Vanuit Fish River Canyon zijn we richting Aus gereden, het was weer een prachtige rit langs de Oranjerivier ( de overkant is Zuid Afrika).

Aus zelf is niets om over naar huis te schrijven, 1 hotel , een pompstation met klein winkeltje en een paar huizen. Het eten in het hotel was dan weer lekker en ze hadden prima internetverbinding zodat we contact konden maken met het thuisfront . De volgende dag naar Lüderitz ,een kuststadje waar we dachten te kunnen genieten van zon , zee en strand .Niks was minder waar ...het leek er wel een verlaten spookstad ...en dat hebben ze daar een paar km verder in 't echt, Kolmanskop ghost town . Het was vroeger een stadje waar de eerste diamanten zijn ontdekt en zodanig uitgebreid werd met winkels , casino e.d.. Nu zijn daar geen diamanten meer te vinden en is de boel verlaten ! Langs de weg staan er overal wel borden die je eraan doen herinneren dat je door een 'sperrgebied'(diamantgebied) rijdt en zodanig niet van de weg af mag of onnodige stops maken. We zien langs de baan véél schittering in het wegdek en hopen stilletjes dat het kleine diamantjes zouden zijn, maar niks is minder waar natuurlijk Wat wel echt is , zijn de talrijke ' wild horses' die door de vlaktes rennen en soms de baan her en der oversteken. We rijden naar een view point en kunnen daar heel dicht bij die beesten komen , je moet natuurlijk op je hoede zijn , want het blijven wilde dieren. Ze weten eigenlijk nog altijd niet hoe die beesten daar gekomen zijn en hoe ze overleven ( alles is daar zo droog !), maar ze laten hen daar gerust, ze hebben er hun habitat en elk jaar komen er meer en meer bij.

Om 5:30u deze morgen opgestaan en vertrekkensklaar voor weer een lange rit richting Namibische desert met de prachtige rode duinen. Het was me weer een ritje van je welste...hobbel-de-bobbel door de gravel roads . chapeau voor Christoph, ik ben er echt niet zot van...mijn 'zeeweg-trauma' kwam zowaar telkens naar boven

( * ooit eens onze VW Beetle, total loss gereden ...door een put in het wegdek !) Maar aangekomen aan onze lodge , was het mij toch weer de moeite waard ! Mens toch, zo'n uitzicht in het oneindige...ik lig languit op ons zalig bed, te genieten van weeral een prachtige zonsondergang en mijn ventje die in de verte beestjes aan het spotten is !

Volgende dag : 'uitgeslapen' tot 7u , alhoewel we beiden al om 5u wakker waren ( dat heb je als je om 21u in je bed kruipt !) De wind waait ongelooflijk en vandaag gaan we de magische rode duinen bezoeken...als dat maar goed komt . De ranger in ons hotel stelt ons gerust en zegt dat het in Sossuvlei véél minder zal waaien , ook al ligt het maar een half uurtje daar vandaan. We wagen het er op en aangekomen aan de Sesriem informationgate

, kunnen we bijna onze wagen niet uit ...minder wind...m'n voeten ! De parkbeambte meldt ons ook dat het geen zin heeft de duinen te gaan bezoeken en ook een paar Nederlanders, die het park reeds binnen gegaan waren, verwittigen ons dat ' je geen steek voor je ogen kan zien , man !' Dus rechtsomkeer , terug naar onze lodge, een paar uurtjes relaxen en in de namiddag wagen we het er weer op ...zonder resultaat...géén rode duinen voor ons vandaag ! Morger vroeg opstaan is de boodschap en voor we verder de Namibische woestijn intrekken gaan we het nogmaals proberen...

's Avonds lekker springbok gegeten en nog wat mijn Afrikaans bijgeschaaft aan de bar...ze laggen daar allemaal in een deuk toen ik heel vlotjes zei: ' Oe mer ek van die wyn drink , oe beter ek Afrikaans praat !' ...en al zeg ik het zelf...et klonk baie goed !

Allee, 3de keer...goeie keer , zeggen ze. Bij het opstaan wist ik het onmiddelijk, vandaag wordt het weer niks met die duinen. De wind had heel de nacht als een gek tekeergegaan en ik ben zelfs wakker geworden van de kou !( had deze keer geen warmwaterpülle gekregen ) Dit was onze laatse kans om de duinen te zien en we moesten het er op wagen . Van aan de gate is het nog zo'n 70 km naar de mooiste duinen , de eerste 40 km gingen goed, winderig , maar het ging...maar dan...dan zijn we terecht gekomen in een ware 'Desert Storm'...mens toch, nie geweune !

