht daar , trok ik de gordijnen van onze hotelkamer open en zag dat het gesneeuwd had ! Weliswaar geen pakken , maar ja, genoeg om mijn muts en handschoenen te missen ! A la guerre, comme a la guerre , dus moeten we het doen met wat we hebben en heb ik maar sokken als handschoenen gebruikt . Na weer ongelooflijk veel moeite en uitleg te moeten doen om de juiste bus te vinden , zijn we dan aangekomen op de site van de beroemde 'terracota warriors'.

Daar hebben we dan een gids genomen die min of meer Engels sprak. Het was de moeite om dit eens te zien... jammer dat door de blootstelling van het licht , de kleuren van die 'soldiers' verdwenen zijn. Eén of ander Emperor heeft dit ooit laten maken om zijn 'tomb' te bewaken als hij dood was. Na zijn dood is alles vernield en zo onder de grond voor vele jaren verdwenen geweest , tot een lokale boer dit terug ontdekt heeft met het zoeken naar een waterput . Sindsdien zijn talrijke archeologen bezig aan het herstellen van al die soldaten...ongelooflijk...niet 1 heeft er hetzelfde gezicht of haardracht. 's Avonds hebben we weer de fantastische cultuur van de chinezen mogen opsnuiven in het station van Xi'an...de veemarkt in Anderlecht heeft er niks aan ...honderden chinezen zitten daar gepakt en gezakt met zakken en manden in alle formaten en maken kabaal van jewelste... zowel in hun praten als in hun rochelen ! De treinreis zelf was dan weer heel aangenaam, de couchettes waren proper en de bedden waren voorzien van propere donsdekens... en we hadden een couchette voor ons alleen zodat we op ons gemak een filmpje konden kijken op de laptop om dan lekker te slapen en uitgerust toe te komen in Beijing.

In Peking zijn we dan natuurlijk naar

de Verboden Stad getrokken , hebben we op 1 van de grootste pleinen van de wereld gelopen, nl : Tianmenplein , waren we te laat om het mausoleum van Mao Zedong te bezichtigen (hij ligt gebalsemd in een koelcel en 's morgens van 8 tot 12u wordt hij naar boven gehaald om te bezichtigen) en hebben we de echte 'pekingduck' gegeten...heerlijk ! We hadden nog verwacht om 'the nine million bicycles in Beijing' te zien , maar ze nemen daar tegenwoordig ook liever de brommer of de metro...

The great wall of de chinese muur , ja , dat stond boven op ons verlanglijstje en was toch één van de voornaamste redenen om naar China te trekken ...en het was de moeite. De dag begon met regen en we vreesden al voor bijna of geen zicht, maar tegen dat we met het kabelliftje boven waren , begon de zon te schijnen en was het prachtig ! Niet voor niks dat ze dit als 1 van de wereldwonderen aanschouwen !

Spectaculair ! De afdaling was dan weer een leuke toeristische attractie, namelijk een ritje van met de tobbogan (soort bobslee) naar beneden . It was a great day ! (de chinezen buiten beschouwing gelaten , ja , ik heb er niet 1 enkel goed woord meer over , f*cking chinezen !)

Na Peking was Hongkong aan de beurt . In de luchthaven zagen we ondertussen al de gestrandde passagiers van de 'cancelled flights' to Europe . We volgen de berichten van de aswolk op CNN ...

Hongkong is ook weer een enorme metropool met heel wat hoge buildings

en voor de shopliefhebbers ...shop till you drop ! Je kan met een oude tram naar the peak gaan , vanwaar je dan een fantastisch uitzicht over Hongkong hebt...maar dat was die dag weeral niet voor ons weggelegd....bewolkt en nul zicht !

De stad op zich heeft ons wel kunnen bekoren, we hebben er goed 'westers' kunnen eten en ze zijn er meer geciviliseerd en spreken goed Engels !

Ondertussen zijn we al aangekomen op het Indonesische eiland Java , meer bepaald in de hoofdstad , Jakarta . Een veel te drukke stad , maar vanhieruit trekken we oostwaarts om bepaalde dingen te bezoeken . Ik heb hier ook mijn eerste MEGA - kakkerlak in de kamer ontmoet , bah

, verschrikkelijk om zo'n vies beest in de kamer te hebben , maar Christoph heeft ze voor mij lekker ge-killed ! (na toch een beetje moeite te moeten doen om da beest kapot te slaan , want ze zijn ongelooflijk rap !)

Morgen trekken we verder...en binnen een paar dagen vliegen we naar Bali...yes...eindelijk eens 7 nachten op dezelfde plaats blijven, in hetzelfde hotel en lekker genieten van zalig niets doen , want na 2 maanden rondtrekken en elke keer maar max. 3 nachten in hetzelfde hotel te blijven , begint de vermoeidheid toch toe te nemen ...maar ik ben wel al een 'crack' in het 'valies-maken' geworden ! :-))

Dikke kus xxx

Gooooodmorning Vietnam !!!

Voor de liefhebbers...volgend verhaal.

We hebben dus nog 2 dagen in Bangkok moeten blijven omdat we nog moesten wachten op onze visum voor Vietnam. Aan de ambassade van Vietnam hebben we trouwens een héél leuk koppel leren kennen nl: Sleep en Noi , hij is een Nederlandse Thai en zij een Thaise die ondertussen al een paar maanden in Nederland woont en toch haar best doet om hier en daar een woordje Nederlands te praten. Als we terug in België komen, zijn we zelfs uitgenodigd om eens lekker Thais te gaan eten bij hen want zij is kokkin...Sleep en Noi , als jullie dit lezen...we gaan graag op de uitnodiging in ,maar eerst gaan we bij onze thuiskomst een ferme biefstuk met echte Belgische frieten (of patat zoals jullie het noemen !) eten !!!

