Aan iedereen prettige feestdagen en een gelukkig nieuwjaar van ons allen toegewenst !

27 november . Er verschijnt een grote glimlach op mijn gezicht als ik bedenk hoe ik hier nu momenteel een deel van ons Ozzie-avontuur (2) zit te typen...op een parking aan Kata Tjuta ( de olga's, een rotsformatie bestaande uit verschillende hoofden en op een 50 km van Uluru of Ayers Rock, het red centre van Australie) in mn campingstoeltje voor de mobilhome en mét ...vliegnetje aan ! De vliegen zijn hier echt een pest , ze kruipen in je oren , mond, neusgaten en zelfs in je ogen...het is verschrikkelijk ! Eerst vonden we mensen met een vliegnetje over hun hoofd belachelijk, maar algauw hebben we er allemaal eentje aangeschaft, want het is dus echt niet te doen, om zot van te worden !

Ik heb een paar uur de tijd om mijn verhaal een beetje bij te werken want de mannen zijn de' valley of the winds' hiking gaan doen ( een trektocht van een kleine 8 km, maar met een paar beklimmingen) De vrouwen zijn dus lekker bij de camper gebleven,

ja Annick kan niks anders met haar gebroken voet en rolstoel en ikzelf heb mij gisteren een beetje teveel geforceerd tijdens de' Kings Canyon' hiking, niet dat deze zo moeilijk en zwaar was voor een normaal persoon , maar ik met mijn superslechte rug heb toch weeral eens goed de pijn ondervonden van het vele op en neer gaan over de rotsblokken. Maar het was meer dan de moeite waard... Kings Canyon is prachtig...maar waarschijnlijk nog veel mooier als het een stralende dag is, want daar hadden we weer de pech...regen ! Ook 's morgens was er een kleine tegenslag , waar we eigenlijk goed hebben kunnen om lachen...iedereen fris en monter uit de veren om 4u30, want we gingen de sunrise gaan bekijken...om 5u15 waren we ter plaatse en waren we allen er klaar voor , 1 probleem... we stonden op de sunset look -out !!! :) Verkeerde kant dus , maar we hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om lekker op het gemak te ontbijten...met de vele vieze, vuile, vliegen om ons heen ...grrr...kill, kill, kill !!!

Met Annick gaat het ondertussen elke dag een beetje beter, ze kan al op haar voet steunen , maar om te wandelen heeft ze toch nog haar krukken nodig en dit kan ze dan ook niet lang vol houden (vroeger , weinig spinazie gegeten hé en zodoende geen kracht in haar armen !) dus is een rolstoel voorlopig nog de beste oplossing, maar die zijn niet overal voorhanden en men kan daar geen bergen mee beklimmen hé (Rieno, aan de andere kant, is een echte popey aan 't worden van die rolstoel te duwen :))

In Alice Springs is er ook iets héél bizaars gebeurd met een Aboriginal en Annick...ik was er niet bij en kan alleen maar haar verhaal doen... we hadden ons opgesplitst om de stad te verkennen, ( dit doen we regelmatig en we spreken dan op een bepaald uur terug af of roepen elkaar via de walkie talkie op)

Na anderhalf uur hoor ik Annick oproepen over de walkie met de vraag waar we waren en bleek dat we eigenlijk heel dicht bij elkaar in de buurt waren, we vinden elkaar terug en ze zegt: ' Nu moet je eens kijken ...' Wat gebeurd er... ze staat recht uit haar rolstoel en loopt op haar voet rond ( ze kon er toen nog absoluut niet op steunen !) Mijn mond valt open van verbazing en ze doet mij haar verhaal... Een aboriginal was recht op haar afgestapt en is haar been en voet beginnen aanraken en andere rare dingen beginnen doen, Rieno wou met de rolstoel vlug wegrijden maar een andere aboriginal zei;' no wait , he good doctor !' De' toverdokter' ging dan onder zijn t-Shirt , wreef over zijn buik en dan terug over Annick haar voet...en plots was zijn hand heel in bloed... A & R zijn dan vlug een shoppingscenter binnengegaan want het was allemaal een beetje akelig en de man riep hen nog na dat ze moest rechtstaan en dat ze ging kunnen wandelen... na enkele minuten ondervond Annick niks meer van last of pijn aan haar voeten en kon ze rechtstaan...wij stonden daar allemaal met onze mond wagenwijd open van verbazing en hadden schrik dat ze op de 1 of andere manier betoverd was...de betovering heeft niet lang geduurd, enkele uren later was het over en kon ze er terug niet meer opstaan , maar het is wel sedert die dag dat het alsmaar vlugger, beter en beter wordt...dankzij de wonderdokter ?!