Je kon dus geen steek meer zien , het zand gierde om onze wagen en ik vond het echt akelig. Van stilstaan was er geen sprake want je kon de weg niet af en je moest doorrijden want er waren auto's achter je. Dus Christophje aan 5/u verdergereden tot we aan een parking kwamen , waar we op adem konden komen en ik verzeker je , mijn hart klopte in m'n keel ! Na een halfuurtje zijn we aan de terugweg begonnen , want we dachten dat het beter was...niet dus ...ik heb mijn zetel plat gelegd en de ogen gesloten...dit vond ik echt niet leuk !!! Christoph heeft het toch maar weer gedaan hé, moest ik gereden hebben , ik zat rechtsstreeks de woestijn in ! De mooiste duinen(kunnen tot 320m hoog zijn) hebben we dus niet kunnen zien , maar in het begin waren er wel nog enkele waar we dan toch nog leuke foto's hebben kunnen maken...het zand in oren, neus en mond moesten we erbij nemen

Vervolgens hebben we onze lange rit verder gezet door de woestijn, langs erbarmelijke wegen (waarom heb ik toch geen jeep gehuurd ?) maar met prachtige zichten.Om 17u zijn we dan doodmoe, volledig onder zand en stof in Swakopmund aangekomen. Vooraleer ik mij kon douchen heb ik de reistassen volledig mogen leeghalen en uitkuisen want ook daar had het zand z'n weg gevonden.Swakopmund is de belangrijkste kuststad van Namibië , het ligt tussen de Namib desert en de atlantische oceaan ,gezellig maar vooral veel duitse invloeden en architectuur. Daar hebben we ook gaan informeren om te wisselen van auto maar het kon niet zijn , hadden geen jeeps meer beschikbaar.

' s Morgens bij het ontbijt had ik een spontane huilbui ,Christoph wist niet wat er gebeurde...maar er speelde een liedje van Barbara Streisand en dat bracht herinneringen uit mijn jeugd naar boven, hoe mijn moeder dat liedje altijd meezong...ik was een beetje emo...en miste weer iedereen die me lief was ! Maar verder die dag nog genoten van sauna , manicure en wandeling langs het strand in badjas (ons hotel lag vlak aan zee) ,

leuke foto's gemaakt van de talrijke witte pelikanen ,de was gaan laten doen en 's avonds genoten van een lekker hapje en drankje in Kuckie's bar.

Na anderhalve dag nietsdoen, onze tocht ( met een proper gewassen wagen) verder gezet richting Twijfelfontein. Langs ons traject zijn we tal van kleine stalletjes gepasseerd waar kinderen spelen en himbavrouwen allerlei zelfgemaakte sieraden proberen te verkopen.

Ik stop graag eens om de kinderen lekstokken of snoepjes te geven (dat heb ik altijd voldoende in voorraad mee), maar jammer voor de verkoopsters...aan mij gaan ze niet rijk worden , moest ik overal van die prularia kopen...

Aangekomen in de Twijfelfontein Country lodge kregen we te horen dat we de VIP -villa met privézwembad ter beschikking kregen...waar hadden we dat verdiend ? Het was eigenlijk een vergiftigd geschenk want het was er vuil , vies en vettig :-) Maar het was mega-groot en de pool zijn ze nog komen kuisen , chance dat het maar voor 1 nacht was. In Twijfelfontein zijn we naar de belangrijkste site geweest (Namibië's enigste world heritage site,ze noemen het ook de grootste openlucht art gallery) namelijk de Rock Engravings, deze zijn zo'n 6000 jaar oud.

Het was mooi , maar het heeft ons enigzins teleurgesteld, we hadden er meer van verwacht...

13 augustus. Vandaag trekken we voor 2 dagen naar Opuwo, zo'n 50 km van de Angoolse grens én de streek waar de himbavolkeren wonen ( er wonen ook nog Damas en Namas en andere , maar de Himbas zijn toch wel de gekendste ) En wat een zalige rit was het , geen gravelroad , maar een echte weg zonder hindernissen ! (behalve dat ik serieuze krampen had en m'n grote behoefte daar in the middle of nowhere heb moeten doen...bang rondkijkend of er geen bushmen mij te pakken zou nemen :-)

De Himba's ...dat was schitterend !