Om onze tijd nog wat nuttig te spenderen in Bangkok zijn we richting Khao San road

getrokken, dit is zowat het mekka van de backpackers en wereldreizigers . Op weg daarnaartoe kwamen we eigenlijk plots tussen de 'redshirts' terecht , dit zijn de duizenden demonstranten die al een maand Bangkok aan het bezetten zijn omdat ze willen dat de huidige premier afstand doet . Het is eigenlijk één politiek spelletje waarbij de vorige premier Taksin (die verbannen is naar Dubai wegens corruptie) de demonstranten tot 1000 bath per man betaald om actie te voeren ! Nu, wij hebben er geen last van ondervonden en de toeristen laten ze ook meestal wel gerust , want wij zijn hun bron van inkomsten ! Maar het kan van de ene op de andere dag draaien en er zijn toch wel al een paar aanslagen geweest , je zal maar net in de buurt zijn hé (moeders jullie moeten zich nu niet onnodig ongerust maken, hoor, terwijl jullie dit lezen zijn we al lang weg uit Bangkok !) Khao San Road heeft een apart sfeertje, het is een mengelmoes van alle nationaliteiten, je vindt er talloze eetkraampjes, bars, reisbureautjes, supergoedkope hostels (alhoewel ik mij daar niet zie slapen, wij hadden voor 16 euro/nacht/ per kamer toch ook wel alle comfort die we nodig hadden tot zelfs badjassen en slippers toe en het was héél proper, wat voor mij het belangrijkste is !) en je kan er allerlei valse passen kopen ...van identiteiskaart tot fake ID van de FBI !Daar hebben we een koppel ontmoet die al 8 jaar , jawel... 8 jaar aan het reizen is ! Julia en Roberto from Argentina. Ze zijn vertrokken in feb. van 2002 met moto en hondje ! Hebben ondertussen al 64 landen bezocht en 165520 km gereden. Hebben nog maar 1 keer motorpech gehad en hun grootste tegenslag was dat ze Australië niet binnen mochten vanwege de hond. Ze hadden een hele boel foto's bij en er zat er eentje tussen aan een bord van Brugge ST-Kruis en ook van 't zand in Brugge...grappig hé en ongelooflijk wat die mensen al allemaal gedaan hebben...8jaar...da zou voor ons toch niet weggelegd zijn hoor !

2 april. Na bijna een maand in Thailand rond te trekken , zijn we vertrokken naar Vietnam . Eerst zijn we op Hanoi

gevlogen om dan direct door te vliegen naar Danang (midden Vietnam) , dit was oorsprongelijk de bedoeling niet , maar wegens tijdgebrek moeten we het zo regelen De vlucht was er eentje om vlug te vergeten en gelukkig heeft die ook niet lang geduurd...je moet het je maar eens voorstellen zo'n 'rochelende' vietcong gans de weg achter je oren !

Ander land, andere cultuur en andere taal. We moeten ons eerst weer helemaal aanpassen,maar dat duurt niet lang bij ons hoor. Onze eerste overnachtingen zijn in Hoi An , heel mooi en gezellig stadje vlak bij de kust

met heel lekker eten en nog goedkoper dan in Thailand . Maar ik vind ze persoonlijk niet zo hygienisch en heel wat afstandelijker dan de Thais en dan is er nog het taalprobleem...er zijn er echt maar heel weinig die een beetje fatsoenlijk Engels praten , nochthans hadden wij het anders verwacht, de Amerikanen hebben er 15 jaar gezeten ! (wat trouwens ook te merken is aan de veel verminkten die staan te bedelen, hetzij met een arm of been kwijt of met maar 1 oog meer ... ) Maar het heeft wel een prachtige natuur , dat hebben we ondervonden tijdens ons fietstochtje dat we gemaakt hebben, ja echt , ik heb mijne vent kunnen overtuigen ! Die dag was voor mij 1 van mijn hoogtepunten tot nog toe ...zalig ...maar je moet wel zorgen dat je niet helemaal ondersteboven gereden wordt door de vele skooters die je voorbijrazen . Amaai en 't schijnt dat het in Saigon nog 1000 x erger is ! Het laagtepunt van onze reis is ondertussen ook al gepasseerd... onze nachtbusrit van Hoi An naar Nha Trang . Wat een avontuur... daar lig je dan met een bus vol, in sleepseats( op zich nog te doen ) er zijn in de breedte van de bus 3 van die slaapzetels en dat over een rij of zes ,zeven + nog eens de ganse rij vanboven. De meesten op die zetels waren toeristen. Maar dan stopt de bus na een uur en stappen daar een hele bende 'spletogen ' op , die op een stukje karton in die tussengangetjes (+/- 30 cm) komen te liggen ! Leuk hoor ! Er was daar ook geen toilet aanwezig en je moest dan wachten tot de bus eens stopte in één of ander vergeten boeregat waar je dan je behoefte kon doen, maar eigenlijk liever niet deed , maar toch moest , omdat ik weer eens krampen had en geen klein beetje ook ! Tijdens de eerste stop was er al een camera gestolen van een jonge Amerikaanse gast, hij wist het honderd procent zeker dat het van 1 van die VC (vietcongs) in de middengang was en zette heel de bus op stelten...na een half uur heeft inderdaad de beschuldigde de camera teruggegeven en mocht hij niet meer mee met de bus, wat voor hem ook de beste deal was , want die Amerikanen gingen hem lynchen, denk ik ! Ja, die nacht was de hel voor mij en de volgende morgen toen we in het hotel doodmoe aankwamen, was het eigenlijk nog niet veel beter...het was het eerste hotel dat zo tegenviel...ja, je kan niet altijd de luxe verwachten en zeker niet voor 17 euro / nacht. Uit de minibar kon je best niks nuttigen, want die stond vol met schimmel...