Onze indrukken over aboriginals zijn eigenlijk niet zo positief, ze zijn echt een lelijk volk die allemaal op elkaar lijken,ze roepen, ze stinken en ze drinken en zijn héél afstandelijk tegenover een ander ras...dit is absoluut geen rascistische opmerking , maar mijn eigen oordeel en inderdaad ze zijn niet allemaal zo , maar in Alice Springs was het echt erg !

In Alice hebben we de motorhome opgehaald waar we de volgende 3 weken mee rondtrekken door midden -en zuid Australë, ons rijdend hotel op wielen...weliswaar een beetje kleiner dan een paar jaar geleden in de States. Toen hadden we een mobilhome van bijna 10 meter mét slideout, nu is hij amper 7m en heeft geen afgesloten slaapkamer, enkel een cab-over (slaapplaats boven de stuurcabine) en een diningarea die omgetoverd wordt tot 2 pers.bed...dit wordt de slaapplaats voor onze invalide !

We hebben ook een bezoekje gebracht aan The Royal Flying Doctors ( wie herrinnert er zich de serie nog ?) Wel, ze bestaan dus echt en zijn van grote onschatbare waarde voor dit desolaat gebied...we hebben een mooie uitleg gekregen en konden dan een kijkje nemen in het museum en de mannen hebben er een vliegtuig geland ...met de flightsimulator !

En nu ga ik terug naar binnen in de camper, verse tonijnsalade maken voor de mannen die straks moe en uitgeput gaan terug keren van hun hiking en ik moet hier weg want ik ga een moord plegen ...op een paar honderd vliegen ....grrrr !!!

Uluru of Ayers Rock,

een magische rots die midden uit het niets verschijnt , hij is 348 m hoog en 3.6km lang, een wandeling rond het hele rood gesteente is ongeveer een goeie 10 Km of zo'n 3,5u wandelen, ikzelf ben aan de wandeling begonnen maar na ongeveer 3 km ben ik mn kar gekeerd( nog altijd last van rug en heupen), dus heb er maar zes gedaan ,maar Christoph en Rieno mét Annick in de rolstoel hebben hem helemaal rond gelopen ( chapeau voor Rieno...in zo'n 35° die rolstoel constant voortduwen !)

We hebben er ook de sunrise en sunset meegemaakt , mooi , maar het is natuurlijk een toeristische attractie en het krioelt dan ook van 't volk hé ...maar het blijft iets magisch hebben, voor de aboriginals is dit heilig land en als je ook maar iets ervan wegneemt ( zand, steentje, plantje ) dan hangt er een vloek boven je...dus, wij die overal steentjes meenemen...hier niet hoor !

Na 3 dagen het rood gebergte (de ozzies vinden er niks speciaals aan ...ze zeggen...it's just a rock...wij vonden het ...whauw !) te aanschouwen hielden we het voor bekeken en zijn we zuidwaarts gereden door de outback...eindeloze lange wegen waar je tot aan de horizon kan kijken, een beetje vergelijkbaar met Namibië, met het enige verschil hier kom je binnen het uur nog af en toe een roadtrain of collega's motorhometoeristen tegen wat in Afrika niet het geval was ! Na een uur of zes rijden zijn we in the middle of nowhere gestopt om op een reststop te overnachten. Prachtige zonsondergang hebben we daar gezien, waarna de hemel dan in prachtige kleuren oplichtte om vervolgens in de pikdonkere duisternis een miljoen aan sterren naar voor bracht ! PRACHTIG ! We voelden ons zo in een decor van zo'n sneeuwschuddertje ( ken je nog wel van uit de kindertijd ?!) ...van aan de horizon links, rechts, hoe je je ook draaide of keerde...sterren...schitterend !

De morgenstond heeft goud in de mond en zodoende na een heerlijke nacht onder de sterrenhemel door gereden naar Cooper Pedy. Dit is een actief opaalmijnstadje waar de meeste huizen onder de grond zijn gebouwd, kwestie van een beetje verkoeling te hebben want het is er meestal bloedheet ! Je kan daar een permit voor 1 dag kopen waar je dan als toerist kan gaan delven op sites die reeds uitgedolven zijn maar waar er soms toch nog 1 of andere lucky bastard een steen van serieuze waarde weet uit te halen. De dollartekens verschenen weeral in Neute's ogen en hij zag het weeral helemaal zitten en droomde daarbij stilletjes van die ene steen die hem een ferme smak geld ging opbrengen, want opaal kost dus massa's geld, ik ben daar echt van verschoten. Er zitten mooie exemplaren tussen , maar zou daar toch nooit mijn geld kunnen aan geven...ik boek er liever nog een reisje mee :)