Toen we daar aankwamen in dat himbadorp zaten daar 3 vrouwen en het stamhoofd .Wij dachten ...is dat alles wat we gaan zien , maar hoe langer , hoe meer ze van alle kanten kwamen.... We mochten vrij foto's nemen , in hun hutjes gaan en de gids gaf een woordje uitleg over hun cultuur, zo vernamen we dat het opperhoofd zo'n 8 à 9 vrouwen heeft ( want minder ben je een arme man) en dat de vrouwen zo'n 8 à 10 kinderen moet baren ( want anders ben je géén vrouw !) . Hun onderste 4 tanden worden getrokken ( heeft iets met de slavernij van vroeger te maken en is nu een traditie geworden ). Per dag smeren ze zich 2x in met een mengels van rode steen (verpulverd) en een soort gekarnde melk .(dit als bescherming voor de zon , de insecten en voor hun verzorging , want ze gebruiken nooit water om hen te wassen.) Hun parfumeren doen ze dan weer op een speciale manier , ze maken een vuurtje , smijten daar kruiden op en gaan dan boven de rook met hun oksels hangen ...geef mij maar mijn deoroller !

Elke keer we een foto maakten wilden ze deze zien en begonnen ze te lachen met hun eigen ... wat heel grappig was , was toen Christoph hen een filmpje toonde die hij met de I-pod had gemaakt...ze begrepen niet dat dat kleine ding , bewegende beelden kon maken !

Na de rondleiding kwam natuurlijk de verkoop van poppetjes en sieraden aan de gang en nadat de kindjes allemaal snoepjes van mij hadden gekregen hebben ze nog een mooi dansje voor ons gedaan...Het jammere was dat we met zo'n grote groep waren (dit kan je niet zonder gids doen , we zouden het dorp nooit vinden ...en met onze wagen er nooit geraken!), iedereen wil foto's nemen en loopt een beetje in elkaars weg en je hebt maar 2u. Moesten we er alleen geweest zijn , dan had ik er nog een beetje gebleven om te babbelen...alhoewel we elkaar niet verstaan !

Volgende bestemming : Etoscha National Parc

,een wildreservaat van zo'n 22000 km². Weer een ritje van van 6u , met de nodige hindernissen van mijnentwege dan...de buikrampen zijn er niet beter op geworden en als je een 200 km moet rijden vooraleer je iets tegen komt...dan is stoppen-langs-de-kant de boodschap en in de vrije natuur je gang gaan, goed rond je kijken of er geen schorpioen of slang in je omgeving zit ! Als we aankomen in onze campsite besluiten we eerst wat te relaxen , voor de 1 ste keer sinds de aanvang naar Afrika haal ik mijn bikini uit en strijk ik me neer aan het zwembad...zalig ! De I-pod wordt aangezet en ik geniet van de artiesten die in m'n oren klinken, Black Eyed Peas, Deep Purple, Tears for Fears, Dire Straits...het is een uitgebreide mix...en dan komt Michael Jackson met 'the man in the mirror'...ik voel de traantjes m'n ooghoeken vullen (verdomme , wat ben ik de laatste tijd overgevoelig !) en denk aan alle arme kindjes die ik hier al gezien heb, die waarschijnlijk nooit verder dan hun dorp gaan komen ... en aan Michael zelf, ja denk wat jullie willen ...ik ben met z'n songs opgegroeid...ik ben fan...en now he's gone...

In Etoscha hebben wedus allerlei wild kunnen zien, je kan daar zelf met de wagen rondrijden (je mag natuurlijk niet uitstappen ) en post vatten aan een waterhole om de dieren te zien drinken. Aan 1 waterhole stonden er honderden zebra's , springbokjes, wildebeest, giraffen, gemsbokken,struisvogels...echt overweldigend om te zien ...prachtig !

We hebben er zeker een uur gestaan om alles goed af te schieten.Voor het groot wild hebben we toch wel wat moeten rondrijden en het resultaat was niet te vet! Slechts 1 zwarte neushoorn , 2 leeuwen en 1 leeuwin en een stuk of acht olifanten. Jammer geen cheeta's of luipaarden. Toen we bijna aan de andere kant van het park waren ( we hebben dat in 2 dagen gedaan) zagen we een mastodont van een olifant (bull), we deden onze motor uit om het dier goed te bekijken want het stond heel dicht bij ons tussen de struiken...en dan wilden we wegrijden en ...de motor startte niet meer , pfff, we keken elkaar aan en vonden dit zeker niet het geschikste moment noch de geschikste plaats om in panne te staan...met dat ongelooflijk kolosaal beest op de achtergrond ! Er kwam al snel een jeep met 2 Nederlanders to the rescue maar die konden ons persoonlijk niet helpen , dus gingen ze naar de gate hulp halen (zo'n 25 km verder). Daar zaten we dan met de olifant (die ondertussen nog braafjes van de bomen aan het eten was)...we moesten onmiddelijk denken aan onze vrienden die ooit eens in Kenia door een olifant aangevallen waren ! Na een 10 min probeerde Christoph het nogmaals...en hij startte, we waren gered...daaag olifant ! Die avond hebben we zalig geslapen, na een lekkere douche en een culinair diner...met in de verte de geluiden van het vele wild en waarschijnlijk ook van onze dumbo :-)