Maar Nha Trang maakte dan weer alles goed, prachtige zee,

mooie boulevard langs het strand en met onze gehuurde skooter waren we koning te rijk en konden we alles bezoeken wat we van plan waren...

Het is eigenlijk niet veel geworden want we konden het binnenland niet intrekken daar we onze malariapillen vergeten in te nemen hadden en er is ook momenteel een epidemie van denguekoorts en met mijn krampen ging het ook alsmaar slechter.

We hebben dan ook na 1 nacht in dat 'klotehotel' beslist om 's avonds de nachttrein te nemen naar Ho Chi Minh (Saigon van vroeger).Weer een nieuw avontuur tegemoet maar ik moest wel de zekerheid hebben dat ze een toilet op de trein hadden en dat we de best mogelijke slaapplaatsen konden krijgen. Het is een couchette van 4 personen geworden , dat was het beste en we hadden chance, we deelden die met een jong vietnamees meisje die de ganse weg geslapen heeft. Er was een proper toilet en met de buikpijn ging het steeds beter ...

Na ongeveer 11u treinreis zijn we dan aangekomen in Ho Chi Minh en de neute had krampen ! (ja, als je bij de hond slaapt, vang je z'n vlooien, zeggen ze dan !)

Het vroegere Saigon is een ongelooflijke drukke stad , er rijden daar ongeveer 3 miljoen skooters rond en een straat oversteken is dan ook een héél avontuur...je moet tellen tot 3 en dan ...go...gewoon rechtdoor, zonder te stoppen want daar komen ongelukken van . Nie normaal...voor geen geld ter wereld zou ik daar per auto willen rijden !

Het hotel was een aangename verademing in deze o-zo drukke stad. Gelukkig diende deze stad enkel als uitvalbasis voor onze uitstappen naar de Cu Chi-tunnels (het ondergronds netwerk van de vietcong) en de mekongdelta met z'n mangroves en moerassen . Althans dat was de bedoeling... ikzelf heb enkel het oorlogsmuseum , de enorme drukke straten en verkeer en ... het hospitaal gezien ! Ja, de buikkrampen waren dus nog niet verdwenen , integendeel , het ging van kwaad naar erger... Christoph had er geen last meer van , maar ik verging van de pijn en kon nog amper iets drinken , laat staan eten ! Mijn overbezorgde vent is naar de receptie van het hotel gegaan om een consultatie in een internationaal hospitaal te regelen. Ik had er wat schrik van , want je weet nooit in welke omstandigheden je terecht komt, maar ze mogen in België er eens een voorbeeld aan nemen , à la minute werd ik er geholpen door héél vriendelijke verpleegsters en dokter. Er werd bloed getrokken en ook een staal van de stoelgang genomen om alle onzekerheden uit te sluiten ( ja , ik ga volledig in detail, hé).Na enkel een kwartiertje wachten , had ik al de uitslag en werd alles uitvoerig besproken. Een bacteriële infectie was de oorzaak van al dit leed en de gepaste antibiotica werd voorgeschreven . Er werd mij aangeraden de warmte een beetje te vermijden en voldoende te rusten...aangezien we toch nog een héél eindje onderweg zijn , heb ik die raad maar opgevolgd en héél véél uurtjes in de hotelkamer doorgebracht.Ik wou niet dat Christoph daar dupe van ging zijn en heb hem er toch (nadat hij eerst weigerde om mij alleen te laten ) kunnen van overtuigen om toch een excursie te doen naar die Vietcongtunnels.Hierna volgt zijn deel van het verhaal ...

Et voilà, 't is mijne toer om ne keer iets te schrijven zie... Om effe de 'pen' van mijn vrouwke over te nemen, kan ik jullie vertellen dat ik een excursie geboekt heb naar de Cu Chi Tunnels, waar de VC in totaliteit, ruim 27 jaar verbleven hebben. (Niettegenstaande de oorlog er 'maar' 15 jaren geduurd heeft) Die tunnels werden bevolkt door de VC (vietcongs), die het Amerikaans leger serieus veel last en ergernis bezorgd hebben. Het gebied, dat op een 45 km ligt van Ho Chi Minh City, het vroegere Saigon, is terug dichtbegroeid. Op foto's kun je zien hoe het er in de oorlogsjaren uit zag. Alle vegetatie was er weggevaagd door bommentapijten, bommen die een lading meedroegen met alle soorten dioxines die je maar kunt bedenken . Meer dan 2 miljoen hectaren bos en landbouwgrond werden vernietigd door toxische chemicaliën, waarvan de giftigste 'Agent Orange' was. Tot op de dag van vandaag, worden er kinderen geboren met allerhande fysische afwijkingen, die nog altijd te wijten zijn aan de smeerlapperij die men er heeft gedropt. We kregen aldaar aangekomen, eerst een documentaire te zien en daarna een rondleiding in het herstelde bos. Je kan natuurlijk goed zien, dat het geen natuurlijk bos meer is, alle bomen staan netjes op een rijtje. We mochten uiteraard die tunnels ingaan, er werd wel bijgezegd dat de tunnels aangepast zijn aan de toeristen, ze zijn groter gemaakt