Van delven is er niks van in huis gekomen ...too hot ! ...maar we zijn wel zo'n ondergronds huis gaan bezoeken die nog door drie dames is uitgedolven geweest...heel mooi gedaan moet ik zeggen, maar zou daar toch niet willen wonen...je ziet niet veel van de buitenwereld hé :)

Na een nacht hadden we het daar ook gezien en zijn we via nog 1 tussenstop in Port Augusta terecht gekomen in South Australia, meer bepaald , de kust van Adelaide. Daar zijn we 3 nachten op een megacamping blijven staan en konden zo met de shuttlebus een uitstap maken naar Glenelg, een mooi kuststadje op 20 km van Adelaide.Wij zijn er via een mooie strandwandeling naartoe geweest...ons invalideke met het busje natuurlijk :)

Nog een paar dagen en het einde van de camper is in zicht en ik moet eerlijk zijn...het zal niks te vroeg zijn, heb al een paar dagen slecht geslapen op dat matrasje vanboven, de ruimte wordt me te klein , ik wil wat privacy, snak naar een beetje rust ( iedereen lacht hiermee...reeds een jaar bijna niet moeten werken,

maar ik verzeker je , van het één naar het ander reizen ...kruipt op den duur in je kleren hoor !) en zodoende ben ik een beetje ambetant tegenover manlief en onze reiskompanen...maar wie mij kent weet dat dit niet lang duurt en de volgende dag...is een nieuwe dag !

We hebben nog overnacht in Victor Harbor, zijn de volgende dag naar een park gereden waar je o.a. Koala's kon zien en vasthouden

,ik ben in de camper gebleven voor mijn 'me-time' en verder aan mijn verhaal te werken , de rest is het park gaan bezoeken en het is dan ongelooflijk beginnen gieten , stormen en bliksemen...daar zat ik helemaal alleen en verlaten op een lege parking met de bliksem héél dicht bij me ...ik was eigenlijk niet zo op mijn gemak , maar Christophke is vroegtijdig teruggekomen om me te beschermen :) Die avond zijn we nog op een verlaten camping terechtgekomen, geen electriciteit, regen en storm, maar wél goeie flessen wijn én internetverbinding !

We hadden de smaak van de wijn te pakken en dus zijn we de volgende dag naar de Barosso Valley gereden waar we de wijngaard van Jacob's Creek

zijn gaan bezoeken.(met een Jacobs in ons reisgezelschap moesten we die er wel uitpikken hé !) Ze hebben er een prachtig visitorscenter met restaurant én degustatieruimte , waar we natuurlijk al de verschillende soorten hebben geproefd !:) Met onze voorraad wijn op zak zijn we verder gereden naar Murray Bridge. We gingen eerst nog een ander rivierstadje aandoen maar door de zware regenval van de laatste dagen was de Murrayriver uit haar oevers getreden en was er een deel van de baan weg ( waar waren we dat nog tegengekomen? ...Kreta...maar zo erg was het gelukkig niet )

De laatse dag van de mobilhome hebben we overnacht op een camping rond Adelaide waar een vriendelijke gast uit het Roeselaarse goeiedag kwam zeggen, hij was samen met zijn vriendin bijna een jaar aan het rondtoeren in Australië...met de tent ...chapeau ...niet voor mij, maar die mensen waren 15 jaar jonger als ik, dus kan je nog meer tegen een stootje hé.

Alles ingepakt, camper uitgekuist, de restjes van confituur, boter, afwasproduct,e.d. weggegeven aan het Belgisch koppel en hup vertrokken voor 3 nachten downtown Adelaide...in een luxe appartement met een echt bed ! De wasmachine draait op volle toeren want we moeten weer dringend propere kleren hebben (alhoewel we weeral veel teveel mee hebben !) voor de verderzetting van onze reis naar... weten we nog niet. Van hieruit hebben we nog niets gepland, we zijn alle 4 van 1 ding overtuigd...we willen zon ,zee en relaxen...

West Australië wordt een optie , maar daar kampen ze met immense droogte en waterschaarste , kennen ze geen luxe hotels of resorts...schrappen dus . Fiji en Vanuatu spelen ook al een eindje in ons hoofd , maar daar is het regenseizoen...wordt geschrapt...een cruise vanuit Sydney naar Nieuw Caledonia passeert ook de revue , maar het schip zelf staat mij niet aan ( ben meer gewoon hé!) Opnieuw naar de whitsunday-islands gaan lijkt mij ook erg interessant maar daar zijn er momenteel overstromingen dus dat wordt ook niks...uiteindelijk valt onze keuze op ...Bali .