Van het wildpark naar de Caprivi , dit is een smalle strook helemaal in het noordoosten van Namibië.Het grenst aan Angola, Botswana en Zimbabwe.Hier geen verlaten wegen maar ongelooflijk veel rieten dorpjes , de mensen zijn er ook heel anders , veel donkerder van huidskleur en het is er echt arm.Iemand die hier werk heeft (51 %werkloosheid ) verdient zo'n 80 euro / maand ! Ze hebben er geen elektriciteit of stromend water, constant zie je vrouwen en kinderen met bidons en flessen

water sleuren die ze uit de rivier gaan halen en waarvoor ze toch enkele uren onderweg zijn...erg.... Natuurlijk kan ik het niet laten om bij een groepje kinderen te stoppen om'sweets' uit te delen...die kinderen waren dolgelukkig, maar wat waren ze vuil en stonken ze... verschrikkelijk , weeral worden we met de harde realiteit geconfronteerd, dit is echt Afrika ! En wij komen nadien weer aan in onze 5* lodge...goh...shame on us...ik weet het maar wij zijn die luxe nu eenmaal gewend.Maar het zet je wel aan het denken...

In onze lodge kwamen we een streekgenoot van het Kortrijkse tegen, hij was de plaatsvervangendmanager en woont al zo'n 8 jaar in Nambië. Toffe kerel en hij heeft ons 's avonds meegenomen naar de buren (een camping met toffe bar) voor een drankje...een paar drankjes , zeg maar.

Ja , 't was lang geleden dat we nog eens doorgezakt hadden en voor de eerste keer sinds lange tijd, zaten we na twaalf uur in ons bed...helemaal tipsy van de brandewijn met cola en jagermeisters !

De volgende dag zijn we op en af naar Botswana gereden (lag maar 14 km verder), hebben we daar wat rondgetoerd, gestopt bij de kindjes natuurlijk ,

naar de supermarkt geweest en zo weer in een andere munteenheid betaald en hebben we weer stempels bij in ons paspoort...42 ondertussen en het is nog maar een nieuwe van vorig jaar toen we naar Amerika vertrokken zijn. Dat begint al te tellen , hé...

Op de laatste dag van onze rondreis door Namibië hebben we nog halt gehouden aan the Cheeta Conservation Fund: dit is een opvangplaats voor cheeta's die gewond of als puppie binnengebracht zijn . Ze hebben ook een speciaal programma om met the farmers samen te werken die de cheeta's willen vangen (ergens begrijpelijk want de boeren hun dieren zijn hun inkomsten). Het was een hele educatieve rondleiding en ook de toer met de jeep door het reservaat was top ...cheetas zijn prachtige beesten ,

het snelste zoogdier ter wereld maar toch zo kwetsbaar tegenover andere roofdieren omdat ze niet sterk genoeg zijn.

En dan na 24 dagen rondtrekken door gans Namibië ( iedereen die Namibië wil bezoeken, moet weten dat je héél wat uurtjes 'on the road' bent ) is er tijd voor ontspanning in de hoofdstad Windhoek...alhoewel we hebben een grote gevangenis gezien...misschien gaan we die wel eens bezoeken...beroepsmisvorming hé :-)

Bezoek aan Windhoek Central Prison.

Nu we toch een paar dagen te spenderen hadden in Windhoek, hebben we maar besloten om es een bezoekje te brengen aan Windhoek Central Prison. Eerst hebben we een aanvraag gedaan op het 'Ministry of Safety and Security'. Samen met een schriftelijke aanvraag (eenvoudige vraagstelling aan..) en een kopie van onze tewerkstellingsattesten, om de volgende dag al een bezoek te brengen, dienden we te wachten op een antwoord. Ongelooflijk maar waar, nog geen twee uur later was diene permit al goedgekeurd en mochten we die komen ophalen, getekend door de Commissioner-General from the Namibian Correctional Service himself, Mr. E. Shikengo. Probeer dat maar eens te flikken in den Belgique...