... ik kan jullie verzekeren, ik heb gepuft en gezweet als een ezel. De tunnels bestaan uit 3 verdiepingen. Het eerste verdiep, ligt op 3 meter diepte, daar zijn de vertrekken, (keukens, opslagplaatsen, slaapplaatsen...), men dient wel te vermelden dat elke tunnelingang geboobytrapped was. De ingangen zijn niet te zien, gecamoufleerd tot in de puntjes. Als je er in die tijd toch ééntje ontdekte, diende je uit te kijken voor de vallen die eraan verbonden waren. Had je het geluk om dat te ontdekken dan stond er nog een val onder de grond je te verwelkomen. Elke val is uniek en éénmaal erin geraken was meestal fataal. Ijzeren punten met vishaken, bamboestokken die vlijmscherp waren en allemaal ingewreven met het gif van een cobra. De cobra's werden hiervoor speciaal in gevangenschap gehouden, gevoed en verzorgd om ze kunnen melken voor het gif. Het tweede verdiep ligt op 6 meter diepte, daar leefden de gezinnen van de soldaten, uiteraad ook met de nodige boobytraps voorzien. Op 10 meter diepte, lagen verschillende vertrekken, die voor de gezondheid van de tunnelbevolking diende te zorgen, compleet met een hospitaal voor het verzorgen van de gewonden maar er werden ook kinderen geboren. Het hele tunnelsysteem had een totale lengte van 200 km en herbergde een totale bevoking van 18000 soldaten inclusief hun gezinnen. Onvoorstelbaar. Het hele gedoe is eveneens voorzien van een verluchtingssysteem. De bovengrondse luchtgaten waren gecamoufleerd in termietenholen... je dient wel te verstaan dat er geen termieten te vinden zijn in Vietnam, de termietenheuvels zijn nagebouwd door de vietcong en de Amerikanen hebben zich eigenlijk goed laten foppen, door er niet bij stil te staan dat termieten onbestaande zijn in die gebieden. Na het bezoekje aan de tunnels, kreeg iedereen de kans om met oorlogswapens te gaan schieten. Ik heb het niet kunnen laten en heb een beetje oorlogsmunitie aangekocht om een paar kogels af te vuren op een doel met een M16. Vier van de vijf hadden het doel geraakt :) Ik heb eveneens een koppel leren kennen, die ik eerder op onze doortocht in Hoi An had opgemerkt, Phil (uit Australië) en Maria (uit Colombia).

Zij hebben een paar fotookes van mij gekiekt en ik van hen, zo was ik uit de nood gered en omgekeerd .Uiteraard werden emailadressen uitgewisseld en hebben ze me al vriendelijk uitgenodigd om hen te komen bezoeken in Australië, bij onze volgende reis. Na de excursie nog een VC pintje gedronken met het koppel en de tourguide en dan vlug terug naar 't hotel omde gezondheidstoestand van men veugeltje te checken !En nu... terug de auteur van onze time-out. Ciao.

Als dat geen uitvoerige uitleg is van mijn ventje. Hij heeft er z'n hartje kunnen ophalen ! Verder geen noemswaardige gebeurtenissen meer in deze drukke city...ik wou er eigenlijk zo vlug mogelijk weg...en dat zijn we nu...we're off to China

Aja...voor ik het vergeet...wij lezen nog altijd graag jullie reacties hoor...maar die zijn precies wat aan't afzwakken...ik zou zeggen ...nie opgeven...het geeft mij een 'boost' om verder te doen , want ik kan jullie verzekeren ...het bijhouden van de blog + foto's selecteren, verkleinen, uploaden...daar kruipen uurtjes in hoor !

Toch dank aan de 'die-hard fans !'

Madame.... massage ?!

Terwijl we hier aan de gate zitten te wachten op onze aansluiting van Chiang Mai naar Bangkok , kan ik jullie nog wat op de hoogte brengen van de voorbije dagen...

We zijn vertrokken vanuit Chiang Rai richting Chiang Mai zo een anderhalfuur rijden. Onze eerste stop hebben we gemaakt aan de tempel Wat Rongkhu ,

niet zo maar een tempel , maar heel wat anders dan die die we de voorbije dagen al gezien hebben.Deze tempel is gebouwd door een Thaise 50 -jarige artiest die in London heeft gestudeerd en over de ganse wereld ook heel wat gerestaureerd en gemaakt heeft.Waarbij hij ook heel wat prijzen in de wacht gesleept heeft.Hij is een tijdje monnik geweest en heeft dan besloten een tempel te bouwen in zijn geboortedorp , maar zonder enige financiële steun . Het project zal nog jaren duren en hij zal het waarschijnlijk nooit helemaal afgewerkt meemaken. De tempel is helemaal in het wit opgetrokken met heel veel schittering...bijna een beetje kitscherig. Binnenin staan er afbeeldingen van de 9-11 WTC crash, Bush, Osama Bin Laden, space-shuttle, superman, Batman , spiderman...heel ongewoon eigenlijk om zo'n afbeeldingen in een tempel te zien staan...

's Namiddags hadden we echt een off-day ! We gingen ambachtelijke marktjes gaan bekijken...die marktjes bleken megagebouwen te zijn waar alles rond verkopen draait. Het eerste was de grootste Gem-stone and juwelry factory : eerst in een moderne bioscoopzaal kregen we een voorstelling van de verschillende edelstenen die Thailand rijk is , gevolgd door een toer in het atelier waar we konden zien hoe alles bewerkt en gemaakt werd, dat was interessant...maar de thaise schone die ons daarbij begeleide werkte ongelooflijk op mijn zenuwen ! Deed ik een stap naar links, dan volgde ze, stoppen, aanzetten, naar rechts gaan ...geen moment week ze van mijn zijde...en dan kwamen we in de toonzaal/verkoopsruimte...daar was het hek helemaal van de dam voor mij ! Christoph had een schone ring gezien voor mij van maar 995.000 bath (+/- vergelijkbaar met evenveel oude Belgische franken) , ik vond het een vriendelijke geste , maar ga liever nog eens de wereld rond met dat geld ! Hetzelfde verging ons in de zijdefabriek en dan hadden we het parasolmarktje...

dat was eigenlijk nog echt ambachtelijk , ongelooflijk hoeveel werk die mensen daar insteken en wat ze er dan maar voor betaald worden !