Ja, voor ons wordt dit de derde keer , maar prijs/kwaliteit komt dit het beste eruit. Voila, we slaan aan het surfen en algauw zijn vlucht en , hmm,luxe 2 bedroom villa geboekt...ik verlang ernaar ...

13 december . Aangekomen in Bali en we herinneren ons direct weer hoe vochtig het hier is...de hitte valt op je en zonder ook maar iets te moeten doen , parelen de zweetdruppels op je voorhoofd en bovenlip ! Er staat een vriendelijke Balinees op de luchthaven te wachten met het 'Christoph Note 'bordje

, de valiezen worden in de shuttlebus geladen en weg zijn we naar de droomvilla om te relaxen en heerlijk niks te doen ... en mooi is het er wel hoor...een villa met opp van 300 m³ met swimmingpool van 20 meter.'s Morgens komen er een kok en meid je ontbijt klaarmaken ...ja, we worden verwend ! Ook op de eerste avond was het echte Belgische verwennerij, we zijn terug naar het restaurant Manneken Pis geweest ( zie verhaal van mei in Bali !) de mannen hebben er stoofvlees met frietjes en verse mayonnaise gegeten , Annick wortelpuree met worst en ikzelf een heerlijke vol au vent...mmmhhhmmm , dat was lekker ! We hebben meteen terug voor 2 avonden verder in de week geboekt !

Wat er ook zo zalig is aan Bali , dat zijn de massages hé...wat anders dan het 'wrijven' van bij ons...hier wordt je van top tot teen 'gekneed' en aan hele democratische prijzen ! Voor de prijs van 1 massage in Belgie van een anderhalf uur , krijg je er hier zeker 6 voor in de plaats !!! Dus maken we daar gretig gebruik van ...

We hebben met z'n allen een skootertje gehuurd waarmee we lekker konden rondtoeren , stoppen aan een verlaten strandje, genieten van een lekkere nasi goreng in een simpele warung (= lokaal restaurant) voor amper 2 euro en 's avonds de bars mee konden afschuimen :)

Natuurlijk zijn we beroepshalve (erg hé !) weer een gevangenis gaan bezoeken

... normaal gezien was het voorzien om in Adelaide een high securtiy prison te gaan bezoeken maar doordat Annick nog niet helemaal zonder krukken kon gaan, hebben we dit moeten afzeggen. Hier in Bali is er een heel bekende gevangenis van Kerobokan waar heel wat buitenlanders gevangen zitten , oa de broer van Gordon Ramsey (de welbekende topchef ) en Schapelle Corby , een Australische die 20 jaar gekregen heeft en waar er een heel mediacircus in Australië door is ontstaan. Ik ben sedert het begin van onze reis naar Australië gefascineerd geraakt door deze vrouw daar ik in de luchthaven van Schiphol een boek van haar gekocht heb ' Bali Bajes '. Daarin doet ze haar verhaal hoe ze naar Bali op vakantie ging om haar zus te bezoeken en hoe ze opgepakt is in de luchthaven van Denpasar doordat ze 4 kilo drugs in haar boardbag gevonden hadden .Waar zij helemaal niks van wist en mee te maken had ... zo beschrijft zij het toch in haar boek ! Het boek las als een trein en was in 2 dagen uitgelezen, ook Annick raakte in de ban van Schapelle en gedurende onze rondreis in Australië vroegen we ons dikwijls af hoe het zou zijn met Schapelle daar in die vreselijke gevangenis van Bali ... als we met de 'ozzies' over haar praatten , zei iedereen ons dat ze ' guilty as hell ' is ! Daar ging ons geloof in een onschuldige !!!

Maar Christoph heeft hier in de welgevreesde Kerobokan prison een rondleiding kunnen versieren...misschien gaan we wel Schapelle zien ?!

Christoph vertelt jullie hoe het bezoek is verlopen :

Bezoek aan de gevangenis 'LAPAS DENPASAR' ofwel Kerobokan prison.

17 december : Ik laat mijn reisgezelschap achter en ga met mijn gehuurd scootertje, op zoek naar de

beruchte gevangenis Lapas Denpasar in Kerobokan. Ik kom eraan rond +/- 17 pm en vraag of ik de governor kan spreken. Tuurlijk..., vrijdagavond... de governor is naar huis en komt pas de maandag terug om 9 uur. De gevangenis ligt pal midden in de woonwijk Kerobokan, hoeveel boeken hier al overgeschreven zijn...