Zogezegd, zo gedaan, de volgende morgen gepasseerd bij de Commissioner-General om onze permit op te halen en dan te vertrekken naar de Prison. Daar aangekomen, mochten we de dienstingang inrijden tot aan de gevangenis zelf.

De bezoekers aldaar, hebben er blijkbaar toch een wandeling voor over van een 1O minuten om vanaan de gate tot aan dat gevang te geraken. We werden er vriendelijk onthaald door de Acting Officer in Charge (deputy commissioner), die ons naar de bureau bracht van de commissioner (directeur) van de gevangenis. Een warme welkom van de directeur, die een korte uitleg gaf over zijn instelling en ons vroeg wat we allemaal wilden zien. Alles wilden we zien en alles hebben we gezien, inclusief een vrijlating. We kregen eerst een rondleiding in de medische afdeling. De mensen die er werken, hebben weliswaar allemaal goede intenties om de zieken en hulpbehoevenden te verzorgen, maar de middelen zijn enorm beperkt. Je moet ook goe weten, dat er die dag 72 gedetineerden op uithaling waren naar het hospitaal om hun HIV medicatie te krijgen. Kan je je dat voorstellen zeg... ??? Andere gebruikelijke medicatie is voorhanden, in beperkte mate, doch deze medicatie kan men niet krijgen in de instelling, hupla allemaal een paar bussen ingepropt en aanzetten maar, met een hele horde guards, wat tot gevolg heeft dat er voor een paar uurkes een serieus tekort is aan personeel. Daarna ging het richting units.

De gevangenis heeft 4 verschillende regimes : Minimum ; Low Medium ; Medium en High Security. (een totaal van +/-1500 gedetineerden en maar 500 man personeel, administratie inbegrepen !) We hebben ze alle vier bezocht, doch de High Security, hebben ze juist de deur van de unit opengedaan. Binnen zijn we niet geweest, want de hele meute stond aan de deur van diene unit, ontevreden omdat ze nog geen water hadden gehad (het was ondertussen al 11 uur) en er wilde eentje telefoneren. Jongens toch, er zat daar 109 man binnen en tussen ons en die uitgelaten bende, één cipier en één captain. Dat was even een moment van ongemak zenne, dan zijt ge op uw hoede. Hupla, deur terug toe en naar de werkplaatsen. Een beetje hetzelfde als bij ons, een smidse, schrijnwerkerij, electriciteitsafdeling en... een garage. Het stond er vol met auto's om te herstellen, te spuiten enzovoort. We vroegen hen wie zo al zijn auto naar hier bracht... ongelooflijk, er werden politieauto's, overheidsauto's, gewone mensen en... het gevangenispersoneel kon er ook zijn auto brengen... :) We zijn er ook tot op het dak geweest om een totaal overzicht van de gevangenis te hebben...in Brugge zie ik da nog nie gebeuren !

Het was echt de moeite en de rondleiding heeft toch zo'n 2 en een half uur geduurd...ook al hadden ze personeel tekort !

Nu voor zover mijn bijdrage, ik ga hier niet te veel over vertellen want je ziet...dan ben je een jaar in loopbaanonderbreking en ga je op een ander de gevangenis gaan bezoeken :-) Grts, Neute.

Voila, ik weet het , het was weer een beetje wachten op het nieuwe verhaal maar we hebben héél weinig internetverbinding gehad en ... so little time, echt waar...het is niet te onderschatten hoe vermoeiend het reizen is, we hebben in Namibië alleen al er 6683km opzitten en ik val hier telkens rond 21u als een blok in slaap en we hebben véél tevéél foto's om te selecteren voor het verhaal en daar kruipt dus het meeste tijd in...dus volgende keer een verhaal zonder foto's (ik heb ook geen fotokrediet meer) ...ok?!

Aja, ondertussen zitten we al terug in Zuid Afrika ! We zijn terug geland in Jo'burg, wagen gehuurd en onmiddelijk vertrokken... hebben al overnacht in Bloemfontein, Graaff Reinet en zitten nu in Knysna (ligt aan de zee en is bekend voor zijn oesters)... en 't scheelt hier ' e veste' van temperatuur...in de negatieve zin dan, maar mijn ventje gaat me wel warm houden :-)

Tot later, dikke kus allemaal xxx