In het hotel aangekomen hebben we dan onze vuile was samengeraapt en naar de plaatselijke wasserette gedaan , in 1 dag hadden we alles gewassen en gestreken terug voor maar 232 bath !

Volgende dag...volgende tempel ( we krijgen er toch al een beetje onze buik van vol !) en mijn eerste grote, roodharige spin tegen gekomen in het toilet...jakkes ! Daarna hebben we een prachtige orchiedeënboerderij bezocht met de mooiste exemplaren die je maar kan denken en zijn we tenslotte naar een olifantenkamp gereden. Daar heb ik , echt waar, een olifantenslurf tussen mn benen gehad...

't was wel een keer iets anders :-)) en Christoph is op een olifant gaan zitten die mondharmonica speelde... nie te doen wat ze die beesten daar allemaal leren , ze hebben een heel showtje opgevoerd en als afsluiting waren er 2 olifanten die een schilderij gemaakt hebben met hun slurf...prachtig gewoonweg !

De dag erop > platte rust aan 't zwembad en rustig aan gedaan want de volgende 2 dagen hebben we nog een druk programma waarbij we de langnekvrouwen of giraffevrouwen in Mae Hong Son gaan bezoeken...correctie...gingen gaan bezoeken !!! Onze langnekvrouwen zijn de mist ingegaan...letterlijk...

Na ingecheckt te zijn voor de vlucht naar Mae Hong Son , kregen we eerst de melding dat de vlucht 2 uur vertraging had door de weersomstandigheden, maar het ging misschien ook wel langer duren . Mae Hong Son ligt in een dal en doordat ze daar in de buurt akkers verbranden ontstaat er veel rook en dat zorgt voor problemen bij het landen en opstijgen.Na 3 uur in de luchthaven wachten , volgde de mededeling dat alles 'gecancelled' was...leuk hé...en wij maar uitkijken naar onze ontmoeting met de langnekvrouwen.

Alléé , een hele rompslomp voor alle formaliteiten en terug naar het hotel in Chiang Mai waar we nog een nacht vastzaten en na veel discussies met de reisleiding (ik spaar jullie alle details !) kunnen we dan vandaag nog vertrekken richting Pattaya.

Ondertussen zijn we al weer een paar dagen verder...

Pattaya , jawadde , hét walhalla voor de sextoerist, de ene bar achter de andere met vrolijke meisjes ( en /of jongens ?!) die op den toog aan een paal hangen of 'shakend' iemand een 'lapdance' geven ! Ik trek me er niks vanaan, zolang ze maar van mijnen vent blijven ...

De volgende dagen zijn eigenlijk echte zon-zee- en stranddagen, lekker niksen, geen tempel bezichtigen,maar we zijn wel naar de Carrefour geweest ! Hier geen ontslagen of sluitingen , integendeel er loopt daar personeel in overvloed ! Wat wel enorm grappig is ... als je schoonheidsproducten of zonnemelk koopt , moet je opletten dat je geen' whitening' product meeneemt. Alles, van Niveacreme tot douchegel, bestaat in 'whitening', dat is omdat ze bleker willen worden , ze dragen zelfs speciale lange mouwtjes onder hun T-shirt als ze buiten komen , eens ze binnen zijn kunnen ze die weer afnemen (precies lange handschoenen) Dus als je de verkeerde zonnemelk koopt , kan het gebeuren dat je bleker terug van vakantie komt dan voor dat je vertrokken was :-))

In ons héél mooi hotel in Pattaya hadden we ook weer het geluk dat de incheck ons niet gemeld had dat er elke avond diner inbegrepen was en doordat we daar de eerste avond geen gebruik van hadden gemaakt werden we gecompenseerd door een speciale BBQ-avond aan het zwembad (normaal gezien was dat een extra 30 euro de man.) Ja, Christophje heeft hem weer eens goed laten gaan hoor...van oesters , krab, kreeft tot de biefstukken toe...heeft hij toch wel een zestal keer gaan aanschuiven. Ikzelf kon natuurlijk niet weerstaan aan het lekker dessertbuffet met javanais, creme brulee, chocomoussetjes,...mmmmmmmmmmmmhhhhhhhhhhhhhhhhmmmmmmmmmmmmm !

29 maart . Vandaag laatste dag in Pattaya en we gaan ons nog eens lekker laten verwennen. Om 20u afspraak in Healt Land, een groot schoonheidssalon , zeg maar . Neute gaat voor 2u thai- en 1u footmassage. Voor mij mag het wat minder hard zijn en zodoende kies ik voor 1u ayurvedische massage, 1u gezichtsverzorging en dan nog 1u footmassage.Ze komen ons halen en ik glimlach als Christoph meemag met een toch niet meer zo jonge thaise masseuse (+/- 50 jaar, denk ik), hij had wel iets anders gehoopt ! Ik krijg een soort van roze pyjama die ik moet aandoen en opnieuw heb ik binnenpretjes ( zou Christoph ook in't roze zijn?) Het lachen zou mij snel vergaan ... Ik moet mij op een bed leggen en het eerste wat me opvalt is een klok die ongelooflijk tikt (mensen die mij een beetje kennen weten dat ik dat niet kan uitstaan !) Vriendelijk maak ik met handen en voeten duidelijk dat die klok wegmoet en mijn masseuse zegt in haar beste engels: ' Aaah, madame no like tiktik...' en ze moet heel wat moeite doen om de klok van de muur te halen en ik heb het geweten... een ayurvedische massage bij ons is zalig ontspannend...hier dacht ik nooit meer levend uit te komen ! Amaai , ongelooflijk waar zo'n klein schepsel(ze was een kop kleiner en zeker 30 kilo lichter dan mij !) de kracht en macht uithaalt , maar ze heeft van mij toch ook een 'smete' gekregen hoor ...bepaald moment duwt ze met haar voet of was het elleboog , op een zeer pijnlijke plaats in mijn rug en kon ik nie anders dan 'auw' roepen en zij maar verder doen en zeggen : 'madame , back not normal' (mijn rug heeft inderdaad een 'kleine' afwijking) , waarop ik mij bruusk rechtop zette en zei : 'no no , you not normal !' ; de rest van de massage was heel wat aangenamer , alhoewel ik denk dat ik 5 cm gegroeid ben. Alles is uitgerekt , van benen tot nek en oorlellen...heb ik geen langnekvrouwen kunnen zien...ik heb er waarschijnlijk zelf één gekregen...nu nog juist de gepaste ringen vinden om er rond te doen !