20 december : Twee dagen later, ik weet dat number one aanwezig zal zijn, trek mijn stoute schoenen aan en ga terug naar Lapas Denpasar. Aangekomen stap ik op de eerste de beste bewaker af en vraag hem om the governor te spreken. Antwoord : today not possible, on monday no visit. Hij had niet begrepen dat ik voor de governor kwam en ik maar proberen uit te leggen dat ik niet op bezoek kwam voor een gedetineerde, maar dat ik samen met nog drie andere personen een rondleiding wil krijgen in de gevangenis. Er komen nog enkele bewakers bij en ik krijg de indruk dat ze me buiten willen werken en... op dat moment komt er een kloeke vent binnen met een ander kleurtje van uniform met sterren op de schouders van zijn leren jekkie... Ik doe alsof ik enorm enthousiast ben en stel me voor. Ik leg hem uit wat ik wilde en hij zegt me doodleuk dat hij naar de office zou gaan van Governor Siswanto, hij neemt mijn paspoort en tewerkstellingsattest mee en verdwijnt. Twee minuten later komt hij met een brede glimlach terug en vraagt waar de drie anderen zijn... Ik vertel hem dat ze in de villa aan het wachten zijn. 'Go and get them, we will wait for you. You can meet the governor and will have a walk in the prison.' Ik vlieg met mijn scooterke gezwind richting Seminyak om het nieuws mede te delen.

Een uurtje later staan we alle vier aan de gate en worden we opgewacht door de vent met sterrekes op zijn schouders, we worden naar binnengeleid, geen controle, enkel onze fototoestellen en mobieltjes moeten we afgeven en gingen dan rechtstreeks den bureau binnen van de governor. Ik kan jullie verzekeren, de directeur in de gevangenis van Brugge, kan alleen maar dromen van zo'n bureau om nog maar te zwijgen van de camerabeelden, die er te bewonderen zijn... in kleur en uitermate zuiver van beeld en van heel het complex, tot in de cellenblokken toe.

Er wordt een tolk bijgehaald want de governor spreekt geen woord engels. Hij laat ons weten, hoe oud de gevangenis is, welke categoriën gedetineerden er zitten, spreekt over de overbevolking en vraagt hoe het in het Belgenland er aan toegaat. De governor wordt geflankeerd door een paar hogergeplaatsen, die naar de tolk zitten te luisteren en af en toe eens ja knikken dan weer nee knikken en af en toe eens een lachje, je kent dat wel hé... terwijl een andere constant zit foto's te nemen van ons. Jongens toch, jongens toch. Als de governor zich excuseert omdat hij naar een vergadering moet, vragen we hem of we onze fototoestellen mogen terugkrijgen, omdat we nog een foto van hem willen hebben.

Geen probleem, een bewaker gaat onze toestellen halen en er worden nog een paar kiekjes genomen van het hele gezelschap. De governor laat ons nog weten dat we onder begeleiding de hele gevangenis mogen bezoeken, vrouwenafdeling, mannenafdelingen en mogen fotookes nemen, niet te geloven. We hebben verstandig gedaan en niet overdreven.

Langs de bezoekruimte, worden we naar een hekken gebracht, die de ingang tot het complex is. Je moet wel weten dat de bezoekruimte een plaats is waar geen tafels en stoelen staan, ge mag daar lekker op uw kont op de grond gaan zitten en wordt beperkt tot een uur... laat me niet lachen, ik ben ervan overtuigd dat je daar zolang blijft als je wil, als je maar... je weet wel.

Bij de ingang staan er een tiental bewakers en het zagen er geen doetjes uit. Toen ze door de head van de security werden ingelicht dat we collega's waren uit Belgia, begonnen ze te glimlachen of was het grijnzen... :) ??? Ik denk dat het het laatste was. Ik zeg niet dat ze allemaal zo zijn, maar ik ben ervan ingelicht dat er een groep van bewakers is, die zeer machtig is en die de gevangenis runt. Gevangenen moeten voor alles betalen en ik kan je verzekeren, de dingen die ik er heb zie rondslingeren, in het cellulair gedeelte van de vrouwenafdeling, horen niet thuis in een gevangenis.

Eenmaal aangekomen op deze afdeling, die bestaat uit een grote plaats met kleine gebouwtjes, voorzien van golfplatendaken, kwestie dat je je kunt opwarmen bij een buitentemperatuur van +/- 36 buiten..., was het appel :) Daar stonden dan al die vrouwen op een klein binnenplaatsje voor de cellen en wie deed de telling ??? Je gaat het nooit geloven, een gedetineerde... 'k ga het hier zelfs met naam en toenaam zeggen, het was Renae Lawrence, one of the Bali nine... Tussen het groepje vrouwen konden we ook Miss Schapelle Corby onderscheidden, we hebben zelfs nog een babbelke gedaan met dat mens op haar overbevolkte cel, me dunkt is ze zo weg als een ei, haar oogjes spraken boekdelen... De vrouwelijke bewakers stonden er op te kijken of vielen ze bijna in slaap... ? Alleen de mannelijke bewakers, die onze rondleiding verzorgden waren duidelijk niet op hun gemak, dat we met Schapelle aan de babbel waren geraakt. Men kwam ons vriendelijk vragen om de rondleiding verder te zetten en op deze manier verlieten we de vrouwenafdeling. Toen ging het richting 'werkplaatsen' zoals we het bij ons noemen...