Voila, ik ga nu slapen, volgend verhaal zal waarschijnlijk vanuit Vietnam zijn, morgen moeten we naar de ambassade voor ons visum, hopelijk duurt dit niet te lang en kunnen we snel vertrekken . Slaapwel ! xxx

Van de River Kwai naar het Drielanden punt (Golden Triangel)

Deze morgen vroeg vertrokken naar de erebegraafplaats van de geallieerde krijgsgevangenen en daarna naar de brug over de river Kwai...teleurstellend, is het juiste woord.

We hadden er meer van verwacht, maar eigenlijk is het niet meer dan een grote toeristische attractie.Allereerst is het natuurlijk niet meer de originele (aja, die is gebombardeerd ,maar er rond hebben ze wel tal van kraampjes met de nodige souveniers !) Naar het schijnt weten de Thai zelfs niks af van heel die historie en de brug heeft ook zeker niks te maken met de gelijknamige film, want die is in Sri Lanka opgenomen ! Van daaruit zijn we naar het JEATH (staat voor de eerste letters van de landen die bij de tweede wereldoorlog in dit gebied betrokken waren : Japan,Engeland,Australië,Thailand en Holland ) museum gegaan, dit is een museum gemaakt in een typische bamboe woonbarak van de geallieerde krijgsgevangenen . Het hangt vol met echte foto's en krantenknipsels en ook enkele werktuigen worden er tentoongesteld.Vervolgens hebben we een treinrit gemaakt op de dodenspoorweg waar duizenden het leven hebben gelaten van ontbering, uitputting, malaria en allerlei ziektes.De treinrit duurde zo'n klein halfuurtje en dat was voor ons voldoende...3 u op zo'n trein en ik kan een week nie bougeren van verkrampte spieren..;we werden er nogal dooreen geschud !

Verder was het eigenlijk niet zo'n interessante dag , hetgeen dat we dachten de moeite te zijn, bleek tegen te vallen,verder had ik krampen en heb ik mijn grote boodschap moeten doen op een hurkwc, waar geen wc-papier was ! Lang leve de papieren zakdoekjes van Delhaize !

19 maart. Om 8u vertrokken in al bijna 30° om nog wat tempels met Boeddha's te bezoeken . Ik ben echt gefascineerd door de boeddha's en heb het geluk om elke dag naast eentje wakker te worden ,-))

De Wat Yai Chaimongkhon tempel in Ayutthaya is een tempel opgericht door monniken om de meditatie extra in het daglicht te stellen . Momenteel 1 van mijn favoriete door de aanwezigheid van de vele Boeddha's. Rondom staan er allemaal hutjes waar er vrouwelijke oude monikken wonen (nonnetjes) die het niet zo tof vinden om gefotografeerd te worden, maar Christoph slaagt daar wel in ! Nadien het zomerpaleis van de koning bezocht,waar het echt drukkend heet was en dan vervolgens nog een indrukkenwekkend ruïnekomplex , de Wat Sri Sampeth.'s Avonds onze intrek genomen in Amarin Lagoon hotel waar we een kamer kregen die lekker rook naar ...zweetvoeten ! Het was totnogtoe het slechtste wat we van hotel al gekregen hadden, maar we mogen niet klagen....we gaan nog vele slechtere slaapplaatsen tegemoet ! Onze gids belooft morgen een super hotel...de verwachtingen liggen hoog...

Phitsanuloke > Chiang Rai: Vandaag hebben we een busrit van 5u voor de boeg maar eerst gaan we de sites van Sukhotai gaan bezoeken. Dit kan je doen met de fiets of met de tuk-tuk.

Ik wil de fiets nemen , maar mijn sportieve vent ziet dat natuurlijk niet zitten , zodus wordt het the easy way.Achteraf bekeken voor mij de verkeerde beslissing want de sites lagen in een mooi park met prachtige lotusvijver , maar ik begrijp Christoph ook, hier moet hij zelfs nog niets doen en de zweetdruppels lopen zo langs z'n hoofd !(goeie conditie ?!) De site zelf bestaat uit verschillende ruines van tempels met nog enkele Boeddha's.

De lange busrit loont de moeite want de gids had zeker niet overdreven...hotel Le Méridien in Chiang Rai is magnifiek ! Prachtige kamers met alle luxe dat je maar kan denken...jammer dat we hier maar 2 nachten blijven.

Gisteren voor de 1x geen rijst gegeten maar wel een lekker stuk gegrilde zalm en Christophke een ferme eendenbil met lekker sausje en dan dat wijntje erbij, een lekkere Zuidafrikaanse Chardonnay...zalig na al dat plat water en Singha-beer ( voor ons het lekkerste thais biertje ) Neute heeft ook nog een 'dalk lhum on the locks ' gedlonken ! Ik vind het nog elke keer grappig hoe ze toch geen R kunnen uitspleken, zoals 'flied lice with plawns = fried rice with prawns' en dan de F , da lukt ook niet ! ' you ale on the pipht flool , loom numbel piphtythlee !' , hilarisch gewoonweg !