Het eerste dat we aandeden was er eentje waar men zilver in sieraden omtoverde en de gedetineerde die de boel daar runde, wilde ons zijn ... visitekaartje... geven, want op dat moment was er één van zijn werknemers aanwezig, die in één van zijn winkels buiten werkte... om de spullen te komen ophalen, kan je je het al voorstellen ??? Lekkere handel daar, er gaat daar ook wat voor moeten afgedokt worden om dat te kunnen bereiken en hoogstwaarschijnlijk een deel van de winst delen... Amaai, ik word er een beetje ziek van, miljeerde, miljeerde ! Ik doe alsof ik enthousiast blijf met dit bezoek, pas op, het is een hele ervaring om dat spel eens binnen te mogen, maar als je je ogen daar de kost geeft, dan zie je heel wat... Om het kort te maken, we hebben de moskee en de Katholieke Kerk nog van ver mogen bewonderen, het tennisplein, het basketterrein en plots was het bezoek teneinde, ze moesten appel doen op de mannenafdeling... We passeerden nog de high security,

waar men de leeuwekooien zag, weliswaar ondergronds, benauwend kleine ruimte met een dakje erboven van...golfplaatjes... . Geen tijd meer gehad om van dat cachotje een kiekje te nemen. Maar ja. Toen we weer aan de binnengate waren, werd het plots weer een beetje aangenamer... men kon weer meer lachen, er kon weer een babbelke vanaf, pootje schudden, weer een pootje schudden... we kregen dan te horen dat de maandag, eigenlijk een dag was voor de bewakers is, om te ontspannen... Ik begon me op dat moment af te vragen, wanneer dat appel van de mannenafdeling moest gemaakt worden...

In ieder geval moet gezegd worden, dat met de komst van governor Siswanto, er een grote verbetering is op het gebied van hetgeen niet door de beugel kan. Maar pas op, als de kat van huis is, dan dansen de muizen... Mister Siswanto, doet hier zijn best voor, maar volgens mij zal hij hier het onderspit moeten delven, alhoewel ik hem steun in zijn poging om het beter te laten gaan... Ik ben wel voorzichtig hé, met mijn uitspraken... :) Ik kan iedereen verzekeren, als je daar ooit binnengeraakt aan de verkeerde kant, dan zijt ge niet jarig zenne...

Mister Siswanto, bedankt voor het bezoek aan uw instelling, die tot in alle uithoeken van de wereld een naam heeft en in een negatief daglicht gesteld werd, misschien mede door uw inspanningen zal hier verandering inkomen. CN.

?

Voila, mijnen vent heeft dat weer goed uitgelegd ,hé

Na een paar uur in de Prison te zijn geweest , hebben we ons 's avonds opgemaakt om het 3 jarig bestaan te vieren van Manneken Pis waar we voor uitgenodigd waren ...en 't was in orde hoor... er waren heel wat Belgen aanwezig, de hapjes waren heerlijk Belgisch en de DJ was top ! ( jaren-80 sfeertje !)

Ook het Indonesisch personeel was in topvorm...ze hadden buiten hun eigen groepje met 'lekkere' arak likeur...man, man ,man ...daar moest ik ook weer eens van proeven hé, en niet 1 , 2 maar 3 ad fundums achter elkaar ...bah , slecht !(kan tot 45° alcohol bevatten) Maar ik was niet de enige, we hebben ons er alle 4 aan laten vangen en de dag nadien vertrokken we met het vliegtuig richting Lombok. Ik verzeker je , nadat we de avond voordien 't café weer hadden gesloten en allerlei alcoholische drankjes de slokdarm gepasseerd waren...moeten we jullie niet uitleggen hoe we ons voelden zeker ? Rieno was eigenlijk een klein beetje aan' t sterven en kreeg zowaar een 'arak-attack' :)