Het ontbijt van deze morgen was ook subliem , toch eens lekker om in een Westers sfeertje te eten....

Na the breakfast zijn met pick-uptrucks naar 2 bergstammen vertrokken. Het was een dolle rit met 3 andere vlaamse koppels. De Akha's is de eerste bergstam

die we bezocht hebben , je ziet hoe ze wonen en wat de typische klederdracht is, maar het wordt toch al een beetje commercieel uitgebuit.De kindjes gaan netjes op een rijtje staan als de gids ze een snoepje geeft...met nog een zakje snoepjes in mijn rugzak besluit ik om ze ook uit te delen en ook voor mij maken ze een lange rij...De volgende bergstam noemt de Yao's zijn ietsje meer geciviliseerder dan de andere, hebben een meer 'chineser' uitzicht en alles draait nog meer rond commercie, maar ja, de mensen leven ervan.

We zetten onze tocht verder richting 'golden triangle', waar Thailand-Myanmar(Birma) en Laos samen komen , daar bezoeken we het opiummuseum en vervolgens varen we een stukje de Mekongrivier af om dan een 'toeristisch '

stopje te maken in Laos. Normaal gezien moet er 1000 bath betaald worden voor een visum in Laos, maar daar keurt de 'douanier' het goed voor een vriendenprijsje van 20 bath...van corruptie gesproken ! Op het stukje Laos dat we zien is het verschrikkelijk van de bedelende kinderen, je zou ze eigenlijk graag een aalmoes willen geven , maar uiteindelijk doe je dat beter niet of heel het dorp komt rond je staan !

De busrit terug naar het hotel was gelukkig net op tijd gedaan, want de krampen in mijn buik waren weer komen opzetten en 't was de vliegende spurt naar 't wc... Om 20u zijn we dan richting Night Market van Chiang Rai gegaan ,samen met Hilde en Dirk, een vlaams koppel die ook met onze toer meereisen.Daar hebben we terug lekker lokaal gegeten voor nog geen 200 bath ( minder dan 5 euro / koppel) en hebben we samen de avond afgesloten in een thais massagesalon, voor opnieuw een zalige footh-head-shoulder-en backmassage.

Eventjes is het zweet mij uitgebarsten stoen ze op mijn gat ging zitten en drukpunten in mijn rug begon te bewerken...dit drong door tot aan mijn darmen en die begonnen op hun beurt te 'broebelen' , ik dacht : 'oooh shit'...maar dat is er gelukkig niet uitgekomen !

Bangkok... oriental city.

Hier zijn we dan weer...

We hebben ondertussen al een heel traject afgereisd en om de 3uur- durende busrit wat te doorbreken, schrijf ik een nieuw reisverhaal.

In Hua Hin zijn we dus naar de massage geweest en het was héél tof totdat...ik kramp kreeg in mijn 2 tenen !

Ja, je moet dat eens meemaken...die masseuses hadden de grootste pret van de dag, geloof ik ! Gelukkig was dit bijna op het einde van de sessie. Het vrouwtje dat Neute masseerde noemde ''Tik' en die van mij noemde 'Pingpong', echt waar !

We hebben nog 2 volle dagen kunnen genieten van zon ,zee en strand in Hua Hin om vervolgens een taxi naar Bangkok te regelen (de hotelmanager raadde het treintraject niet aan ) In Bangkok aangekomen hebben we onze intrek genomen in het 'mega' Montien Resort hotel vanwaar onze 16-daagse rondreis start door Noord Thailand.

We hebben dit vooraf geboekt om tijd te besparen en toch zoveel mogelijk te zien! En we hebben echt al heel veel gezien, zo zijn we de eerste dag naar het Bayoke hotel geweest met zijn 84 verdiepingen, de hoogste toren van Thailand en met een heel mooi panoramisch zicht ,dan het oude Koninklijk paleis (Vimanmek, die volledig in teakhout gebouwd is, het grootste teakhouten gebouw van de wereld) ,daarna de tempel met massieve Boeddha van 5.5 ton (Wat Traimit) en vervolgens Chinatown ,waar je allerhande lekkere dingen kunt kopen zoals gebakken vleermuizen, tijgerpenissen(wordt als medicament gebruikt).

's Avonds zijn we de stad ingetrokken om 'Bangkok Nightlife' te ontdekken. Wie ooit Bangkok gedaan heeft zal ongetwijfeld wel naar Patpong night market geweest zijn. Alles bieden ze je daar aan : nep T-shirts, nep sjakossen, nep juwelen, maar ook meisjes, ja, meisjes(14-16 jaar, denken we ) , bars waar ze als een kudde vee erotisch staan te'moven' op den toog en je krijgt om de haverklap een menu in je handen met wat je allemaal kan zien: 'banana-show', 'ping-pong-show'(neen, nie die van de massage ! ),'animal-show'...ik hoef er geen verdere uitleg bij geven, zeker?!

Jaja, Bangkok ...oriental city...the tempels, the bars the massagepalaces...

Volgende dag was totaal andere 'cultuur' hoor; de tempel met de smaragden Boeddha en het Koninklijk paleis , de Wat Arun (tempel van de dageraad) ,

de Wat Po (tempel met een liggende boeddha van 46 meter) en de bloemenmarkt met alle soorten bloemen en planten die je maar kunt denken (24/24 open).

's Avonds Thais diner met typische Thaise dans (vergelijkbaar met die van Bali ,maar het kon ons niet echt bekoren ! ) Dit alles was per boot langs de Chao Praya-rivier. Héél leuk , maar ook vermoeiend en zeker in die hitte.

17 maart, vroeg uit de veren...aan het ontbijt zaten we naast 2 chinezen ,die allesbehalve smakelijke tafelmanieren hadden...China...dat belooft !