Lombok

was ook weer een beetje thuiskomen...zalig is het er , nog zo ongerept en geen massatoerisme en natuurlijk de 'home-town' van Tini , het meisje waar ik voordien (verhaal van Selamat di Indonesia) al, heb over geschreven. Wij hadden ze natuurlijk al terug gezien in de maand mei , maar voor Annick en Rieno was het nu ook 2 en een half jaar geleden en het was dan natuurlijk ook weer een fantastisch weerzien ! We zijn bij de familie op bezoek geweest , dat was een avontuur op zich om daar te geraken . Met onze scooter zijn we Tini haar zus gevolgd en het begon te watergieten , echt , het kwam met bakken uit de lucht. Je moet dan ook weten dat de wegen in héél slechte staat zijn en dat de modder zo de straten afloopt. We waren echte waterkiekens die in het dorp toe kwamen , maar 1 voordeel heb je daar wel...je moet niet beschaamd zijn dat je haar niet goed ligt , of dat je mascara helemaal is uitgelopen of dat je voeten helemaal onder slijk zitten ...dat is daar allemaal heel normaal! Voor dat je het 'huis' kan bereiken in het dorp moet je zelfs heel wat kunstjes uitvoeren om de slijkerige heuveltjes te beklimmen... en dan het huis , als ik dat een huis mag noemen... we zijn er ooit eens vluchtig geweest maar nu zijn we daar ontvangen geweest als koningen. De mama had speciale rijstkoekjes gemaakt en afgrijselijke lombok koffie (maar dat heb ik wel niet gezegd), die mensen waren zo blij om ons alle 4 terug te zien en het deed mij ook wel wat. Je kunt je niet voorstellen hoe die mensen daar leven ...geen tafel , geen stoel, enkel een rietje matje waar ze dan ook op slapen ...mens toch , verschrikkelijk...maar ze zijn natuurlijk ook niks anders gewoon. Echt , ik heb de dag nadien beelden gezien van ergens een tentenkamp in Pakistan , ewel , die mensen hebben het nog veel beter !!!

Daar zaten we dan zeiknat op een rietje matje in een barak , maar het was er eigenlijk best gezellig, wij praatten en de kinderen vertaalden voor de ouders. We hadden voordien boodschappen gedaan in de plaatselijke supermarkt ( olie, waspoeder, chocolade, fruit ,...) , Tini had een gsm gekregen van Annick en Rieno en iedereen was natuurlijk supergelukkig . Als dank kregen we van de mama elk een sarong ( die stonk en waar er waarschijnlijk beestjes in zaten !) en de volgende keer gaat ze eten voor ons klaarmaken ...neen, dank U ...da zie ik nu nie echt zitten :)

Na een paar uur zijn we met de ganse familie gaan eten ( 12 man in totaal= -/+ 75 euro voor alles) en het was een echt feest voor hen...en het was eigenlijk ook een feestdag want het was Kerstmis. Daar zat ik met een vreemde familie Kerstmis te vieren en de mijne waren zover weg...maar ik heb heel veel aan iedereen gedacht. Al jaren zeg ik dat ik niet wil thuis zijn met Kerstmis omdat ik heel het gedoe van eten en cadeautjes een beetje beu was...maar ik heb het zo gemist ...volgend jaar Kerstmis thuis mét eten , mét cadeautjes en zeker mét Julie !

In Lombok hebben we ook beslist om de overgang van oud naar nieuw ,niet in Australië, maar in Bali te vieren. Het weer in Australië zit eigenlijk niet mee en op Bali hebben we alles wat we moeten hebben ...voor de helft van de prijs ! Dus Manneken Pis wordt dit jaar ons feestadres !

Verder zijn we nog met Tini en haar zus naar de plaatselijke markt geweest en hebben ze er elk een jeansbroek mogen kopen ( daar zijn ze zot van en voor hen kost dit massa's geld...voor ons 10 euro voor 2 jeansbroekjes !) Wat schitterend was , is hoe ze hun jeansbroeken passen... ze nemen de jeansbroek vast en doen die rond hun nek...als dit goed aansluit...dan past hij ?!?

We hebben het hier met z'n allen ook gedaan en het klopt wel hoor ! Raar hé ?!

Nadat ze elk nog een zakcentje gekregen hadden , hebben we voor de derde keer afscheid genomen, maar het viel mij niet zo zwaar als de vorige...we komen hier toch nog terug ! We weten dat we de familie toch weer een paar gelukkige dagen gegeven hebben, al is dit maar een peulschil in hun onvoorstelbare leven...