Uitgecheckt in het hotel en richting Kanchanburi gereden . Onderweg hebben we een stop gemaakt in Damnoen Saduak waar de drijvende markt is.

Daar hadden we het weer getroffen...we moesten eerst een eindje met een bootje tot aan die markt, maar het was ondertussen beginnen watergieten (de regen laten ze daar aanmaken via vliegtuigen die een stof lossen, die dan wolken produceert,waaruit de regen dan valt,kwestie van de droogte een handje te helpen) en wij waren natuurlijk 'zeiknat', maar al bij al een aangename verfrissing en die drijvende markt was zeker de moeite waard ! Volgende stop was een markt die langs het spoor loopt er passeert daar dus 8x / dag een trein en als die trein eraan komt ,moeten alle marktkramers vlug hun spullen aan de kant schuiven , luifels inklappen om daarna alles weer terug te zetten , echt wel spectaculair om te zien, nie geweune ! (binnenkort gaan we proberen om ook enkele video's op de site te zetten en die gaan we er dan ook tussenplaatsen , met excuses voor Christoph z'n 'vaste hand' ! ) Daarna hadden we lunch in the Rose Garden met aansluitend spektakel over typische thaise gebruiken en gewoontes, was mooi en beter als de Thaise avond. Vervolgens rit verdergezet naar Kanchanaburi, bekend van de river Kwai ( wordt uitgeproken als river Kwee !) en via het hotel ,diner op een vlot langs de river Kwai benuttigd en na het eten...heb ik karaoke gezongen , ja, wie mij een beetje kent, weet dat waar er een micro in de buurt is ... daar ben ik ook !

Tot de volgende ...en iedereen bedankt (Kop kung ka/krap ) voor de reacties, doe zo voort en liefst nog meer, voor ons is dit héél leuk !

wat = tempel

ka = vrouwelijk

krap =mannelijk

Groetjes,

Magali en Christoph x

SAWASDEE (Hello !)

Voila, hier dan ons eerste bericht vanuit Thailand.

We zijn dus dinsdagnamiddag met de trein van 16u31 vertrokken richting Zaventem (met dank aan degenen die ons zijn komen uitzwaaien, de anderen moeten zich niet schuldig voelen , het zou alleen maar emotioneler geweest zijn, het was al erg genoeg om Annick in tranen te zien uitbarsten !)

Aangekomen in Zaventem hebben we de vlucht richting Kopenhagen genomen om vandaaruit op Bangkok te vliegen. Het was een heel aangename vlucht waarbij Christoph zelfs languit op 3 zetels heeft kunnen slapen, daar de vlucht niet volgeboekt was. Het eten vond ik persoonlijk niet zo lekker, maar 'who cares'...we zijne weg , hé

In Thailand aangekomen was onze eerste kennismaking, de hitte die -baf- op je neer valt. Ja , 36°, we kunnen niet klagen hé ! Hoe is het trouwens in België, nog altijd winterpret ?

Een chauffeur stond ons netjes met naambordje op te wachten en heeft ons naar een nabijgelegen hotelletje gebracht dat we vooraf geboekt hadden. Mooi, proper en vooral supervriendelijk personeel ! Eerst wat bekomen van de lange vlucht en het uurverschil en dan 's avonds iets in de buurt gaan eten (4.80 euro met drank inbegrepen voor ons 2) om dan rond 22u doodmoe in ons bed te kruipen .

3 uur >>> klaarwakker ! ja, wat doet een mens dan, surfentot 8u en kijken wat we 's anderdaags gaan doen. De beslissing om direct naar Cambodja te vertrekken was voor beiden direct uit den boze want ik was 'stikkapot' en nu nog steeds ! Dus hebben we besloten de eerste 3 dagen platte rust te nemen en met de trein naar Hua Hin te gaan (koninklijke badplaats) De trein bleek dan uiteindelijk ook geen goeie optie te zijn want we moesten nog 4 en een half uur 'tjolen' en dat zag ik dan ook weer niet zitten, dus hebben we via het hotel een goeie en snelle verbinding kunnen arrangeren: auto met chauffeur. In Hua Hin hebben we heel vlug gevonden wat we zochten, rustig hotel in het centrum aan het strand en met prachtige botanische tuin. Het is via die tuin dat we per ongeluk (via een poortje) terechtgekomen zijn bij de weduwe van de Thaise ambassadeur van Hongarije. We hebben daar een hele rondleiding gekregen in haar riante villa met de bijbehorende kiekjes van de kinderen en kleinkinderen. Blijkt dat heel dit hotel haar eigendom is en vanavond komt de 'First Lady' van Tsjechië op bezoek. Ze zijn hier dan ook het ganse resort tip top in orde aan het maken. En neen, hoe gastvrij ze ook zijn , we zijn niet uitgenodigd!

Gisterenavond hebben we dan de eerste indruk gehad van de 'thaise-way of live ': talloze eetkraampjes langs de straat,

marktjes met alles wat je maar kunt denken, 'vette' duitsers met hun veroveringen (soms degoutant !) en het ene massagesalon achter het andere, waarbij de meisjes je telkens keer weer aanspreken met : 'Madame... massage?!' Wel vanavond gaan we ervoor, de echte thaise massage met extra voetmassage...hopelijk voor Christoph zonder 'happy end' ... of hij vliegt in de separé !

Tot over enkele dagen...

Sorry, maar we missen jullie nog niet !!!

Dikke kus,

Magali en Neute xxx

Welkom op onze Reislog!

Hallo en welkom oponze reislog!

De plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waarwij onsbevinden en waarwe zijngeweest ! Meer informatie over onszelf en de reis diewij gaan maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat ? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Wezien je graag terug oponze reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter !

Leuk dat je metons meereist !

Groetjes,

Magali & Christoph