Terug in Bali hebben we genoten van onze echte laatste dagen van dit ongelooflijk sabbatjaar. We hebben er opnieuw een schitterende villa met privézwembad kunnen huren via via, weer een paar keer langsgeweest bij Yannic en Alice van Manneken Pis (ondertussen ons stamcafé hier geworden :))

en van genieten was er plots de 2de dag geen sprake meer... we stonden op en Annick en ik deden ons beklag tegenover elkaar dat er zo veel beweging in de villa was geweest 's nachts tot Rieno opmerkte dat de stereo weg was ! Er was ingebroken in de villa ! Gelukkig hadden we de avond voordien alle waardevolle spullen meegenomen naar de kamer. Je moet weten dat een Balinese villa bestaat uit allemaal open ruimtes en enkel de slaapkamers kan je op slot doet . Bad en WC zijn zefs in openlucht ! Christoph had gelukkig nog op het laatste moment zijn laptop mee naar binnen genomen ,want die was in de living aan het opladen. Het enige wat er van ons nog lag was de laptopcase en daarin zaten nog verschillende SD-kaartjes , waaronder eentje van 16 MB en er zat ook een USB-stick in , die oa heel wat gegevens en backup's van ons bevatte ! Ja ...dat hebben ze natuurlijk ook gepikt hé ! Het eerste moment ben je daar toch echt niet goed van , vooral dat je weet dat je ze hebt horen rondlopen en dat we dachten dat het 1 van ons was ! De meid heeft dan onmiddelijk de huisbazin gebeld en er kwam nog volk en nog volk en voordat we het wisten zat heel het kot vol...maar om politie te krijgen ...da's andere koek ! Hier kennen ze enkel de taal van het geld , dus als je wilt een klacht indienen of aangifte doen...money talks ! Bende corrupte zakken ! We hebben hier nog met niemand van de familie of vrienden via de telefoon of internet over gepraat om jullie niet nodeloos ongerust te maken ! Die dag was dus volledig om zeep...hetzelfde als mijn oudejaar ! Al jaren verlang ik ernaar om Oudejaar in een warm exotisch land te vieren , dan ben je hier en dan wordt je ziek ! We hadden dus geboekt voor het Oudejaarsdiner bij Manneken Pis. En net voor we daarheen gingen kreeg ik weer krampen van je welste...( had al weer een paar dagen last van diarree) Ik wou nie plooien en heb het toch een uurtje volgehouden in het restaurant, niks gegeten en in de gietende regen terug naar de villa. Christoph heb ik terug naar 't restaurant gestuurd en daar lag ik dan, ineengekropen van de pijn en om de 5 min. moeten spurten naar 't toilet met op de achtergrond het geknal van het vuurwerk, die mijn geknal goed camouffleerde :) Tegen middernacht was mijn ventje terug en zijn we samen het nieuwe jaar ingestapt: ik met immodium en hij met afebryl. Ja , ik had het mij toch anders voorgesteld ! Ik was echt boos , maar een dierbare collega heef mij deze morgen via mail nog verteld dat ik niet moet boos zijn want de gezondheid is het belangrijkste en alles hangt zo aan een zijden draadje ...en hij kan het weten ! Dus niet meer boos zijn , ik voel me stukken beter vandaag en weet dat ik dit dubbel en dik zal vieren eenmaal terug in België , voila si , over en uit !

We kijken heel tevreden terug naar het afgelopen jaar , we zijn zo bevoorrecht om dit té hebben kunnen doen. We hebben héél wat gezien en samen beleefd. De laatse 3 maanden zelfs met onze beste vrienden, alhoewel we er alle vier over eens zijn ...moesten we het kunnen overdoen , dan zou Australië niet meer de bestemming geweest zijn. Pas op , we hebben er ook mooie dingen gezien en gedaan. Maar het is er zo Westers, nergens krijg je een cultuurschok en het is er véél te duur !!! Hadden we het op voorhand geweten, dan hadden we waarschijnlijk toch Zuid -Amerika of misschien wel de Indonesische eilanden verkozen. Maar je hoort me niet klagen hé...velen dromen van zo'n avontuur en ik kan maar 1 ding zeggen ...als de mogelijkheid zich voordoet en je bent een reiziger...doen is de boodschap ! Niet wachten tot het té laat is ...en na al die avonturen kan je dan zeggen...m'n thuis is waar m'n stella staat :)

Neen, echt , ik weet nu hoeveel familie , vrienden , België (bestaat dat nog ?) en mijn dochter voor ons betekenen ...meer dan ik dacht en ik ga blij zijn om alles en iedereen terug te zien en ja, misschien wel blij om weer te gaan werken ( hoe lang dat zal duren , weet ik niet ?!)

We hebben weer iets nieuws om naar uit te kijken , het inrichten van ons appartementje en als we dan weer op onze plooi zijn ...kan ik beginnen dromen van een nieuwe vakantiebestemming ( de skireis in maart ligt al vast :))...want reizen , ja , we doen het toch graag hoor!

Bedankt iedereen om ons verhaal te volgen , het deed ons deugd om jullie reacties te lezen...het boek gaat hier voorlopig dicht...en ooit nog wel eens opengaan :)

Dikke zoen en tot héél gauw ! xxx